Савецкая Армія

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Савецкая армія)
Перайсці да: рух, знайсці
Савецкая армія
Гады існавання

19181946 (як РСЧА)
19461993 (як СА)

Краіна

Flag of the Russian Soviet Federative Socialist Republic.svg РСФСРFlag of the Soviet Union.svg СССРFlag of the Russian Soviet Federative Socialist Republic.svg РСФСРFlag of Russia.svg Расія

Падпарадкаванне

Міністэрства абароны РСФСР (да 1922)
Міністэрства абароны СССР (1922—1991)
Міністэрства абароны РФ (1991—1993)

Тып

Узброеныя сілы

Колькасць

4 450 897 млн

Дэвіз

За нашу Савецкую Радзіму!

Камандзіры
Вядомыя камандзіры

Г. К. Жукаў, І. С. Конеў, К. К. Ракасоўскі, К. Я. Варашылаў, М. М. Тухачэўскі, С. М. Будзённы і інш.

Савецкая армія (СА) — афіцыйнае найменне асноўнага фарміравання Узброеных Сіл СССР (акрамя ВМФ, пагранічных і ўнутраных войскаў). Да лютага 1946 года называлася Рабоча-сялянская Чырвоная армія (РККА, Чырвоная армія).

Ваенная дактрына[правіць | правіць зыходнік]

Ваенная дактрына Савецкай арміі УС СССР была вызначана як абарончая, зыходзіла з мірнай палітыкі Савецкага Саюза, і вызначала задачы па падрыхтоўцы Узброеных Сіл і краіны ў цэлым да барацьбы з агрэсарам. У савецкіх ваенных дактрынах прадугледжваўся толькі зваротны ядзерны ўдар.

Пачынаючы са школы, на абавязковым для ўсіх прадмеце выкладання ПВП (Пачатковая ваенная падрыхтоўка), усе грамадзяне СССР навучаліся страявой падрыхтоўцы, прыёмам разведкі і абароны ад ЗМЗ (зброі масавага знішчэння — ядзернай і хімічнай), азнаямленню са структурай і відамі Узброеных Сіл СССР, абыходжаннем са стралковай зброяй (разборка-зборка на час і чыстка аўтамата Калашнікава), азнаямленню з тактыка-тэхнічнымі характарыстыкамі стралковай зброі, асновамі Грамадзянскай абароны.

Воінскія званні[правіць | правіць зыходнік]

У пачатку свайго існавання Чырвоная армія адмовілася ад выкарыстання прафесійных афіцэраў, лічачы іх спадчынай царскага рэжыму. Кіраваць часткамі Чырвонай арміі былі прызначаныя «камандзіры» (чырвоныя камандзіры). У войску былі адмененыя пагоны і воінскія званні. Для адрознення асабістага складу па старшынстве выкарыстоўваліся выключна назвы пасад, напрыклад, камдзіў (камандзір дывізіі), камкор (камандзір корпуса) і г. д.

22 верасня 1935 года ЦВК і СНК СССР уводзяць для ўсіх ваеннаслужачых персанальныя воінскія званні. Пераход да іх ажыццявіўся толькі ў восені. У снежні 1935 года ўводзяцца знакі адрознення па званнях. Для адрознення званнях з 1935 па 1943 гады выкарыстоўваліся пятліцы. У 1940 годзе ў Чырвонай арміі ўводзяцца генеральскія званні. Ініцыятарам дадзенага новаўвядзення стаў К. Я. Варашылаў. У войску з'явілася званне Маршала, а генеральскія званні былі ўведзеныя замест званняў «камбрыг», «камдзіў», «камкор» і «камандарм». У 1943 годзе ў арміі ўводзяцца пагоны і ўводзіцца ў абарачэнне найменне «афіцэр».

Выхаваўчая праца[правіць | правіць зыходнік]

У Савецкай арміі акрамя камандзіраў за выхаваўчую працу асабістага складу адказвалі намеснікі камандзіра па палітычнай частцы (нампаліты), пазней — намеснікі па выхаваўчай працы. Для правядзення заняткаў па выхаваўчай працы, самападрыхтоўкі і адпачынку вайскоўцаў у вольны час у кожнай казарме абсталявалі Ленінскія пакоі, пазней пераназваныя ў пакоі адпачынку.