Стараабрадства
З Вікіпедыя.
|
СТАРААБРАДСТВА, накірунак у рускім праваслаўі, прадстаўнікі якога адвяргаюць царкоўную рэформу патрыярха Нікана і цара Аляксея Міхайлавіча.
Стараабрадства падзяляецца на дзве плыні: папоўцы (якія лічаць неабходным наяўнасць духавенства і адпраўлення імі царкоўных таінств) і беспапоўцы (якія лічаць, што са смерцю апошняга не прыняўшага рэформу свяшчэнніка няма магчымасці ставіць новых і неабходна абыходзіцца без ніх). Кожная плыня падзяляецца на шэрах юрысдыкцый. Буйнейшымі арганізацыямі папоўцаў з'яўляюцца Руская праваслаўная стараабрадская царква і Дрэўлеправаслаўная царква.
З моманту ўзнікнення стараабрадцы стала пераследваліся свецкімі і царкоўнымі ўладамі з рознаю ступенню інтэнсіўнасці. У 1905 годзе маніфестам імператара Мікалая II стараабрадцы былі легалізованы. У 1971 годзе Руская праваслаўная царква зняла з іх пракляцце.
Дагматычных разыходжанняў з імнымі плынямі праваслаўя у стараабрадцаў няма. Адрозненні ёсць у асноўным толькі ў літургічнай практыцы:
- хрышчэнне двумя пальцамі, а не трымя;
- напісанне імя Хрыста Исус, а не Иисус;
- слова алілуя вымаўляецца два разы, а не тры;
- хросны ход па гадзіннікавай стрэлцы, а не супряць яе;
- (у Беларусі) на службе гаворыцца "о богохранимой стране нашей Российской, влястях и воинстве её", а не "о богохранимой стране нашей, властях, воинстве и народе её", як у РПЦ;
- спяванне монагалоснае, а не палітоннае; таксама старыя знакі для запісі нот (крукі);
- магчымасць карыстання літымі іконамі;
- захаванне саюза-супрацьстаўлення а ў Сімвале веры ("рожденна, а не сотворенна");
- прызнанне выключна васьміканечнага крыжа.
Стараабрадскія грамады акрамя Расіі знаходзяцца ў Беларусі, Літве, Латвіі, Эстоніі, на Украіне, у Румыніі, Малдове, Польшы, ЗША, Канадзе, шэрагу краін Паўднёвай Амерыкі, Аўстраліі.

