Юба II

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Юба II

Юба II (Juba, нарадзіўся прыкладна ў 52—50 годзе да нашай эры, памёр у 23 годзе нашай эры) — саюзны Рыму цар Маўрэтаніі. Сын апошняга нумідыйскага цара Юбы I і бацька апошняга маўрэтанскага цара Пталамея.

Пасля бітвы пры Тапсе Юба быў узяты Цэзарам у Рым, дзе яму было дадзена выдатнае выхаванне і адукацыя. Пазней ён ажаніўся з Клеапатрай Селенай II (дачкой Антонія і Клеапатры) і атрымаў ад Актавіяна ў дарунак частку бацькаўскіх уладанняў у Маўрэтаніі.

Сачыненні[правіць | правіць зыходнік]

Царская грабніца ў Тыпасе, меркавана выбудаваная Юбай

Юба адрозніваўся выдатнай эрудыцыяй і быў адным з палігістараў таго часу: ён пісаў (на грэчаскай мове) па гісторыі і старажытнасцям (сюды адносіліся яго сачыненні па гісторыі Рыма, Лівіі, Аравіі, Асірыі; галоўнае з іх — «Падабенствы», дзе ён параўноўваў рымскія звычаі са звычаямі іншых народаў), па гісторыі мастацтва (пра жывапіс, пра тэатр), граматыцы.

Цікавыя факты[правіць | правіць зыходнік]

  • Афіняне паставілі ў гонар Юбы статую яго ў гімнасіі Пталамея.
  • Юба II цікавіўся батанікай, напісаў кнігу пра малачай, знойдзеным у Атласкіх горах (ён назваў яго Euphorbia у гонар свайго асабістага ўрача). У гонар яго названы род раслін сямейства пальмавых — Юбея.

Крыніца[правіць | правіць зыходнік]

Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).