Арцюр Рэмбо

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Арцюр Рэмбо
Arthur Rimbaud
Carjat Arthur Rimbaud 1872 n2.jpg
Фатаграфія Э.Каржа
Імя пры нараджэнні:

Жан Нікаля Арцюр Рэмбо

Дата нараджэння:

20 кастрычніка 1854({{padleft:1854|4|0}}-{{padleft:10|2|0}}-{{padleft:20|2|0}})

Месца нараджэння:

Шарлевіль, Другая французская імперыя

Дата смерці:

10 лістапада 1891({{padleft:1891|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:10|2|0}}) (37 гадоў)

Месца смерці:

Марсель, Трэцяя французская рэспубліка

Грамадзянства:

Францыя

Род дзейнасці:

Паэт

Гады творчасці:

18691873

Кірунак:

Сімвалізм, Публіцызм

Мова твораў:

Французская, Латынь

Подпіс:

Подпіс

Творы на сайце Lib.ru

Жан Нікала Арцюр Рэмбо (фр.: Jean Nicolas Arthur Rimbaud; Шарлевіль, 20 кастрычніка, 1854 — Марсель, 10 лістапада, 1891) — французскі паэт, які аказаў выключны ўплыў на паэзію сімвалізму і лічыцца адным з пачынальнікаў сюррэалізму.

Біяграфічныя звесткі[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў Шарлевілі ў Ардэнах — дэпартаменце ў паўночна-ўсходняй Францыі. У 16 гадоў пачаў пісаць вершы. Шмат разоў уцякаў з дому, вёў разбэшчанае жыццё. Некаторы час жыў у Парыжы з Полем Верленам, з якім меў інтымную блізкасць.

У Парыжы Рэмбо бярэ ўдзел у паўстанні Парыжскай камуны. У 1872 Поль Верлен кідае сям'ю і з'язджае з Рэмбо ў Лондан. Некаторы час, жывучы там, яны падарожнічаюць па Еўропе і расстаюцца ў Бруселі, пасля таго, як Верлен пад уздзеяннем абсэнту страляе ў Рэмбо з пісталета. Пасля расставання з Верленам Рэмбо вяртаецца дамоў.

Ён перастае пісаць і падарожнічае па свеце да 1880 года. Затым у Афрыцы (у Егіпце і Эфіопіі), а таксама ў Емене ён займаецца гандлем: прадае каву, скуру і зброю.

У лютым 1891 года Рэмбо вяртаецца ў Францыю, дзе яму ампутуюць нагу з-за ракавай пухліны. Рэмбо памірае ў марсельскім шпіталі 10 лістапада 1891 года. Пахаваны ў Шарлевілі.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

У першых вершах Рэмбо адчуваецца ап'яненне жаданай свабодай («Адчуванне», «Мая багема»), ладзяцца смелыя эксперыменты з гукамі і паэтычнымі вобразамі («Афелія», «Шукальніцы вошай», «Галосныя»), пішуцца знішчальныя інвектывы ў адрас правінцыяльнага мяшчанства («На музыцы», «На кукішках»), віноўнікаў бессэнсоўнай вайны («Ліха», «Які спіць у лагчыне»), хрысціянскай набожнасці і пакорлівасці («Вячэрняя малітва», «Беднякі ў храме», «Першае прычасце»), ворагаў Парыжскай камуны («Парыжская оргія, або Парыж засяляецца зноў»). Адна з вяршынь яго паэзіі — верш «П'яны карабель» (1871) — усхваляваная споведзь у выглядзе малой прыгодніцкай адысеі, шэраг нечаканых вобразаў, убачаных на мяжы сну і явы. Стварыўшы своеасаблівую тэорыю паэтычнага яснабачання, Рэмбо імкнуўся да таямніц існага, зрабіць творчасць інструментам карэннага абнаўлення свету, вызваліць несвядомае ад абмежаванняў цвярозага рорзуму (кніга вершаў у прозе «Азарэнні», выд. 1886). Апошняя кніга «Сезон у пекле» (1873) — развітанне паэта з марамі пра звышзадачу змяніць свет.

На беларускую мову асобныя яго вершы перакладалі Р. Барадулін, А. Мінкін, Я. Семяжон, М. Федзюковіч.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • П'яны карабель / Le bateau ivre (1871)
  • Лета ў апраметнай / Une Saison en Enfer (1873)
  • Азарэнні / Les illuminations (1874)

Беларускія пераклады[правіць | правіць зыходнік]

  • У кн.: Паэты Парыжскай камуны. Мн., 1971;
  • У кн.: Семяжон Я. Сем цудаў свету: Выбр. пераклады паэзіі. Мн. 1977;
  • У кн.: Кахаць — гэта значыць... Мн., 1986.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Хадановіч А. Рэмбо // БелЭн у 18 т. Т. 14. Мн,, 2002.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Commons