Аляксандр Міхайлавіч Абрамовіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аляксандр Міхайлавіч Абрамовіч
Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь III склікання
15 лістапада 2004 — 31 кастрычніка 2008
Прэзідэнт: Аляксандр Лукашэнка
Намеснік кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта
студзень 1996 — лістапад 2004
Прэзідэнт: Аляксандр Лукашэнка
Старшыня Цэнтральнай выбарчай камісіі
12 сакавіка 1992 — 31 студзеня 1996
Прэзідэнт: Аляксандр Лукашэнка
Пераемнік: Віктар Ганчар
 
Адукацыя:
Навуковая ступень: доктар юрыдычных навук
Дзейнасць: юрыст, аграном, палітык, прафесар
Месца працы: БДУ
Нараджэнне: 10 красавіка 1944(1944-04-10)[1][2][3]
Смерць: 1 снежня 2018(2018-12-01) (74 гады)
 
Узнагароды:

Ордэн «Знак Пашаны»

Алякса́ндр Міха́йлавіч Абрамо́віч (10 красавіка 1944, Забалацце1 снежня 2018) — доктар юрыдычных навук, прафесар[4].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 10 красавіка 1944 г. у в. Забалацце Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці.

У 1973 г. скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1973 г. — аспірант, малодшы, старшы, вядучы навуковы супрацоўнік, выконваў абавязкі загадчыка адзела Інстытута філасофіі і права АН БССР. З 1986 г. — доктар юрыдычных навук, з 1990 г. — прафесар. З 1988 па 2008 г. загадвае кафедрай тэорыі і гісторыі дзяржавы і права юрыдычнага факультэта БДУ. У 1991—1992 гг. — член Камітэта Канстытуцыйнага нагляду СССР; у 1992—1996 гг. — старшыня Цэнтральная камісіі па выбарах народных дэпутатаў Рэспублікі Беларусь (Цэтральная выбарчай камісіі). З 1996 па 2004 г. — намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. З 2004 па 2008 г. — намеснік старшыні Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. [4].

А. М. Абрамовіч — дзяржаўны дзеяч і буйны спецыяліст у галіне права. Ён унёс вялікі ўклад у распрацоўку праблем прававога забеспячэння дзяржаўнага кіравання інвестыцыйнымі працэсамі на агульнадзяржаўным і рэгіянальных узроўнях. Ім глыбока прааналізаваны ўзаемаадносіны цэнтральных і мясцовых органаў дзяржаўнага кіравання; раскрыты асноўныя накірункі ўздзеяння мясцовых органаў улады на вырашэнне рэспубліканскіх і рэгіянальных праблем; сфармулявана канцэпцыя прававога статуса асобы ў перыяд пабудовы грамадзянскай супольнасці і прававой дзяржавы.

Аўтар звыш 100 навуковых прац, у тым ліку 5 індывідуальных і некалькіх калектыўных манаграфій і кніг[5].

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Государственное управление строительства в СССР. Минск, 1982 г.;
  • Правовой статус советского гражданина. Минск, 1988 г.;
  • Беларусь и Россия. Организационно-правовые основы интеграции. 1996—2001. Минск, 2001 (у суаўт.);
  • К вопросу о перспективах государственного развития. Минск, 2003. [5]

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Кто есть кто в Республике БеларусьBiałystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000. — С. 6. — 313 с. — ISBN 978-83-913780-0-7
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Палітычная гісторыя незалежнай Беларусі (да 2006 г.)Беласток, Вільнюс: Беларускае гістарычнае таварыства, (untranslated), 2011. — вып. 2. — С. 1178. — 1228 с. — ISBN 978-80-86961-16-3
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 1: А — АршынМн.: 1996. — С. 37. — 552 с. — ISBN 978-985-11-0036-7
  4. 4,0 4,1 Юрыдычны факультэт. Гісторыя. Сучаснасць. Імёны / рэдсавет : С. А. Балашэнка (старш.) і інш. ; рэдкал. : С. А. Балашэнка (адк. рэд.), А. В. Шыдлоўскі (нам. адк. рэд.) [і інш.]. — Мінск : БДУ, 2015. — 263 с. : іл.
  5. 5,0 5,1 Юрыдычны факультэт. Гісторыя. Сучаснасць. Імёны / Адк. рэд. С. А. Балашэнка. — Мн.:БДУ, 2004. — 134 с.