Сігнэ Хаса

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Сігнэ Хаса
Партрэт
Род дзейнасці тэатральная актрыса, тэлеактрыса, кінаактрыса
Дата нараджэння 15 жніўня 1915(1915-08-15)[1]
Месца нараджэння
Дата смерці 7 чэрвеня 2002(2002-06-07)[1] (86 гадоў)
Месца смерці
Месца пахавання
Муж Harry Hasso[d]
Узнагароды і прэміі
Commons-logo.svg Сігнэ Хаса на Вікісховішчы

Сігнэ Элеанора Сесілія Хаса, народжаная Ларсан (швед. Signe Eleonora Cecilia Hasso; 15 жніўня 1915 — 7 чэрвеня 2002) — шведская актрыса, пісьменніца і кампазітар.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Сігнэ Хаса ў Дзіўным трохкутнікe (1946)

Хаса нарадзілася ў парафіі Кунгсхольмен у Стакгольме, Швецыя, у 1915 годзе.[4] Яе бацька і дзед памерлі, калі ёй было чатыры гады, і яна падзяляла адзіны пакой з маці, бабуляй, двумя братамі і сёстрамі.[5] Яе маці, у мінулым пачатковая акторка, працавала кухаркай вафель.

Яе акцёрская кар’ера пачалася выпадкова. Калі адна маладая актрыса захварэла, яе маці спыталі, ці ведае яна якую-небудзь маленькую дзяўчынку, якая можа яе замяніць. Пазней Сігнэ Хаса ўспамінала: «Тады мне было 12 гадоў, і я не хацела ехаць, як і мая сястра, таму мая маці падкінула манетку. Я прайграла».[6] Яе праслухоўванне ў спектаклі Мальера прайшло паспяхова, і яна пачала зарабляць грошы як актрыса.[7] Яна выступала ў пастаноўках Каралеўскага драматычнага тэатра, пачынаючы з 1927 года ва ўзросце 12 гадоў,[8] а ў 16 гадоў была ўключана ў лік самых маладых студэнтаў акцёрскага майстэрства ў гісторыі тэатра.[9]

Яна выступала на сцэне і ў кіно ў Швецыі.[10] У 1933 годзе яна знялася ў сваім першым фільме «Tystnadens Hus» з нямецкім кінарэжысёрам-аператарам Гары Хаса, за якога ў той жа год выйшла замуж. Калі ёй было 19 гадоў у іх нарадзіўся сын. Яны развяліся ў 1941 годзе.

У 1940 годзе яна пераехала ў Злучаныя Штаты, дзе падпісала кантракт з RKO Pictures, які прасоўваў яе як «наступную Гарба». Паколькі было мала роляў у RKO, яна звярнулася да сцэны, каб зарабіць на жыццё. Паводле Інтэрнэт-базы дадзеных Брадвея, яна знялася ў пяці брадвейскіх пастаноўвах, пачынаючы з «Залатых крылаў» (1941). [11] У сярэдзіне 1940-х яна падпісала кантракт з Metro-Goldwyn-Mayer. Яе першая роля адзначалася ў фільме «Неба можа пачакаць» (1943). На працягу 1940-х яна з’явілася ў «Сёмым крыжы» (1944), «Джоні Анёле» (1945), «Доме на 92-й вуліцы» (1945), «Скандале ў Парыжы» (1946) і «Двайным жыцці» (1947). Яе любімая роля — былая жонка ашалелага акцёра, якога сыграў Рональд Колман у «Двайным жыцці». Да 1950-х гадоў яе галівудская кар’ера спынілася.

У 1957 годзе ў аўтамабільнай аварыі загінуў яе сын і адзінае дзіця. З гэтага часу яна падзяліла свой час на здымкі фільмаў у Швецыі і гульню на сцэне ў Нью-Ёрку, пакуль не вярнулася ў Галівуд у 1960-х. Яна таксама выступала на тэлебачанні, пабываўшы ў гасцях у некалькіх папулярных серыялах, у тым ліку «Шлях 66», «Бананза», «Знешняя мяжа», «Зялёны Шэршань», «Гармата», «Старскі і Хатч», «Вуліцы Сан-Францыска», «Квінсі, М. Э.», «Магнум, П. І.», «Трапер Джон, М. Д.», і «Харт да Харта».

У наступныя гады Хаса працавала аўтарам песень і пісьменніцай і перакладала шведскія народныя песні на англійскую мову. У яе дэбютным рамане «Momo» (1977) адлюстравана яе дзяцінства ў міжваенным Стакгольме. Другі альбом Хаса «Where the Sun Meets the Moon» (1979) складаецца з уласных версій шведскіх народных мелодый. У 1995 годзе ў інтэрв’ю яна заявіла, што хоча, каб яе запомнілі пісьменніцкай працай, а не акцёрскім майстэрствам.[12] Яна працягвала здымацца да позняга перыяду жыцця, апошні яе фільм — «Адзін пякельны хлопец» (1998)[13]

Смерць[правіць | правіць зыходнік]

Яна памерла ў Седарс-Сінайскім медыцынскім цэнтры, Лос-Анджэлес, штат Каліфорнія, у 2002 годзе, ва ўзросце 86 гадоў, ад пнеўманіі і рака.[14][15] Хаса прытрымлівалася лютэранства.[16]

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

У 1935 годзе яна атрымала стыпендыю Дэ Валя ў Тэатральнай лізе, а ў 1939 годзе — першай нардычнай скандынаўскай прэміяй Гесты Экмана. У 1972 годзе кароль Швецыі Густаў VI Адольф назваў яе членам 1-га класа Каралеўскага ордэна Вазы.[10] У 1989 годзе Ордэн Амерыкі Вазы прызнаў яе шведкай-амерыканкай года. Хаса мае зорку на Галівудскай алеі славы за яе ўклад у кінафільмы на Галівудскім бульвары 7080.

Выбраная бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Momo (1977)
  • Kom slott (1978)
  • Inte än (1988)
  • Om igen (1989)
  • Tidens vän (1990)

Фільмаграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Дом маўчання (1933) — Сюзана Браун
  • Вечарыная ноч «Ведзьміна ноч» (1937) — Майкен Цэльсінг
  • Кар’ера (1938) — Моніка Хол
  • Грошы падаюць з неба (1938) — Ханелор
  • Грошы з неба (1938) — Мужчына
  • Мы ўдваіх (1939)[17] — Крысціна — жонка
  • Эмілі Хёгкіст (1939) — Эмілі Хёгкіст
  • Сволач (1940) — Айтанга, намадэпік
  • Сталь (1940) — Маргіт
  • У чарговы раз Геста Экман (1940) — Біргіт Стын
  • Вялікія абдымкі (1940) — Ева Рычэрт
  • Мы ўтрох (1940) — Крысціна, яго жонка
  • Светлая будучыня (1941) — Біргіт Норэн
  • Прызначэнне ў Брэтані (1943) — Эліза
  • Нябёсы могуць пачакаць (1943) — мадэмуазель
  • Гісторыя доктара Васэл (1944) — Беціна
  • Сёмы крыж (1944) — Тоні
  • Небяспечныя партнёры (1945) — Карала Балістэр
  • Дом на 92-й вуліцы (1945) — Эльза Гебхардт
  • Джоні Анёл (1945) — Палет Жырар
  • Дзіўны трохкутнік (1946) — Франсін Хубер
  • Скандал у Парыжы (1946) — Тэрэза дэ П’ермонт
  • Там, дзе жыццё (1947) — ген. Катрына Грымовіч
  • Двайное жыццё (1947) — Брыта Каўрын
  • Да канца Зямлі (1948) — Эн Грант
  • За сцяной (1950) — Селія Бентнер
  • Крызіс (1950) — Сеньёра Ізабэла Фараго
  • Тут гэтага не можа адбыцца (1950) — Вера Ірмелін
  • Казкі Ганса Крысціяна Андэрсена (кароткаметражны 1952)
  • Сонца св. Морыц (1954) — Герці Селле
  • Таксі 13 (1954) — Агнета
  • Цудоўная хлусня (1955) — Жазефіна дэ Мерэ
  • Малюнак «Мёртвая матуля» (1966) — сястра Рэнэ
  • Кодавае імя: Геракліт (тэлефільм 1967) — Лідзія Канстанцін
  • Адлюстраванне страху (1972) — Джулія
  • Гульня «Шкарлупіна» (тэлефільм 1975) — графіня
  • Чорная птушка (1975) — доктар Крыпэн
  • Шэрлак Холмс у Нью-Ёрку (тэлефільм 1976) — Фройляйн Райхенбах
  • Я ніколі не абяцаў табе ружовы сад (1977) — Хелен
  • Пераможца атрымлівае ўсё (1977, тэлефільм)
  • Эвіта Перон (тэлефільм 1981) — Федора
  • Тата памёр (тэлефільм 1982) — Соня Бенгтсан
  • Люстэркі (тэлефільм 1985) — Мадам Яўгенія
  • Адзін пякельны хлопец (1998) — цётка Вівіан

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Signe Hasso Праверана 22 жніўня 2020.
  2. http://norrabegravningsplatsen.se/kandisarna/Norra begravningsplatsen.se. Праверана 27 сакавіка 2017.
  3. Hasso, SIGNE ELEONORA CECILIASvenska gravar. Праверана 27 сакавіка 2017.
  4. 1915 Birth Record for Kungsholms Parish and its Record of baptisms, p. 91 [1915-års Födelsebok för Kungsholms församling och dess Dopbok, sid. 91]
  5. Adam Bernstein. '40s Actress Signe Hasso Dies (10 June 2002).
  6. Signe Hasso .
  7. '40s Actress Signe Hasso Dies .Adam Bernstein (10 June 2002). «'40s Actress Signe Hasso Dies». The Washington Post.
  8. Signe Hasso .
  9. Signe Hasso, 91, Screen Actress In Both Hollywood and Sweden .
  10. 10,0 10,1 Adam Bernstein. '40s Actress Signe Hasso Dies (10 June 2002).Adam Bernstein (10 June 2002). «'40s Actress Signe Hasso Dies». The Washington Post.
  11. Сігнэ Хаса на сайце «Internet Broadway Database» (англ.) 
  12. Template error: argument title is required.Adam Bernstein (10 June 2002). «'40s Actress Signe Hasso Dies». The Washington Post.
  13. https://www.imdb.com/title/tt0158049/
  14. Signe Hasso. Variety (11 чэрвеня 2002).
  15. Signe Hasso, 91; Swede Acted for Leading Movie Directors. Los Angeles Times (9 чэрвеня 2002).
  16. Morning News, January 10, 1948, Who Was Who in America (Vol. 2)
  17. At the 48th Street Theatre (2 December 1939). Праверана 5 чэрвеня 2012. «From the moment she appears as the gay and youthful wife of a rising young architect (Sture Lagerwall) in Vi två (We Two), a Terrafilm production directed by S. Bauman, until the final touchingly sentimental scene in the maternity hospital, Fröken Hasso is the cynosure of the spectators' sympathetic attention.».

 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]