Франчэска Гвічардзіні

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Франчэска Гвічардзіні
Ritratto di francesco guicciardini.jpg
Дата нараджэння

6 сакавіка 1483[1][2]

Месца нараджэння

Фларэнцыя, Фларэнційская рэспубліка[3]

Дата смерці

22 мая 1540[1][2] (57 гадоў)

Месца смерці

Арчэтры[d], Фларэнцыя, Фларэнційскае герцагства[3]

Род дзейнасці

гісторык, палітык, пісьменнік, дыпламат

Альма-матар

Падуанскі ўніверсітэт

Commons-logo.svg Франчэска Гвічардзіні на Вікісховішчы

Франчэска Гвічардзіні (італ.: Francesco Guicciardini; 6 сакавіка 1483, Фларэнцыя — 22 мая 1540, Арчэтры) — італьянскі гісторык, філосаф-гуманіст, палітычны дзеяч.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 1511—1514 гг. пасол Фларэнцыі ў Іспаніі, у 1516—1534 гг. намеснік папы ў Мадэне, Раманье, Балонні. У «Гісторыі Італіі» (напісанай у 1537—1540 гг.) даў гісторыю не асобных італьянскіх дзяржаў, а ўсёй краіны як адзінага цэлага, выступаў за нацыянальнае і дзяржаўнае аб'яднанне Італіі. Асноўным рухавіком гісторыі лічыў эгаістычныя памкненні людзей.

Выступаў за ўсеагульнае развіццё чалавека, які знаходзіцца, на яго думку, ва ўмовах пастаяннай цыклічнай змены грамадства. Гвічардзіні быў праціўнікам астралогіі, у сваіх творах крытыкаваў крывадушнасць манаства, папства, царквы, прапаноўваў праект замены рэлігіі ўзаемаадносінамі добрасуседскай выгады («Нататкі палітычныя і грамадзянскія», напісаныя ў 1525—1529 гг., апублікаваныя ў 1576 годзе).

Зноскі

  1. 1,0 1,1 AA.VV. Dizionario Biografico degli Italiani — 1960.
  2. 2,0 2,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  3. 3,0 3,1 Гвиччардини Франческо // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]