Аберацыя святла

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Абера́цыя святла́ — змена напрамку распаўсюджвання святла (выпраменьвання) пры пераходзе з адной сістэмы адліку да іншай[1].

У астраноміі[правіць | правіць зыходнік]

Аберацыя святла ў астраноміі — змена бачнага становішча свяціла на нябеснай сферы, абумоўленая канечнай скорасцю святла і ўзаемным перамяшчэннем крыніцы святла і назіральніка пры руху Зямлі ў прасторы.

Адрозніваюць векавую аберацыю святла, выкліканую рухам Сонечнай сістэмы ў Галактыцы, гадавую — абарачэннем Зямлі вакол Сонца, сутачную — уласным вярчэннем Зямлі. Найбольш значную аберацыю святла (гадавую) адкрыў англійскі астраном Дж. Брадлей (1725). Яна выклікае перамяшчэнне відарыса свяціла па эліпсе, вялікая вось якога паралельна плоскасці экліптыкі і роўная прыблізна 20",5.

Зноскі

  1. «Физическая энциклопедия», c.10, гл. ред. А. М. Прохоров. T.1 (1988) ISBN 5-85270-034-7

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]