Людовік II Нямецкі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Людовік II Нямецкі
Ludwig der Deutsche
Людовік II Нямецкі
18-ы кароль Баварыі
ліпень 817 — 11 жніўня 843 гг.
Папярэднік: Лотар I
Пераемнік: Карламан
1-ы кароль Усходне-Франкскага каралеўства
11 жніўня 843 — 28 жніўня 876 гг.
Папярэднік: пасада заснавана
Пераемнік: Людовік III Малодшы
4-і кароль Латарынгіі
8 жніўня 870 — 28 жніўня 876 гг.
Папярэднік: Лотар II
Пераемнік: Карл II Лысы
 
Нараджэнне: 804/805
Смерць: 28 жніўня 876({{padleft:876|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:28|2|0}})
Франкфурт-на-Майне
Пахаваны: Лоршскі манастыр
Род: Каралінгі
Бацька: Людовік I Набожны
Маці: Ірменгарда з Хеспенгау
Жонка: Эма Баварская
Дзеці: сыны: Карламан, Людовік III Малодшы, Карл III Тоўсты
дочкі: Хільдэгарда, Ірменгарда, Гізела, Берта

Людовік II Нямецкі (ням.: Ludwig der Deutsche; 804/805 — 28 жніўня 876, Франкфурт) — кароль Баварыі ў 817843 гадах, кароль Усходне-Франкскага каралеўства (будучай Германіі) з 843 года, кароль Латарынгіі з 870 года. Трэці сын імператара Людовіка I Набожнага і Ірменгарды з Хеспенгау, родапачынальнік дынастыі нямецкіх Каралінгаў.

Раздзел спадчыны Людовіка I Набожнага[правіць | правіць зыходнік]

Манета з партрэтам Людовіка II Нямецкага.

Людовік, унук Карла Вялікага, быў трэцім сынам імператара Людовіка I Набожнага і Ірменгарды з Хеспенгау.

У 817 годзе імператар падзяліў свае ўладанні паміж трыма сынамі, Лотарам, Піпінам і Людовікам, прычым Баварыя і прылеглыя да яе зямлі дасталіся Людовіку (празванаму ў сувязі з гэтым Нямецкім).

У 824 годзе, разам з бацькам і братам Піпінам, Людовік Нямецкі ўдзельнічаў у паходзе ў Брэтань для прыгнечання паўстання, паднятага Віямаркам.

У 826 годзе ён пачаў самастойна кіраваць вылучанымі яму бацькам уладаннямі. Наступныя гады кіравання Людовіка Нямецкага адзначыліся яго ўдзелам у мецяжы трох старэйшых сыноў Людовіка Набожнага (830834), якія выступілі супраць спроб імператара забяспечыць за іх кошт правы іх адзінакроўнага брата Карла.

Вердэнскі дагавор[правіць | правіць зыходнік]

Калі ў 840 годзе Людовік Набожны памёр, Карл II (празваны Лысым) стаў каралём заходніх франкаў і аб'яднаўся з Людовікам Нямецкім супраць Лотара I (Піпін памёр у 838 годзе), якому дасталася паўночная Італія і тытул імператара. Атрымаўшы над Лотарам перамогу пры Фантэнуа (каля Асера) у 841 годзе, у 842 годзе Карл Лысы і Людовік пацвердзілі абавязацельствы адзін перад аднім і прынеслі знакамітую клятву ў Страсбургу, прычым Людовік прыносіў яе «па-раманску», а Карл — «па-тэўтонску». 11 жніўня 843 года паміж братамі быў складзены Вердэнскі дагавор, у адпаведнасці з якім у каралеўства Людовіка ўвайшлі ўсе землі Карла Вялікага на ўсход ад Рэйна, за выключэннем Фрызіі. Павялічылася і каралеўства Карла (уся заходняя частка сучаснай Францыі і вобласць на поўдзень ад Пірэнеяў). Лотару зноў дасталася паўночная частка Італіі і невыразна вызначаная памежная тэрыторыя паміж заходне-франкскімі землямі Карла і ўсходне-франкскімі землямі Людовіка. Цяпер Людовік валодаў Саксоніяй, Франконіяй, Швабіяй, Баварыяй і залежнымі ад іх абласцямі.

Барацьба за кантроль над абласцямі сярэдняга каралеўства[правіць | правіць зыходнік]

Усходне-франкская дзяржава і яе суседзі пры Людовіку II Нямецкім

Пасля таго як у 855 годзе імператар Лотар I памёр, яго землі былі падзелены паміж трыма яго сынамі. Неўзабаве паміж заходнімі і ўсходнімі каралямі пачалася працяглая барацьба за кантроль над абласцямі сярэдняга каралеўства. У 858 годзе Людовік уварваўся ў Францыю, але ў наступным годзе быў вымушаны адступіць, а ў 860 годзе паводле дагавора, заключанага ў Кобленцы, ранейшае становішча рэчаў было адноўлена. У Лотара II, сына Лотара I, не было законных дзяцей, і Карл з Людовікам Нямецкім дамовіліся аб тым, каб Латарынгію, якая дасталася яму, падзяліць паміж сабой пасля яго смерці, аднак, калі ён памёр у 869 годзе, Карл парушыў дамоўленасць і заняў усю яго вобласць. Тады Людовік уварваўся ў Латарынгію, і брату прыйшлося пайсці на саступкі. Паводле Мерсенскага дагавора 870 годзе, Людовік атрымаў Фрызію і значна павялічыў свае тэрыторыі на захад ад Рэйна. Людовік Нямецкі імкнуўся таксама павялічыць свае уладанні на ўсходзе, захопліваючы славянскія землі: у 844 годзе ён напаў на бодрычаў, імкнуўся ўплываць на справы Вялікамараўскай дзяржавы. Акрамя таго, яму ўвесь час вяртацца да вырашэння міжусобнай барацьбы сваіх трох сыноў (Карламана, Людовіка Малодшага і Карла Талстога), паміж якімі Людовік падзяліў свае ўладанні яшчэ ў 865 годзе.

Смерць Людовіка Нямецкага[правіць | правіць зыходнік]

У 875 годзе, пасля смерці імператара Людовіка II (сына Лотара I), Людовік Нямецкі спрабаваў замацаваць за сваёй лініяй імператарскі тытул і ўладанне Італіяй. Але нягледзячы на тое, што незадоўга да смерці Людовік II выказаўся на карысць Карламана як будучага імператара, Карл Лысы хутка захапіў Італію і каранаваўся як імператар пад імем Карла II, з чым Людовік Нямецкі не пажадаў змірыцца. Падчас падрыхтовак да новага паходу ён і памёр уФранкфурце 28 жніўня 876 года, пасля чаго Карл Лысы паспрабаваў захапіць яго каралеўства, аднак атрымаў адпор ад Людовіка Малодшага.

Шлюб і дзеці[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

  • Boris Bigott. Ludwig der Deutsche und die Reichskirche im Ostfränkischen Reich: (826—876). — Husum, 2002. — ISBN 3-7868-1470-8. (Rezension) (ням.) 
  • Ernst Dümmler Geschichte des Ostfränkischen Reiches. Erster Band. Ludwig der Deutsche bis zum Frieden vom Koblenz 860: Wissenschaftliche Buchgesellschaft. — Darmstadt 1960 (Nachdruck der 2. Auflage von 1887; alte, aber grundlegende Darstellung). (ням.) 
  • Ernst Dümmler. Geschichte des Ostfränkischen Reiches. Zweiter Band. Ludwig der Deutsche vom Koblenzer Frieden bis zu seinem Tode (860—876): Wissenschaftliche Buchgesellschaft. — Darmstadt, 1960 (Nachdruck der 2. Auflage von 1887; alte, aber grundlegende Darstellung). (ням.) 
  • Eric J. Goldberg. Struggle for Empire. Kingship and Conflict under Louis the German. 817—876. — Ithaca: Cornell University Press, 2006. — ISBN 0-8014-3890-X (Rezension) (ням.) 
  • Wilfried Hartmann. Ludwig der Deutsche. — Darmstadt: Primus Verlag, 2002. — ISBN 3-89678-452-8 (Rezension). (ням.) 
  • Wilfried Hartmann (Hrsg.). Ludwig der Deutsche und seine Zeit. — Darmstadt, 2004 (Aufsatzsammlung mit 11 Beiträgen renommierter Mediävisten, Ergänzung zur Biographie von Wilfried Hartmann von 2002), ISBN 3-534-17308-2 (Rezension).(ням.) 
Пры напісанні гэтага артыкула выкарыстоўваўся матэрыял з Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Ефрона (1890—1907).
Папярэднік
Лотар I
кароль Баварыі
817 — 843
Пераемнік
Карламан
Папярэднік
Новая адукацыя
кароль Усходне-Франкскага
каралеўствы

843 — 876
Пераемнікі
Карламан
Людовік III
Карл III
Папярэднік
Лотар II
кароль Латарынгіі
870 — 876
Пераемнік
Карл II Лысы