Каналета

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Каналета
Фатаграфія
Імя пры нараджэнні:

Giovanni Antonio Canal

Дата нараджэння:

18 кастрычніка 1697({{padleft:1697|4|0}}-{{padleft:10|2|0}}-{{padleft:18|2|0}})

Месца нараджэння:

Венецыя

Дата смерці:

20 красавіка 1768({{padleft:1768|4|0}}-{{padleft:4|2|0}}-{{padleft:20|2|0}}) (70 гады)

Месца смерці:

Венецыя

Грамадзянства:

Flag of Italy.svg Італія

Жанр:

ведута

Стыль:

барока

Уплыў на:

Уільяма Марлоу

Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы
Каналета. Свята заручын венецыянскага дожа з Адрыятычным морам.

Джава́ні Анто́ніа Кана́ль (італ.: Giovanni Antonio Canal), вядомы таксама пад імем Каналета (італ.: Canaletto; 7 кастрычніка 1697, Венецыя — 20 красавіка 1768, Венецыя) — італьянскі мастак, глава венецыянскай школы ведутыстаў, майстар гарадскіх пейзажаў у стылі барока. Мянушку Каналета акрамя Антоніа Каналя насіў і яго пляменнік, Бернарда Белота, таксама знакаміты пейзажыст.

Біяграфія і творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Антоніа Каналь нарадзіўся 7 кастрычніка 1697 года ў Венецыі. Вучыўся жывапісу ў свайго бацькі Бернарда Каналя, тэатральнага мастака, дапамагаў яму афармляць спектаклі ў тэатрах Венецыі.

У 1719 годзе наведаў Рым, дзе пазнаёміўся з творчасцю знакамітага ведутыста Джавані Паола Паніні. Пасля гэтага пачаў пісаць свае знакамітыя краявіды Венецыі. Першым вядомым даследчыкам працай Каналя з аўтарскім подпісам з'яўляецца «Архітэктурнае капрыча» (1723). У адрозненне ад большасці мастакоў таго часу Каналета на раннім этапе сваёй творчасці пісаў свае краявіды (ведуты) адразу з натуры, не робячы папярэдніх накідаў і эскізаў. Пасля стаў пісаць у студыі, карыстаючыся камерай-абскурай. Пейзажы таго перыяду адрозніваюцца дэталёва дакладным адлюстраваннем гарадскога краявіду[1]

Вялікая колькасць прац Каналета былі з поспехам прададзены англічанам, якія прыязджалі ў Венецыю для навучання. Шматлікія існуючыя і ўяўныя ведуты Каналета стваркае па заказе англійскіх калекцыянераў, напрыклад серыю гарадскіх краявідаў для лорда Бедфарда ў 1730—1731 гадах. У 1740 годзе гэта крыніца прыбытку знік: пачалася вайна за аўстрыйскую спадчыну, і брытанцы сталі радзей прыязджаць на кантынент.

У 1746 годзе Каналета едзе ў Лондан, каб быць бліжэй да каналаў збыту сваіх карцін. На працягу дзевяці гадоў ён жыве ў Англіі, піша віды мясцовых палацаў і дамоў. У гэты перыяд у яго творчасці з'яўляецца другаснасць, тэхніка перастае падабацца заказчыкам. У 1755 годзе мастак вяртаецца ў Венецыю.

У 1763 годзе яго абіраюць у Венецыянскую акадэмію мастацтваў.

Каналета памёр 19 красавіка 1768 года ў роднай Венецыі.

Палотны[правіць | правіць зыходнік]

  • «Капрыча з руінамі», 1720-21, Фонд Дж. Чыні, Венецыя;
  • «Прыём французскага пасла ў Венецыі», 1724 г., Эрмітаж, Санкт-Пецярбург;
  • «Від Лондана», 1746 г., прыватны збор, Лондан;
  • «Аўтапартрэт», 1746 г., прыватны збор, Англія;
  • «Палацца Грымані», 1756 г., Лонданская Нацыянальная галерэя;
  • «Свята заручын венецыянскага дожа з Адрыятычным морам», каля 1763-64, ДММІ, Масква.

Зноскі

  1. Энциклопедия Мировое Искусство. М., «ОЛМА-ПРЕСС», 2002.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]