AMX-56 Leclerc

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
AMX-56 «Leclerc» на парадзе ў гонар дня ўзяцця Бастыліі, 2014 год.

AMX-56 «Leclerc» — французскі сучасны асноўны баявы танк (АБТ). Створаны канцэрнам GIAT (цяпер Nexter) у 1980-я гады для замены састарэлага танка AMX-30.

Гiсторыя[правіць | правіць зыходнік]

Leclerc, вырабляны па замове французскага ўрада фірмай GIAT Industries, атрымаў найменне ў памяць пра генерала танкавых войскаў часоў Другой сусветнай вайны Філіпе Мары дэ Атклоке, пасмяротна ганараванага звання маршала Францыі і празванага «Леклерк» у гонар французскага ваеначальніка канца XVIII стагоддзя.

Спраектаваны яшчэ ў пачатку 1960-х, танк AMX-30 пачаў састараваць да сярэдзіны 1970-х. У 1977 годзе французскія інжынеры, абапіраючыся на аналіз распрацовак AMX-30 і замежных АБТ («Леапард», «Меркава» і M1 «Абрамс»), прапанавалі праект уласнай AБТ — EPC (фр.: Engin Principal de Combat). Пасля згортвання ў 1979 годзе сумеснага франка-германскай праграмы распрацоўкі ўніфікаванага танка на базе «Леапарда 2» Францыя пачала рэалізацыю нацыянальнага праекта. У адрозненне ад астатніх заходніх аналагаў, у ім асаблівая ўвага надавалася развіццю сістэм актыўнай абароны (поспех не вядомы), якія дазваляюць канструктыўна паменшыць масу танка шляхам палягчэння ўласнай брані.

У 1986 годзе было выпушчана 6 вопытных узораў новага танка «Леклерк». Фінансавую дапамогу ў падрыхтоўцы танка аказалі ААЭ, зацікаўленыя ў яго закупках.

У 1990 годзе з выпускам першай партыі з чатырох «Леклерк» пачалася серыйная вытворчасць танка, якi паступіў на ўзбраенне арміі Французскай рэспублікі ў 1992 годзе. Другая і трэцяя партыі (17 танкаў) былі адкліканы па прычыне выяўлення канструктыўных дэфектаў. Пры выпуску чацвёртай і пятай партыі гэтыя памылкі былі улічаныя і выпраўленыя. У наступнай серыі выпушчаных танкаў (партыі 6-9) асаблівы ўпор робіцца на шырокае прымяненне электронікі ў танкавых інфармацыйна-кіраўніковых сістэмах (ТIКС). Раней выпушчаныя танкі будуць мадэрнізаваны ў адпаведнасці са стандартамі дзевятай партыі.

У 2004 годзе была прадстаўлена новая, дзесяты, мадыфікацыя гэтых танкаў з новай ТIКС, якая распазнае дружалюбныя атрады, і новай бранёй. У трэцяй серыі, якая пачынаецца з дзесятай партыі, было выпушчана 96 танкаў. У 2007 годзе ў страі знаходзілася 355 танкаў, 320 з іх былі падзеленыя на 4 палка па 80 адзінак. Агульная патрэбнасць французскай арміі ў гэтых танках дасягае 800-1000 адзінак.

2015 — новая праграма мадэрнізацыі, з мэтай павышэння розных характарыстык і падаўжэння рэсурсу танка да 2040 г. [1]

Канструкцыя[правіць | правіць зыходнік]

«Леклерк» мае класічную кампаноўку, з размяшчэннем аддзялення ўпраўлення ў лэбавай частцы, баявога аддзялення — пасярэдзіне і маторна-трансмісійнага аддзялення — у кармавой частцы. У адрозненне ад пераважнай большасці асноўных баявых танкаў НАТА, на «Леклерк» ужыты аўтамат зараджання, што дало магчымасць скараціць яго экіпаж да трох чалавек — механіка-кіроўцы, наводчыка і камандзіра. У экіпаж Леклерка дапускаюцца танкісты ростам да 182 см (176 см для механіка-кіроўцы).

Двухмесная вежа нізкага профілю і шчыльная кампаноўка дазволілі паменшыць габарыты танка, і выкарыстоўваць масу для абароненасці: Леклерк на 8,4 тоны лягчэй амерыканскага М1А2 але нясе броні на 5 тон больш.

Начынне Леклерка можа служыць увасабленнем думкі пра тое, што лянота спрыяе прагрэсу: так, механіку-кіроўцу для запуску рухавіка досыць аднаго націску кнопкі, электроніка вядзе пастаянны кантроль за сілавой устаноўкай, лічбавы працэсар кіруе фрыкцыйнай і скрынкавай перадач з пераключэннем перадач за долі секунды без перапынення. Пры падрыхтоўцы аўтамата зараджання няма неабходнасці падаваць снарады розных тыпаў у зададзенай паслядоўнасці — счытвальную прылада самастойна абярэ патрэбны, пракручваючы канвеер. Аб няспраўнасці і змене абстаноўкі экіпажу голасам паведаміць маўленчай інфарматар, які мае ў запасе памяці 600 каманд.

Эрганоміку заселеных аддзяленняў можна вызначыць як «тэхнічны гуманізм». Сядзенні з негаручых сінтэтыкі паглынаюць вібрацыю і маюць рэгуляванне. Кругавы агляд з камандзірскага месцы і сектар 160 ° у наводчыка прадастаўляюць танкістам значна вялікія магчымасці ў баі (у тым ліку і ў параўнанні з расiйскiм i савецкiмi падыходамi, якія лічаць дастатковымі ўсяго тры камандзірскіх прыбора назірання з абмежаваным полем гледжання). Для выгоды членаў экіпажа дах вежы і верх корпуса не забылі пакрыць шурпатым рыфленым пластыкам, па якім не слізгае абутак.

Эксплуатанты[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Спасылкi[правіць | правіць зыходнік]