Данатэла

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Данатэла
Donatello
Данатэла. Скульптура ў Уфіцы
Данатэла. Скульптура ў Уфіцы
Імя пры нараджэнні:

Даната дзі Нікола дзі Бета Бардзі

Дата нараджэння:

каля 1386

Дата смерці:

13 снежня 1466(1466-12-13)

Месца смерці:

Фларэнцыя

Стыль:

Адраджэнне

Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы

Данатэ́ла (поўнае імя: Donato di Niccolò di Betto Bardi; каля 1386, Фларэнцыя — 13 снежня 1466) — скульптар-разьбяр эпохі Рэнесансу.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Раннія гады[правіць | правіць зыходнік]

Данатэла нарадзіўся ў Фларэнцыі або блізу яе паміж 1382 і 1387 гадамі у сям'і часальшчыка воўны. На працягу жыцця Данатэла працаваў ў Фларэнцыі, Падуі і Сіене.

Вучыўся і спачатку працаваў з фларэнційскім жывапісцам і скульптарам Ларэнца Гіберці(руск.) бел., карыстаючыся заступніцтвам багатага фларэнтыйскага банкіра Мартэлі(руск.) бел.. З 1404 да 1407 года працаваў у майстэрні Жыберці ў Фларэнцыі.

Для заканчэння сваёй мастацкай адукацыі ездзіў з 1430 да 1433 года ў Рым, разам з вядомым архітэктарам Брунелескі, дзе вучыўся ў яго антычнай разьбе.Адна з яго першых прац — гарэльеф з дробназярністага каменя, які паказвае Дабравешчанне.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

З 1443 да 1453 ў Падуі. Выконваў заказы па разьбе скульптураў для фларэнційскіх цэркваў: скульптуры Давіда(італ.) бел. (1408/1409 г.г.), св. Яна Евангеліста(італ.) бел. (14081415), св. Іосіфа (1416). У Падуі стварыў помнік(італ.) бел. з бронзы венецыянскаму кандацьеру Эразму да Нарні(руск.) бел. (1447) — першы конны помнік з часоў Антычнасці. У нашыя дні ён стаіць перад царквой св. Антонія ў Фларэнцыі.

Апошнія гады[правіць | правіць зыходнік]

Апошнія гады жыцця Данатэла правёў у Фларэнцыі, працуючы да старасці і памёр у 1466 годзе. Быў пахаваны з вялікай павагай у царкве Сан-Ларэнца(руск.) бел., упрыгожанай яго працамі.

Значэнне творчасці[правіць | правіць зыходнік]

Дзейнасць Данатэла мела важнае значэнне для развіцця рэнесанснай разьбы і яе вызвалення ад уплываў готыкі.

Литература[правіць | правіць зыходнік]

  • Semper, «D., seine Zeit und Schule» (Вена, 1875);
  • H. Tschudi, «D. e la critica modenia» (Турын, 1887);
  • W. Bode, "Italienische Bildhauer der Renaissance (Б. 1887);
  • E. Muntz, "D. (у серыі манаграфій: «Les Artistes celebres», 1885).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]