Перайсці да зместу

Іван Іосіфавіч Дружалоўскі: Розніца паміж версіямі

няма тлумачэння праўкі
[недагледжаная версія][недагледжаная версія]
Няма тлумачэння праўкі
Няма тлумачэння праўкі
{{ДД
|узнагароды={{Ордэн Чырвонага Сцяга}} {{Ордэн «Знак Пашаны»}}
|дата нараджэння={{ДН|8|10|1905}}
|дата смерці={{ДС|2|5|1990}}
|месца нараджэння=[[Вільня]], [[Віленская губерня]], [[Расійская імперыя]]
|месца працы=[[Беларускі політэхнічны інстытут]]</br>[[Міністэрства паліўнай прамысловасці БССР]]
}}
|месца смерці=[[Мінск]], [[БССР]]}}
{{цёзкі2|Дружалоўскі}}
'''Іван Іосіфавіч Дружалоўскі''' ({{ДН|8|10|1905}}, [[Вільня]], [[Віленская губерня]], [[Расійская імперыя]] — {{ДС|2|5|1990}}, [[Мінск]], [[БССР]]) — дзяржаўны дзеяч [[БССР]], [[Міністэрства паліўнай прамысловасці БССР|міністр тарфяной прамысловасці БССР]] (1965–1970), рэктар [[Беларускі політэхнічны інстытут|Беларускага політэхнічнага інстытута]] (1934—1936).
 
== Біяграфія ==
Нарадзіўся 8 кастрычніка 1905 года у Вільні, у сям’і рабочага. Працоўную біяграфію пачаў у 1919 годзе экспедытарам на чыгунцы ў [[Гомель|Гомелі]], працаваў слесарам, старшынёй прафкама, інспектарам па прафесійна-тэхнічнай адукацыі ў сістэме чыгункі. У 1931 годзе быў прызначаны дырэктарам [[Мінскі хіміка-тэхналагічны тэхнікум|Мінскага химікатэхналагічнагахіміка-тэхналагічнага тэхнікуматэхнікум]]а, які быў створаны ў 1930 годзе. Пасля скасавання шэрагу невялікіх інстытутаў быў прызначаны рэктарам (ва ўзросце 29 гадоў) адроджанага [[Беларускі політэхнічны інстытут|Беларускага політэхнічнага інстытутаінстыту]]та ў 1934 годзе. У 1936 годзе стаў дырэктарам [[Савецкая Беларусь (кінафабрыка)|кінафабрыкі «Беларусь»]] у [[Ленінград|Ленінградзе]]. З 1940 па 1953 гады займаў пасаду намесніка наркама[[наркам мясцовай і паліўнай прамысловасці БССР, працаваў у тарфяной прамысловасці. У гады вайны працаваў у штабе партызанскага руху, узнагароджаны ордэнамі [[Ордэн Чырвонага Сцяга|Чырвонага сцяга]], [[Ордэн «Знак Пашаны»|Знак Пашаны]] (1944), медалямі. У пасляваенны час працаваў намеснікам, першым намеснікам міністранаркама мясцовай і паліўнай прамысловасці БССР (1953—1957)]], начальнікампрацаваў упраўленняу тарфяной прамысловасці (1957—1965) Саўнаргаса БССР, Міністрам тарфяной прамысловасці БССР (1965—1970). У 1970 годзе пайшоў на пенсію. Абіраўся членам рэвізійнай камісіі [[ЦК КПБ]]. Памёр 2 мая 1990 года. Пахаваны на [[Усходнія могілкі|Усходніх могілках]] горада Мінска.
 
У гады вайны працаваў у штабе партызанскага руху.
 
У пасляваенны час працаваў намеснікам, першым намеснікам [[міністр мясцовай і паліўнай прамысловасці БССР|міністра мясцовай і паліўнай прамысловасці БССР]] (1953—1957), начальнікам упраўлення тарфяной прамысловасці (1957—1965) [[Саўнаргас БССР|Саўнаргаса БССР]], [[Міністр тарфяной прамысловасці БССР|Міністрам тарфяной прамысловасці БССР]] (1965—1970). У 1970 годзе пайшоў на пенсію. Абіраўся членам рэвізійнай камісіі [[ЦК КПБ]].
 
Памёр 2 мая 1990 года. Пахаваны на [[Усходнія могілкі|Усходніх могілках]] горада Мінска.
 
== Узнагароды ==
Узнагароджаны ордэнамі [[Ордэн Чырвонага Сцяга|Чырвонага сцяга]], [[Ордэн «Знак Пашаны»|Знак Пашаны]] (1944), медалямі.
== Літаратура ==
* {{Cite book|author=К. И. Баландин|title=Биографии ректоров БПИ - БГПА - БНТУ|publisher=Минск : БНТУ|year=2018}}