Усходне-Франкскае каралеўства

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Усходне-Франкскае каралеўства
лац.: Francia Orientalis
ням.: Ostfrankenreich

Каралеўства
Flag of None.svg
843 – 919


Banner of the Holy Roman Emperor (after 1400).svg
 
Flag of None.svg


Partage de l'Empire carolingien au Traité de Verdun en 843.JPG
     Усходне-Франкскае каралеўства пасля Вердэнскага дагавора 843 г.
Сталіца Рэгенсбург, Франкфурт-на-Майне
Мова лацінская
Рэлігія Рымска-каталіцкая царква
Валюта солід, трыенс, дэнарый, пфеніг
Форма кіравання Манархія

Усходне-Франкскае каралеўства (лац.: Francia Orientalis; ням.: Ostfrankenreich)— дзяржава, створаная ў выніку Вердэнскага падзелу 843 г. Франкскай імперыі ў якасці спадчыннага ўладання Людовіка II Нямецкага і ўключалае тэрыторыі на ўсход ад Рэйна і на поўнач ад Альп. Усходне-Франкскае каралеўства было папярэднікам Свяшчэннай Рымскай імперыі і сучаснай Германіі.

Храналагічныя і геаграфічныя рамкі[правіць | правіць зыходнік]

Часцей за ўсё перыяд існавання Усходне-Франкскага каралеўства абмяжоўваюць, з аднаго боку, Вердэнскім дагаворам 843 г., а з іншай — 919 годам, калі было ўпершыню згаданы выраз regnum teutonicorum (германскае каралеўства). А менавіта, пад 919 годам у Зальцбургскіх аналах запісана, што «Арнульф, герцаг Баварыі, быў абраны кіраваць Германскім каралеўствам» (лац.: Baiuarii sponte se reddiderunt Arnolfo duci et regnare ei fecerunt in regno teutonicorum). Але афіцыйным тытулам каралёў заставаўся «кароль усходніх франкаў» (лац.: rex Francorum Orientalium ці проста rex Francorum) аж да 962 года, калі кароль Атон I прыняў тытул «імператар рымлян і франкаў» (лац.: imperator Romanorum et Francorum). Таму часам гісторыкі часавымі рамкамі існавання Усходне-Франкскага каралеўства лічаць 843962 гады.

Тэрыторыя дзяржавы была адносна стабільнай і мела тэндэнцыю да пашырэння: у 870 г. была далучана ўсходняя частка Латарынгіі, уключаючы Нідэрланды, Эльзас і ўласна Латарынгію, пачалася каланізацыя населеных славянамі земляў уздоўж Эльбы, каралі ўсходніх франкаў спрабавалі ўсталяваць сюзерэнітэт над Вялікамараўскай дзяржавай.

Сталіцай Усходне-Франкскага каралеўства пры Людовіку Нямецкім стаў Рэгенсбург.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]