(146) Луцына

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
(146) Луцына
146Lucina (Lightcurve Inversion).png
Адкрыццё
Першаадкрывальнік

Альфонс Барэлі

Месца выяўлення

Марсель

Дата выяўлення

8 чэрвеня 1875

Альтэрнатыўныя абазначэнні

1950 CY

Арбітальныя характарыстыкі
Эпоха 14 сакавіка 2012 года
JD 2456000.5
Эксцэнтрысітэт (e)

0,0652492

Вялікая паўвось (a)

406,881 млн км
(2,7198348 а.а.)

Перыгелій (q)

380,333 млн км
(2,5423678 а.а.)

Афелій (Q)

433,43 млн км
(2,8973018 а.а.)

Перыяд абарачэння (P)

1 638,371 сут (4,486 г)

Сярэдняя арбітальная скорасць

18,041 км/с

Схіленне (i)

13,09127°

Даўгата ўзыходнага вузла (Ω)

83,98329°

Аргумент перыгелія (ω)

146,47223°

Сярэдняя анамалія (M)

206,74638°

Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр

132,21 км

Маса

2,4×1018 кг

Шчыльнасць

2,000 г/см³

Паскарэнне свабоднага падзення на паверхні

0,0369 м/с²

2-я касмічная скорасць

0,0699 км/с

Перыяд вярчэння

18,557 гад

Спектральны клас

C

Абсалютная зорная велічыня

8,20m

Альбеда

0,0531

Сярэдняя тэмпература паверхні

169 К (−104 °C)

(146) Луцына (лац.: Lucina) — даволі вялікі і вельмі цёмны астэроід галоўнага пояса, паверхня якога складаецца з простых вугляродных злучэнняў. Ён быў адкрыты 8 чэрвеня 1875 года французскім астраномам Альфонсам Барэлі ў Марсельскай абсерваторыі і названы ў гонар Луцыны(англ.) бел. — багіні родаў рымскай міфалогіі[1].

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Lutz D. Schmadel, International Astronomical Union Dictionary of Minor Planet Names — 5-th Edition. — Berlin Heidelberg New-York: Springer-Verlag, 2003. — P. 28. — ISBN 3-540-00238-3.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]