Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт шляхоў зносін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці


Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт шляхоў зносін
(ПДУХЗ)
University-StPeterburg-p1030659.jpg

Корпус на вуглу Маскоўскага праспекта і наб. Фантанкі, пабудаваны ў 1952 г. па праекце архітэктара Кузняцова
Заснаваны:

1809

Прэзідэнт:

В. Н. Лабко

Рэктар:

В. І. Кавалёў

Размяшчэнне:

Сцяг Расіі Санкт-Пецярбург

Юрыдычны адрас:

190031, Санкт-Пецярбург, Маскоўскі праспект, дом № 9

Узнагароды:
ордэн Леніна ордэн Кастрычніцкай Рэвалюцыі
Сайт:

pgups.ru

Commons-logo.svg Выявы па тэме на Вікісховішчы

{{#coordinates:}}: cannot have more than one primary tag per page

Герб Расіі Культурная спадчына Расійскай Федэрацыі, аб'ект № 7802529000аб'ект № 7802529000

Пецярбургскі дзяржаўны універсітэт шляхоў зносін (руск.: Петербургский государственный университет путей сообщения) (абрэвіятура - ПДУШЗ (руск.: ПГУПС), былы Ленінградскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту, ЛІІЧТ (руск.: ЛИИЖТ)). Галоўны корпус размешчаны па адрасе Маскоўскі праспект, дом № 9

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Адна з першых вышэйшых тэхнічных навучальных устаноў Расіі. Папярэднікам інстытута быў аддзел «па вучэбнай частцы», пашыраны і дапоўнены ў Дэпартаменце водных камунікацый Н. П. Румянцавым ў 1798-1809 гадах.

Заснаваны найвышэйшым Маніфестам 20 лістапада (2 снежня) 1809 як Інстытут Корпуса інжынераў шляхоў зносін, урачыста адкрыты 1 (13) лістапада 1810. Мэтай стварэння інстытута была падрыхтоўка спецыялістаў для будаўніцтва на велізарных тэрыторыях Расіі разгалінаваных сістэм сухапутных і водных шляхоў зносін. У эпоху стварэння інстытута найбольш развітым быў водны шлях. Асноўным недахопам суднаходства была зіма, калі судны прастойвалі месяцы ў чаканні пачатку навігацыі. Супраць плыні па рэках і каналах летам судны праводзіліся бурлакамі.

Інстытут пры Бетанкуры[правіць | правіць зыходнік]

Інстытут на момант адкрыцця быў кадэцкім корпусам, цесна звязаным з вядучымі ВНУ сталіцы, такімі, як Акадэмія навук, Галоўным інжынерным вучылішчам Расійскай імперыі і створаным пазней Пецярбургскім універсітэтам. Інстытут быў закрытай паўвоеннай навучальнай установай, тэрмін навучання ў ім разам з гімназічным этапам навучання складаў восем гадоў. Выпускнікам прысвойвалася званне інжынера шляхоў зносін, яны былі паручнікамі (па першым разрадзе) і падпаручнікам (па другім разрадзе).

Першы рэктар - Аўгусцін Аўгусцінавіч Бетанкур (1758-1824).

У 1813 пры інстытуце заснаваны музей (цяпер Цэнтральны музей чыгуначнага транспарту Расійскай Федэрацыі).

Пры Інстытуце пад кіраўніцтвам прафесара П. І. Сабко для навукова-навучальных мэтаў была арганізавана першая ў Расіі механічная лабараторыя.

У 1820 годзе з мэтай падрыхтоўкі майстроў і тэхнікаў была створана Школа шляхоў зносін, якая мела трохгадовы тэрмін навучання.

У 1823 годзе Інстытут быў ператвораны ў закрытую навучальную ўстанова па ўзоры ваенных кадэцкіх карпусоў, зноў стаў грамадзянскай навучальнай установай з пяцігадовым тэрмінам навучання ў 1864 годзе.

Факультэты[правіць | правіць зыходнік]

  • Механічны
  • Масты і тунэлі
  • Будаўнічы
  • Упраўленне па міжнародных сувязях
  • Кіраванне працэсамі перавозак
  • Эканоміка і сацыяльнае кіраванне
  • Электрамеханічны
  • Электратэхнічны
  • Вочна-завочны (Вячэрні) факультэт
  • Факультэт дауніверсітэцкай падрыхтоўкі
  • Завочны факультэт
  • Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі

Ёсць геолага-геадэзічная база, працуе вучэбна-курсавы камбінат.

Выкладчыкі і выпускнікі[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]