Франц Шуберт

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Франц Петэр Шуберт
Franz Peter Schubert
фота
Літаграфія Іозефа Крыхубера
Асноўная інфармацыя
Дата нараджэння

31.01.1797

Месца нараджэння

Хімельпфортгрунд

Дата смерці

19.11.1828

Месца смерці

Вена

Краіна

Аўстрыя

Прафесіі

кампазітар

Інструменты

скрыпка,
фартэпіяна

Commons-logo.svg Франц Петэр Шуберт на Вікісховішчы

Франц Пе́тэр Шу́берт (ням.: Franz Peter Schubert; 31 студзеня 1797, Ліхтэнталь - 19 лістапада 1828, Вена) — аўстрыйскі кампазітар, адзін с заснавальнікаў рамантызма ў музыцы, заснавальнік венскай класічнай музыкі.

Шуберт нарадзіўся ў прадмесці Вены – Ліхтэнталі, у беднай сям’і дванаццатым з пятнаццаці дзяцей (дзесяць з якіх памёрлі). Яго бацька быў настаўнікам і менавіта ён распачаў музычную адукацыю сына. У сем гадоў Шубэрт быў аддадзены пад апеку Міхаэля Хользэра, арганіста парафіяльнага касцёла, каб ён працягваў навучанне. У 1808 годзе Франц Шуберт быў прыняты ў прыдворную капэлу ў Каралеўскім Канвікце ў Вене, дзе спяваў сапрана пяць гадоў, вывучаў тэорыю музыкі пад кіраўніцтвам Антоніа Сальеры, а так сама вучыўся граць на розных інструментах. Пасля сыходу са школы, з 1813 года, Шуберт працаваў настаўнікам музыкі згодна з жаданнем бацькі, а так сама каб пазбегнуць службы ў войску. Адначасова ён вывучаў творчасць Глюка, Моцарта і Бетховена. У гэты час ён самастойна напісаў свой першы твор: “Вясёлы замак сатаны” (Des Teufels Lustschloss). У 1818 годзе Шуберт пакінуў школу, каб займацца стварэннем музыкі. Застаўшыся зусім без сродкаў, ён мог займацца любімай справай толькі дзякуючы дапамозе сяброў. Ён працаваў штодзённа, з дзевяці раніцы да першай гадзіны пасля абеду. У рэчышчы песні Шуберт працягваў традыцыі Бетховена, але дзякуючы Шуберту гэты жанр атрымаў мастацкую форму, узбагаціўшы рэчышча канцэртнай вакальнай музыкі. Балада “Кароль-лесавік” (Erlkönig), напісаная ў 1816 годзе прынесла Шуберту вядомасць, хутка з'явіліся “Валацуга” (Der Wanderer), “Пахвала слёзам” (Lob der Thränen), “Зулейка” (Suleikа) і іншыя. Самымі блізкімі сябрамі кампазітара ў гэты час былі: Франц Грылпарцэр, Ян Майрхофен, Франц Лакхер, Анзельм Хутэнбрэмер, Ян Міхаэль Вогль, Ёзэф фон Спаўн, браты Ёзэф і Леапольд Купельвейзеры, паэты Франц Шобер і Тэадор Кёрнер.

У гэты час Шуберт даваў прыватныя заняткі музыкі дочкам князя Эстэрхайза. Шуберт практычна не пакідаў Вену. У гісторыю ўвайшлі невялікія музычныя творы “шубертыяды”, якія кампазітар граў для сваіх сяброў. Упершыню творы Шуберта былі выкананы публічна ў 1820 годзе. Часта Шуберта запрашалі ў вышэйшыя колы, для акампанемента яго вакальных твораў. Аднак характар кампазітара быў вельмі складаны, ён часта піў, і ў гэтыя моманты станавіўся запальчывым.

У 1823 годзе Шубэрт заразіўся венерычнай хваробай. Лячэнне паслабіла яго арганізм, выклікала некалькі глыбокіх дэпрэсій. Кампазітар памёр ва ўзросце 32 гадоў ад брушнога тыфу. Апошні год жыцця быў асабліва ўрадлівы: у гэты час ён напісаў сімфонію до мажор і месу мі-бэмоль мажор. За сваё жыццё Шуберт паспеў напісаць 600 музычных твораў.


Шаблон:Ave Maria