Інгеборг Бахман

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Інгеборг Бахман
ням.: Ingeborg Bachmann
Klagenfurt - Musilhaus - Ingeborg Bachmann.jpg
Дата нараджэння:

25 чэрвеня 1926(1926-06-25)

Месца нараджэння:

Клагенфурт, Аўстрыя

Дата смерці:

17 кастрычніка 1973(1973-10-17) (47 гадоў)

Месца смерці:

Рым, Італія

Грамадзянства:

Flag of Austria.svg Аўстрыя

Род дзейнасці:

пісьменніца

Гады творчасці:

1950—1973

Мова твораў:

нямецкая

Прэміі:

Вялікая аўстрыйская дзяржаўная прэмія (1968) і інш.

Подпіс:

Подпіс

Commons-logo.svg Інгеборг Бахман на Вікісховішчы

Інгеборг Бахман (ням.: Ingeborg Bachmann; 25 чэрвеня 1926, Клагенфурт, Аўстрыя17 кастрычніка 1973, Рым, Італія) — аўстрыйская пісьменніца.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 1945 – 50-х гг. Інгеборг Бахман вывучала філасофію, псіхалогію, філалогію і права ва ўніверсітэтах Інсбрука, Граца і Вены. У 1950 годзе яна абараніла дысертацыю на тэму "Крытычнае ўспрыманне экзістэнцыяльнай філасофіі Марціна Хайдэгера". Найбольш вялікі след у творах пісьменніцы пакінула яе знаёмства з філасофіяй мовы венскага лінгвіста і філосафа Людвіга Вітгенштэйна.

У літаратуру Інгеборг Бахман увайшла як лірык, выдаўшы ў 1950-я гады два зборнікі вершаў: "Адтэрмінаваны час" (Die Gestundete Zeit, 1953) і "Заклік да Вялікай Мядзведзіцы" (Anrufung des großen Bären, 1956). Адна з найважнейшых праблем яе лірыкі – праблема тоеснасці ўласнага "я". У асноўным Бахман выкарыстоўвала свабодныя рытмы і старанна зашыфраваныя вобразы і метафары. Вершаваная спадчына Інгеборг Бахман невялікая па памеры: 67 асобных вершаў, тры вершаваныя цыклы і "Маналог князя Мышкіна" да пантамімы “Ідыёт”.

50-я гады – гэта таксама час працы над радыёп’есамі "Цыкады" (1955) і "Добры бог з Манхэтэна" (1958). Зварот пісьменніцы да гэтага жанру быў абумоўлены новымі магчымасцямі радыёп'есы: выкарыстаннем акустычных эфектаў, зменай часавых узроўняў, рэальнай і ўяўнай прасторы, – што дазваляла больш яскрава адлюстраваць псіхічныя памежныя сітуацыі.

У 19591960 навучальным годзе Бахман чытала лекцыі ва ўніверсітэце Франкфурта-на-Майне, якія ў далейшым склалі зборнік з падзагалоўкам "Праблемы сучаснай паэзіі".

Зварот Інгеборг Бахман да прозы адбыўся ў 60-я гады. Зборнік "Трыццаты год" (Das dreißigste Jahr, 1961) мае шмат у чым аўтабіяграфічны характар. Гэта сем апавяданняў-маналогаў, напісаных метафарычнай мовай, у цэнтры якіх – канфлікт паміж памкненнямі чалавека і недасканаласцю навакольнага свету.

У сярэдзіне 60-х гадоў пісьменніца пачала працу над цыклам раманаў пад агульнай назвай "Віды смерці", які мусіў паказаць сучаснае грамадства як "арэну забойстваў", звярнуць увагу на існаванне латэнтных формаў фашызму ў палітычным і сацыяльным жыцці. Першым і адзіным раманам з гэтага цыклу, дапісаным да канца, стаў раман "Мáліна" (Malina), апублікаваны ў 1971 годзе. Пасмяротна былі надрукаваныя фрагменты яшчэ двух раманаў – "Рэквіем па Фані Гольдман" і "Кніга Франца". "Маліну" аўтар лічыла ўверцюрай да гэтага цыклу. Раман мае вельмі складаную структуру: тэлефонныя размовы, лісты, гісторыі, снабачанні і г.д. У кнізе існуе фрагмент пад назвай "Таямніцы прынцэсы Кагранскай" – устаўное паданне, пабудаванае на шэрагу алюзій да творчасці іншых пісьменнікаў, філосафаў, псіхолагаў і кампазітараў.

Апошняй кнігай Інгеборг Бахман, выдадзенай пры яе жыцці, стаў зборнік апавяданняў "Сінхронна" (Simultan, 1972), куды, па словах пісьменніцы, увайшло тое, што пісалася падчас працы над раманам, але не ўкладвалася ў яго рамкі. Зборнік складаецца з пяці апавяданняў – замалёвак з жыцця пяці жанчын. Гераіні гэтых твораў адрозніваюцца самастойнасцю, халоднасцю, яны выпрацавалі сваю стратэгію паводзінаў у свеце, дзе ўладарыць мужчына.

У 1973 годзе Інгеборг Бахман памерла ад апёкаў, якія атрымала падчас пажару ў сваёй рымскай кватэры.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Інгеборг Бахман – лаўрэат мноства літаратурных прэмій: прэміі "Групы-47" за паэтычную творчасць (1953), прэміі горада Брэмена (1954), прэміі Таварыства сляпых інвалідаў вайны за радыёп’есу “Добры бог з Манхэтэна” (1959), прэміі Саюза нямецкіх крытыкаў за зборнік апавяданняў "Трыццаты год" (1961), Бюхнераўскай прэміі (1964), Вялікай аўстрыйскай дзяржаўнай прэміі (1968), прэміі імені Антона Вільдганса (1972).

Памяць[правіць | правіць зыходнік]

У 1977 годзе ў Клагенфурце заснаваная прэмія імя Інгеборг Бахман для нямецкамоўных аўтараў.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Peter Beicken: Ingeborg Bachmann. Beck, München 1988. ISBN 3-406-32277-8
  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.2: Аршыца — Беларусцы / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 1996. — 480 с. іл.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]