Яўген Аляксандравіч Чычваркін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Яўген Аляксандравіч Чычваркін
Евгений Александрович Чичваркин
Партрэт
Імя пры нараджэнні руск.: Евгений Александрович Чичваркин
Род дзейнасці прадпрымальнік
Дата нараджэння 10 верасня 1974(1974-09-10) (48 гадоў)
Месца нараджэння
Грамадзянства Flag of Russia.svg Расія
Бацька Аляксандр Аляксандравіч
Маці Людміла Генадзеўна
Жонка Антаніна Аляксандроўна
Дзеці Яраслаў, Марта
Альма-матар
Партыя
Яўген Аляксандравіч Чычваркін на Вікісховішчы

Яўге́н Алякса́ндравіч Чычва́ркін (10 верасня 1974, Ленінград) — расійскі мільянер, прадпрымальнік, засноўнік і былы саўладальнік сеткі салонаў сотавай сувязі «Евросеть», некаторы час лідар маскоўскага аддзялення апазіцыйнай партыі «Саюз правых сіл». Палітычны эмігрант[1]. З канца 2008 года пражывае ў Вялікабрытаніі, дзе заснаваў вінны магазін «Hedonism Wines»[2].

У кастрычніку 2011 года Яўген Чычваркін быў адзначаны Анастасіяй Жохавай, рэдактарам рускай версіі часопіса «Форбс» як адзін з 9 самых незвычайных расійскіх бізнесменаў — дзівакоў і эксцэнтрыкаў[3].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Яўген Чычваркін нарадзіўся 10 верасня 1974 года. Паводле ўласнага прызнання[4] «фізічна з’явіўся на свет» у Ленінградзе. Большасць крыніц паказвае горадам нараджэння Маскву[5][6] (прамая цытата Чычваркіна: «Фармальна я з’явіўся на свет у Ленінградзе, а зарэгістраваны ў Маскве (мама — ленінградка, тата — масквіч)»[7]). Яго бацька працаваў грамадзянскім лётчыкам, а маці — інжынерам-эканамістам у Міністэрстве знешняга гандлю СССР (пазней у Міністэрстве прамысловасці і гандлю[6]). Кажучы аб этнічных каранях, Чычваркін паказваў, што яго прапрадзед быў мокша[8].

Пасля заканчэння маскоўскай школы № 28[9] у 1991 годзе Чычваркін паступіў у Дзяржаўную акадэмію кіравання, якую скончыў у 1996 годзе, атрымаўшы дыплом па спецыяльнасці «Эканоміка кіравання на аўтатранспарце» [5][6]. У гэты ж час займаўся гандлем на рэчавых рынках[5].

З 1996 па 1998 год вучыўся ў аспірантуры акадэміі[5].

2 красавіка 1997 года разам з сябрам Цімурам Арцем’евым стварыў кампанію «Евросеть», якая пасля стала найбуйнейшым расійскім сотавым рытэйлерам[5][6][10].

Чычваркін на Прэміі Рунэта-2008

2 верасня 2008 года супрацоўнікі праваахоўных органаў правялі ператрус у цэнтральным офісе кампаніі «Евросеть», які быў звязаны з расследаваннем справы аб выкраданні ў 2003 годзе былога экспедытара кампаніі «Евросеть» Андрэя Уласкіна, якога схапіла служба бяспекі кампаніі падчас крадзяжоў сотавых тэлефонаў[11]. 22 верасня 2008 разам з Цімурам Арцем’евым падпісаў пагадненне аб продажы 100 % кампаніі «Евросеть» інвестыцыйнай кампаніі ANN, якую ўзначальваў прадпрымальнікам Аляксандрам Мамутам[12][13]. 24 кастрычніка 50 % мінус адна акцыя кампаніі «Евросеть» былі набытыя ў кампаніі ANN кампаніяй «Вымпел-Коммуникации»[14]. Здзелка па продажы была завершана 3 лютага 2011 года[15].

У 2008 годзе выступіў у падтрымку Уладзіміра Пуціна і Дзмітрыя Мядзведзева[16].

16 лістапада 2008 года Чычваркін ўзначаліў яшчэ незарэгістраванае Маскоўскае гарадское аддзяленне партыі «Правая справа»[17]. Таксама ён быў прызначаны адказным за брэндынг партыі[18].

20 лістапада 2008 года стала вядома аб тым, што Чычваркін пакінуў пасаду старшыні савета дырэктараў кампаніі «Евросеть»[19].

Да свайго ад’езду з краіны жыў на Рублёўцы ў Жукаўцы. 22 снежня 2008 года вылецеў у Лондан[20]. У студзені 2009 года Следчы камітэт пры пракуратуры Расійскай Федэрацыі распачаў у дачыненні да Чычваркіна крымінальную справу.

2 сакавіка 2010 года заявіў аб тым, што просіць больш не асацыяваць яго з партыяй «Правая справа», так як працаваць у праекце з-за мяжы не атрымліваецца[21].

3 красавіка 2010 года 60-гадовую маці Чычваркіна, Людмілу, знайшлідома мёртвай. Згодна з папярэднім заключэннем судмедэкспертаў, Чычваркіна ўпала і ўдарылася аб край стала скронню[22], аднак Яўген Чычваркін лічыць, што гэта было забойства[23].

11 мая 2010 года ў сваім блогу ў праекце «Сноб» апублікаваў зварот да прэзідэнта Расіі Дзмітрыя Мядзведзева, у якім зноў абвінаваціў МУС Расіі ў запалохванні і вымагальніцтве ў яго грошай за продаж кампаніі «Евросеть» у 2008 годзе, а таксама абвінаваціў пэнітэнцыярную сістэму ў змесце зняволеных у нечалавечых умовах — у былога кіраўніка службы бяспекі кампаніі «Евросеть» Барыса Левіна за час зняволення з 2008 года выявілі гепатыт C[24].

30 мая 2010 года падчас мітынгу «Маскоўскае чаяванне»[25], які праводзіўся Лібертарыянскай партыяй Расіі, была арганізавана тэлефонная прамая лінія з Чычваркіным, падчас якой ён падтрымаў акцыю ў абарону свабоднай эканомікі[26].

31 жніўня 2010 года Чычваркін прыняў удзел у мітынгу ў абарону 31-га артыкулу Канстытуцыі РФ перад будынкам расійскага пасольства ў Лондане[27].

У студзені 2011 года Следчы камітэт Расійскай Федэрацыі спыніў крымінальную справу ў дачыненні да Чычваркіна. Тым не менш, Чычваркін заявіў, што асцерагаецца вяртацца ў Расію з-за магчымасці новых пераследаў[28].

З сакавіка 2012 года разам са сваім сябрам Цімурам Арцем’евым у Лондане адкрывае вінны бізнес «Hedonism Drinks Ltd», дзе Цімур з’яўляецца ўладальнікам кампаніі, а Чычваркін выступае асноўным інвестарам[29][30].

У канцы 2012 года заявіў, што, магчыма, вернецца ў Расію «праз 5—6 гадоў»[31]. Сваё вяртанне ў Расію Чычваркін дапускае толькі ў выпадку змены дзеючага рэжыму[30].

З’яўляўся прыхільнікам украінскага Еўрамайдана. Пасля змены ўлады ва Украіне ў 2014 годзе, Чычваркін звяртаўся да Прэзідэнта Украіны Пятра Парашэнкі з просьбай ўключыць яго ў «каманду рэфарматараў». Паслядоўны крытык Прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна, палітыкі Расіі ў дачыненні да Украіны і анексіі Крыма.

7 ліпеня 2015 года сустрэўся з прэм’ер-міністрам Украіны Арсеніем Яцанюком, пасля чаго ў СМІ з’явіліся паведамленні аб яго магчымым прызначэнні кіраўніком Укрнафты[32][33], але гэта не адбылося[34].

Крымінальны пераслед[правіць | правіць зыходнік]

14 студзеня 2009 года следства вынесла пастанову аб прыцягненні Яўгена Чычваркіна ў якасці абвінавачанага. Яму інкрымінавалі частку 3 артыкула 126 (выкраданне чалавека) і пункты «а», «б» часткі 3 артыкула 163 (вымагальніцтва) Крымінальнага кодэкса. У канцы снежня-пачатку студзеня Чычваркін некалькі разоў накіроўваліся позвы з выклікам на допыт, але паколькі звязацца з ім следства не змагло, яго абвінавацілі завочна. Пасля гэтага ён быў абвешчаны ў федэральны вышук[35].

28 студзеня 2009 года Басманны раённы суд горада Масквы санкцыянаваў завочны арышт Чычваркіна[36]. 2 сакавіка судовая калегія Маскоўскага гарадскога суда вызначыла пастанову Басманнага суда пакінуць без змены, а касацыйныя скаргі адвакатаў — без задавальнення[37].

12 сакавіка Чычваркін быў абвешчаны ў міжнародны вышук[38].

17 чэрвеня 2009 года Генеральная пракуратура накіравала ў Вялікабрытанію запыт аб экстрадыцыі Чычваркіна[39]. 27 жніўня Вестмінстэрскі магістрацкі суд выпісаў ордэр на арышт, які абавязвае яго з’явіцца ў суд[40]. 7 верасня Чычваркін быў прымусова дастаўлены ў суд, але ў той жа дзень адпушчаны пад заклад у памеры 100 000 фунтаў стэрлінгаў[41]. 22 верасня прайшлі слуханні аб экстрадыцыі, суддзя прызначыў разгляд справы па сутнасці на 1 снежня, Чычваркін зноў быў адпушчаны пад раней унесены заклад у 100 000 фунтаў стэрлінгаў, у яго былі канфіскаваныя дакументы, якія даюць права на замежныя паездкі[42]. 1 снежня Вестмінстэрскі магістрацкі суд перанёс слуханні па справе аб экстрадыцыі на 2 жніўня 2010 года, задаволіўшы хадайніцтва абароны, якая запатрабавала дадатковага часу для перакладу з рускай мовы на англійскую вялікай колькасці дакументаў па справе, а таксама падрыхтоўкі спісу сведкаў, якіх адвакаты маюць намер выклікаць у суд[43].

2 жніўня 2010 года Вестмінстэрскі магістрацкі суд перанёс слуханні па справе аб экстрадыцыі Чычваркіна на 13 верасня[44]. 13 верасня Вестмінстэрскі магістрацкі суд прызначыў асноўныя слуханні па справе аб экстрадыцыі Чычваркіна на 21 сакавіка 2011 года[45].

24 студзеня 2011 года Следчы камітэт Расійскай Федэрацыі спыніў крымінальную справу ў дачыненні да Чычваркіна[46], 26 студзеня быў спынены яго міжнародны вышук[47], а 17 лютага Вестмінстэрскі магістрацкі суд закрыў справу аб экстрадыцыі[48].

Эканамічныя і палітычныя погляды[правіць | правіць зыходнік]

Прытрымліваецца либертарианских эканамічных і палітычных поглядаў[49]. На інаўгурацыі Дзмітрыя Мядзведзева Яўген падарыў яму раман Айн Рэнд «Атлант расправіў плечы»[50]. У сваім блогу ў 2008 годзе пісаў пра гэты раман:

Айн Рэнд «Атлант расправіў плечы». Аб гэтай кнізе я б хацеў сказаць асоба. Гэта сапраўдная Біблія прадпрымальніцтва. Яна пісалася 12 гадоў нашай былой суайчынніцай Алісай Розенбаум і была апублікаваная ў 1957 годзе. Я думаю, што гэта самы магутны твор, і па сваёй сутнасці і па значэнні, напісаны ў 20 стагоддзі. Нягледзячы на ​​тое, што раман рэальна вельмі вялікі, ён карыстаецца пастаянным попытам. За ўсе гэтыя гады было прададзена больш за 5 млн асобнікаў і да гэтага часу прадаецца больш за 100 тыс. асобнікаў у год. Немагчыма распавесці коратка, але асноўная ідэя ў тым, што капіталістычны лад, па сутнасці, з’яўляецца не толькі строем найвышэйшай справядлівасці, але і найвышэйшай маралі. У рамане апісваецца эпічная фантазія пра тое, як сацыял-папулісты прыйшлі да ўлады ЗША, прывёўшы краіну да хаосу, голаду і грамадзянскай вайны. Вельмі натуралістычных апісана скідванне з сябе адказнасці, усё ніжэй і ніжэй па структуры кіравання чыгункі, ад начальніка да п’янага машыніста, што прыводзіць да жудаснай трагедыі ў тунэлі. Вельмі падобна на расійскія рэгіёны ў перыяд разлажэння савецкага ладу. Фінальную прамову Джона Голта Айн Рэнд пісала 5 гадоў. У ёй адлюстравана канцэпцыя рацыянальнага эгаізму і індывідуалізму.

Прыхільнікамі Айн Рэнд з’яўляюцца Алан Грынспен, Рональд Рэйган. І яшчэ сярод некалькіх млн. Чалавек — у людзей з прыбыткам больш млн. долараў у ЗША, — гэта кніга папулярней, чым Біблія. Настойліва рэкамендую прачытаць гэта геніяльны твор. У кампаніі «Евросеть» гэтую кнігу таксама можна чытаць на працягу працоўнага дня.

Дык хто ж такі Джон Голт?[51]

Заўвагі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Радио Свобода: Евгений Чичваркин: «Путин финансирует войну», 13.08.2014
  2. «Yevgegy Chichvarkin, Hedonism Wines: In the business of wine retailing» Архівавана 2 лістапада 2012., In2up, 28 September 2012. Retrieved on 28 November 2012.
  3. Статья на российском сайте журнала «Forbes»: «9 самых необычных российских бизнесменов — сумасбродов, чудаков и эксцентриков. Странности и эпатаж настоящему бизнесмену не помеха: Евгений Чичваркин» — 12.10.2011.
  4. «Нереальная политика» с Евгением Чичваркиным, НТВ (19 марта 2011). Праверана 21 сакавіка 2011.. В конце первой части.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Евгений Чичваркин: В жизни я не отправил ни одного SMS, CNews (23 ноября 2004). Праверана 5 красавіка 2010. Архівавана 10 чэрвеня 2011.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Екатерина Любавина. Сетевик-затейник, Коммерсантъ-Деньги (30 января 2006). Праверана 5 красавіка 2010.
  7. Программа «Бизнес-секреты с Олегом Тиньковым», выпуск от 17.03.2011(недаступная спасылка)
  8. «Столица С» «В 2012-м голосовать буду за Ходорковского!»(недаступная спасылка)
  9. Чичваркин Евгений Александрович. Вести.ру (30 чэрвеня 2009). Праверана 10 ліпеня 2015.
  10. Дмитрий Захаров. Голая правда «Евросети», Коммерсантъ-Приложение (3 марта 2005). Праверана 5 красавіка 2010.
  11. Олег Рубникович, Александра Ходонова. Хищение в человеческом размере, Коммерсантъ (4 сентября 2008). Праверана 5 красавіка 2010.
  12. «Евросеть» продана Мамуту, Росбалт (22 сентября 2008). Праверана 5 красавіка 2010.
  13. Анастасия Голицына, Тимофей Дзядко. «Евросеть» куплена Мамутом, Ведомости (22 сентября 2008). Праверана 5 красавіка 2010.
  14. Александра Ходонова. «Вымпелком» настроил «Евросеть», Коммерсантъ (27 октября 2008). Праверана 5 красавіка 2010.
  15. Игорь Цуканов. Мамут оплатил «Евросеть», Ведомости (4 февраля 2011). Праверана 4 лютага 2011.
  16. Чичваркин агитирует за Путина и Медведева (видео)
  17. Мария-Луиза Тирмастэ. Бизнесмены занялись «Правым делом», Коммерсантъ (17 ноября 2008). Праверана 5 красавіка 2010.
  18. Чичваркин назначен ответственным за «продвижение» партии «Правое дело», РИА Новости (19 ноября 2008). Праверана 5 красавіка 2010.
  19. Александра Ходонова, Тимур Бордюг. Евгений Чичваркин будет наблюдать за «Евросетью», Коммерсантъ (20 ноября 2008). Праверана 5 красавіка 2010.
  20. Владислав Трифонов, Мария-Луиза Тирмастэ. Евгения Чичваркина подводили под розыск, Коммерсантъ (24 января 2009). Праверана 5 красавіка 2010.
  21. Евгений Чичваркин. Не вышло, Живой журнал (2 марта 2010). Праверана 5 красавіка 2010.
  22. Мать Евгения Чичваркина найдена мертвой в Москве, РИА Новости (4 апреля 2010). Праверана 5 красавіка 2010.
  23. Евгений Чичваркин не верит в случайность смерти своей матери, Русская служба новостей (4 апреля 2010). Праверана 5 красавіка 2010. Архівавана 7 красавіка 2010.
  24. Евгений Чичваркин. Обращение к Д. А. Медведеву по поводу здоровья Бориса Левина, Сноб (11 мая 2010). Праверана 4 чэрвеня 2010. Архівавана 14 мая 2010.
  25. «Московское чаепитие»
  26. Отчет о третьем «Московском Чаепитии» (30 мая 2010). Праверана 4 чэрвеня 2010. Архівавана 28 ліпеня 2010.
  27. Митинг в Лондоне в поддержку «Стратегии 31» собрал известных лиц, РИА Новости (1 сентября 2010). Праверана 24 студзеня 2011.
  28. Чичваркин опасается возвращаться в Россию, РИА Новости (26 января 2011). Праверана 4 лютага 2011.
  29. Евгений Чичваркин: «Вино будет приносить мне миллионы фунтов в год», Slon (20 февраля 2012). Праверана 13 сакавіка 2012.
  30. 30,0 30,1 Ушел по-английски Югополис, 23.07.2013
  31. Евгений Чичваркин: «Я вернусь в Россию через пять лет, потому что тогда случится…», Знак (3 декабря 2012). Архівавана 11 ліпеня 2015.
  32. [1]
  33. [2]
  34. Номінаційний комітет КМУ обрав переможця конкурсу на посаду голови правління Укрнафти
  35. Александр Игорев, Инна Ерохина, Мария-Луиза Тирмастэ. На Евгения Чичваркина расставили «Евросеть», Коммерсантъ (23 января 2009). Праверана 5 красавіка 2010.
  36. Суд разрешил заочный арест Евгения Чичваркина, Коммерсантъ-Online (28 января 2009). Праверана 5 красавіка 2010.
  37. Суд подтвердил законность ареста Евгения Чичваркина, Коммерсантъ-Online (2 марта 2009). Праверана 5 красавіка 2010.
  38. Владислав Трифонов. Евгения Чичваркина передали Интерполу, Коммерсантъ (12 марта 2009). Праверана 5 красавіка 2010.
  39. В Великобританию направлен запрос на экстрадицию Евгения Чичваркина, Коммерсантъ-Online (17 июня 2009). Праверана 5 красавіка 2010.
  40. Владислав Трифонов, Елизавета Кузнецова. Евгению Чичваркину выписан британский ордер, Коммерсантъ (4 сентября 2009). Праверана 5 красавіка 2010.
  41. Владислав Трифонов, Алёна Миклашевская. Евгений Чичваркин распиарен российским МИДом, Коммерсантъ (11 сентября 2009). Праверана 5 красавіка 2010.
  42. Александр Смотров. В духе старых добрых экстрадиций, Коммерсантъ (23 сентября 2009). Праверана 5 красавіка 2010.
  43. Александр Смотров. Дело Евгения Чичваркина перевели на следующий год, Коммерсантъ (2 декабря 2009). Праверана 5 красавіка 2010.
  44. Александр Смотров. Слушания об экстрадиции Чичваркина в Лондоне отложены до сентября, РИА Новости (2 августа 2010). Праверана 24 студзеня 2011.
  45. Слушания по делу об экстрадиции Чичваркина пройдут в марте 2011 года, РИА Новости (13 сентября 2010). Праверана 24 студзеня 2011.
  46. СК РФ прекратил уголовное преследование Чичваркина, РИА Новости (24 января 2011). Праверана 24 студзеня 2011.
  47. Международный розыск Чичваркина прекращен, РИА Новости (27 января 2011). Праверана 27 студзеня 2011.
  48. Александр Смотров. Британский суд закрыл дело об экстрадиции Чичваркина в Россию, РИА Новости (14 марта 2011). Праверана 16 сакавіка 2011.
  49. Евгений Чичваркин о жизни в Лондоне: «Многие боятся, что их рядом со мной увидят»
  50. Роман Дорохов. 5.2. Панк и политика // Чичваркин и "К". Лужники - Лондон, или Путь гениального торговца. — Эксмо, 2011. — С. 100 — 103. — 224 с. — (Откровенно о бизнесе). — ISBN 978-5-699-47181-2.
  51. Атлант расправил плечи

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]