Андрэ Маруа

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Андрэ Маруа
André Maurois
AndreMaurois.JPG
Андрэ Моруа, партрэт працы Філіпа Дэ Ласла, 1934
Асабістыя звесткі
Імя пры нараджэнні:

Эміль Эрзог
Emil Herzog

Дата нараджэння:

26 ліпеня 1885(1885-07-26)[1][2][3]

Месца нараджэння:

Эльбёф[d], дэпартамент Прыморская Сена, рэгіён Верхняя Нармандыя, Францыя

Дата смерці:

9 кастрычніка 1967(1967-10-09)[1][2][3] (82 гады)

Месца смерці:

Нёі-сюр-Сен, дэпартамент О-дэ-Сен, рэгіён Іль-дэ-Франс, Францыя[4]

Пахаванне:

Нёі-сюр-Сен

Грамадзянства:

Францыя

Жонка:

Simone de Caillavet[d]

Альма-матар:

Ліцэй П'ер-Карнэль[d]

Месца працы:

Revue de Paris[d]
Le Figaro
Q16536228?

Літаратурная дзейнасць
Род дзейнасці:

пісьменнік

Мова твораў:

французская мова[5]

Узнагароды:
Лагатып Вікікрыніц Творы ў Вікікрыніцах
Commons-logo.svg Выявы на Вікісховішчы
Лагатып Вікіцытатніка Цытаты ў Вікіцытатніку

Андрэ Маруа (фр.: André Maurois; сапр. Эміль Эрзог, фр.: Émile Herzog; 26 ліпеня 1885, Эльбёф каля Руана, Францыя9 кастрычніка 1967) — французскі пісьменнік.

Біяграфічныя звесткі[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Руанскі ліцэй. Член Французскай акадэміі (з 1938).

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Першыя раманы «Маўклівы палкоўнік Брамбл» (1918), «Гаваркі доктар О'Грэдзі» (1922). Аўгар псіхалагічных раманаў «Бернар Кенэ» (1926), «Зменлівасць кахання» (1928), «Зямля запаветная» (1945), зборніка навел «Лісты да незнаёмкі» (1953) і інш., эсэ, гістарчных і літаратуразнаўчых прац, кнігі «Мемуары» (апубл. 1970).

Майстар жанру т.зв. раманізаванай біяграфіі («Арыэль, або Жыццё Шэлі», 1923; «Байран», 1930; «Лелія, або Жыццё Жорж Санд», 1952; «Алімпіо, або Жыццё Віктора Гюго», 1954; «Тры Дзюма», 1957; «Праметэй, або Жыццё Бальзака», 1965, і інш.). У жыццеапісаннях вялікіх людзей асноўным лічыў складанасць і супярэчлівасць асобы, цікавасць да яе ўнутранага свету, смелы пошук праўды.[6]

Яго творчасць і тэарэтычныя погляды спрыялі пераадоленню ўсталяванага схематычнага падыходу да адлюстравання героя і метадаў стварэння яго вобраза. Зрабіў вялікі ўклад у развіццё біяграфічнага жанру ХХ ст., садзейнічаў нараджэнню «новай біяграфіі» ў канцы 1920-х г.

На беларускую мову асобныя навелы А. Маруа пераклалі Ю. Гаўрук, Л. Казыра, Г. Скрыган.

Беларускія пераклады[правіць | правіць зыходнік]

  • Падарожжа ў нябьгт і яшчэ 24 навелы. Мн., 1974;
  • Навелы. Мн., 1996.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: платформа адкрытых дадзеных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 André Maurois // SNAC Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. 3,0 3,1 Andre Maurois // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118782665 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 31 снежня 2014.
  5. 5,0 5,1 http://data.bnf.fr/ark:/12148/cb119152700 Праверана 10 кастрычніка 2015.
  6. Камароўская (2000)

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Камароўская Т. Маруа // БЭ ў 18 т. Т. 10. Мн., 2000.