Эдвард Станіслававіч Радзінскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Эдвард Станіслававіч Радзінскі
Edvard Radzinsky 01.jpg
Асабістыя звесткі
Дата нараджэння:

23 верасня 1936(1936-09-23)[1][2] (81 год)

Месца нараджэння:

Масква, РСФСР, СССР

Грамадзянства:

Flag of the Soviet Union.svg СССР
Flag of Russia.svg Расія

Жонка:

Tatiana Doronina[d]

Альма-матар:

Маскоўскі гісторыка-архіўны інстытут[d]

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

акцёр, сцэнарыст, гісторык, драматург, празаік, пісьменнік, біёграф

Гады творчасці:

Памылка Lua у Модуль:Wikidata/date на радку 411: attempt to concatenate global 'nowLabel' (a nil value).

Жанр:

п'еса, раман і аповесць

Мова твораў:

руская мова[3]

Узнагароды:
ордэн «За заслугі перад Айчынай» IV ступені
radzinski.ru
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы
Лагатып Вікіцытатніка Цытаты ў Вікіцытатніку

Эдвард Станіслававіч Радзінскі (нар. 23 верасня 1936, Масква, СССР) — савецкі і расійскі тэлевядучы, пісьменнік, сцэнарыст, драматург.

П'есы[правіць | правіць зыходнік]

  • Мара мая … Індыя, 1958;
  • Вам 22, старыя! 1962;
  • 104 старонкі пра каханне, 1964;
  • Здымаецца кіно, 1965;
  • Спакуснік Калабашкін, 1967;
  • Маналог аб шлюбе, 1973;
  • Гутаркі з Сакратам, 1973;
  • Турбаза (Пазней назва — «Пейзаж з веласіпедам і крэспаснымі сценамі»), 1974;
  • Працяг Дон-Жуана, 1978;
  • «А ці існуе каханне?» — Пытаюць пажарныя, 1979;
  • Лунін, або смерць Жака, запісаная ў прысутнасці Гаспадара, 1979;
  • Тэатр часоў Нерона і Сенекі, 1982;
  • Яна ў адсутнасці кахання і смерці, 1982;
  • Старая актрыса на ролю жонкі Дастаеўскага, 1984;
  • Спартыўныя сцэны 1981 года, 1986;
  • «Я стаю ля рэстарана — замуж позна, здохнуць рана», 1987;
  • Наш Дэкамерон, споведзь пасынка стагоддзя, 1988;
  • Поле бою належыць марадзёрам, 1995;
  • Кат: размовы на шляху да гільяціны, 2007
  1. Person Profile // Internet Movie Database — 1990.
  2. (unspecified title)
  3. 3,0 3,1 http://data.bnf.fr/ark:/12148/cb12234709d