П’ер Эдмон Буасье

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з П'ер Эдмон Буасье)
Перайсці да: рух, знайсці
Эдмон Буасье
фр.: Pierre Edmond Boissier
Edmond Boissier 65years old.jpg
Матэматык, батанік
Род дзейнасці:

батанік, матэматык

Дата нараджэння:

10 мая 1810(1810-05-10)

Месца нараджэння:

Жэнева, Швейцарыя

Дата смерці:

25 верасня 1885(1885-09-25) (75 гадоў)

Месца смерці:

фр.: Valeyres-sous-Rances кантон Во

Дзеці:

Caroline Barbey-Boissier[d]

Commons-logo.svg Эдмон Буасье на Вікісховішчы
Сістэматык жывой прыроды
Band 1x200px.png
Pierre Edmond Boissier на Віківідах
Старонка на Віківідах
Pierre Edmond Boissier на Вікісховішчы
Выявы на Вікісховішчы

П'ер Эдмон Буасье (фр.: Pierre Edmond Boissier; 18101885) — швейцарскі батанік, падарожнік і матэматык, вучань Дэкандоля-старэйшага. У яго гонар названы від пустэльных слімакоў - Sphincterochila boissieri.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыўшы курс навук у Жэневе, ён адправіўся ў Парыж, дзе займаўся пад кіраўніцтвам Веба. Па парадзе апошняга Буасье заняўся спецыяльным вывучэннем іспанскай флоры, у той час (1836) яшчэ зусім не вывучанай.

Вынікам першага падарожжа Буасье па Іспаніі з'явілася ў 1838 яго першая вялікая праца «Elenchus plantarum novarum minusque cognitarum», у якой ён, сярод іншага, апісаў 200 новых відаў.

У 1839 Буасье пачаў выдаваць капітальны труд «Voyage botanique dans le mide de l’Europe pendant l’année 1837», in 4°, скончаны ў 1846.

У 1842, зацікавіўшыся атрыманым з Афін гербарыем, Буасье распачаў падарожжа ў Грэцыю, наваколлі Канстанцінопаля і Малую Азію, а ў 1845 і 1846 ён наведаў, разам са сваёю жонкаю, народжанай Lucile Butini (у гонар якой ім названы віды Celsia luciliae, Omphalodes luciliae і Chionodoxa luciliae), Егіпет, Аравію, Сірыю і Палесціну.

З 1849 некалькі разоў наведваў Пірэнейскі паўвостраў, бываў у Альпах, у Германіі, Аўстрыі, Англіі, Нарвегіі, Даніі, Італіі, Алжыры і Расіі, а ў 1866 ён падарожнічаў з дэрпцкім прафесарам Бусэ па Азіяцкай Расіі і Персіі.

У 1867 выйшаў першы том яго знакамітага сачынення «Flora orientalis», апошні, 5-ы том якога быў скончаны ў 1884, за год да смерці Буасье ў 1885 годзе. «Flora orientalis» уключае падрабязнае апісанне 11 876 відаў, з указаннем вобласці іх распаўсюджвання, з ключамі для вызначэння відаў. Гэта праца з'яўляецца неабходным дапаможнікам для ўсякага, які займаецца флорай Усходу.

Буасье апісаў сам усяго 3 602 новыя віды, а разам з іншымі — яшчэ 2 338 відаў. Ім усталявана 103 новыя роды самастойна і 28 у супрацоўніцтве з іншымі, дадзена апісанне ўсяго 18 496 відаў, апублікавана 347 табліц з 378 відамі. Асобных прац яго (часткова ў супрацоўніцтве з іншымі) маецца 21.

У якасці адпачынку Буасье займаўся каля Жэневы садаводствам.

Навуковыя працы[правіць | правіць зыходнік]

  • Elenchus plantarum novarum … in itinere hispanico legit, 1838
  • Diagnoses plantarum novarum hispanicum, 1842 + Georges François Reuter
  • Voyage botanique dans le midi de l’Espagne…, 1839—1845
  • Pugillus plantarum novarum Africae borealis Hispaniaeque australis, 1852 + Georges François Reuter
  • Diagnoses plantarum orientalium novarum, 1842—1859
  • Aufzählung der auf einer Reise durch Transkaukasien und Persien gesammelten Pflanzen, 1860 + Friedrich Alexander Buhse
  • Icones Euphorbiarum, 1866
  • Flora Orientalis, 1867—1884, т.1, т.2, т.3, т.4, т.5, sapp. 1888
Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).