Іван Цімафеевіч Арзамасаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Іван Цімафеевіч Арзамасаў
Дата нараджэння 8 мая 1922(1922-05-08)
Месца нараджэння
Дата смерці 1990
Род дзейнасці заолаг
Навуковая сфера паразіталогія
Месца працы
Навуковая ступень доктар біялагічных навук (1972)
Альма-матар
Партыя

Іван Цімафеевіч Арзама́саў[1] (руск.: Иван Тимофеевич Арзамасов; 8 жніўня 19221990) — вучоны ў галіне паразіталогіі, доктар біялагічных навук (1972).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся у вёсцы Вялікія Кулікі (Маршанскі раён Тамбоўскай вобласці Расіі). У 1952 годзе скончыў Казанскі ўніверсітэт. У 1952—1954 гг. працаваў у запаведніку «Белавежская пушча». З 1954 г. у Аддзеле заалогіі і паразіталогіі АН БССР (з 1980 г. Інстытут заалогіі Акадэміі навук БССР, з 2007 г. Навукова-практычны цэнтр Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па біярэсурсах[2]). З 1972 года на пасадзе загадчыка лабараторыяй эксперыментальнай паразіталогіі і адначасова ў 1981—1985 гг. — намеснік дырэктара інстытута.

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

І. Ц. Арзамасаву належаць навуковыя працы па па пытаннях біялогіі і экалогіі эктапаразітаў млекакормячых, уплыву меліярацыі і іншых антрапагенных фактараў на паразітафаўну. Займаўся распрацоўкай тэарэтычных асноў узнікнення паразітацэнозаў.

Сярод апублікаванага:

  • Иксодовые клещи / И. Т. Арзамасов; Акад. наук БССР, отд. зоологии и паразитологии. — Минск : Изд-во Акад. наук БССР, 1961. — 132 с.: ил. — Библиогр.: с. 121—131.
  • Гамазовые клещи фауны Белоруссии / Под ред. акад. Р. С. Чеботарева; АН БССР. Отд. зоологии и паразитологии. — Минск: Наука и техника, 1968. — 98 с.
  • Влияние мелиорации на животный мир Белорусского Полесья — Мн., 1980. (у сааўтарстве)
  • Структура паразитоценозов грызунов геоботанических подзон Белоруссии / И. Т. Арзамасов, И. В. Меркушева, И. В. Чикилевская; ред. Л. М. Сущеня; Акад. наук БССР, ин-т зоологии. — Минск: Наука и техника, 1983. — 182 с.
  • Рыбы: популярный энциклопедический справочник — Мн.: Белорусская советская энциклопедия, 1989. — 310 с.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]