Антуан-Жан Гро

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Антуан-Жан Гро
фр.: Antoine-Jean Gros
Фатаграфія
Дата нараджэння 16 сакавіка 1771(1771-03-16)[1][2][…]
Месца нараджэння
Дата смерці 25 чэрвеня 1835(1835-06-25)[2][4][…] (64 гады), 26 чэрвеня 1835(1835-06-26)[6] (64 гады) ці 1835[7][8]
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Бацька Jean-Antoine Gros[d]
Маці Pierrette-Madeleine-Cécile Durand[d]
Жонка Augustine Dufresne[d]
Род дзейнасці мастак, дзеяч мастацтваў
Жанр гістарычны жывапіс
Вучоба
Мастацкі кірунак неакласіцызм і Pre-romanticism[d]
Уплыў Жак-Луі Давід[2]
Уплыў на Charles-Philippe Larivière[d], Поль Гюэ, Joseph Beaume[d], Léon Riesener[d], Adolphe Roger[d], Charles Louis Müller[d], Félix Louis Leullier[d], Théophile Langlois de Chèvreville[d], Henri Frédéric Schopin[d], Léopold Robert[d], Joseph Thierry[d] і Charles Philipon[d]
Член у
Узнагароды
афіцэр Ордэна Ганаровага легіёна Knight of the Order of Saint-Michel
Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы

Антуан-Жан Гро (франц. Antoine-Jean Gros; 16 сакавіка 1771, Парыж — 26 чэрвеня 1835, Мёдон) — французскі мастак-акадэміст, які набыў вядомасць выявамі перамог напалеонаўскай арміі і ўнёс, такім чынам, прыкметны ўклад у фарміраванне гераічнага міфа аб Напалеоне.

Жыццё і творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Антуан-Жан Гро нарадзіўся 16 сакавіка 1771 года ў Парыжы. У 1785 годзе, ва ўзросце 14 гадоў Гро паступае ў навучанне да Жака-Луі Давіда, які аказаў значны ўплыў на мастацкае развіццё Гро. У 1787 годзе будучы майстар пачынае вучнем у школе пры Акадэміі мастацтваў у Парыжы. У 1793 годзе ён бяжыць пры дапамозе Давіда ад нарастаючай хвалі рэвалюцыйнага тэрору праз Геную ў Фларэнцыю.

У Італіі ён робіць замалёўкі са знакамітых шэдэўраў у музеях, знаёміцца ​​з паэтам Альф’еры, мастаком Франсуа-Ксаўе Фабрам і графіняй Олбані. У 1794 годзе вяртаецца ў Геную, дзе знаёміцца ​​з жонкай Напалеона, Жазефінай дэ Багарнэ. Напалеон прымае мастака да сябе на службу і дае яму замовы.

У 1802 годзе атрымлівае за карціну «Бітва пры Назарэце» нацыянальную прэмію жывапісу. У 1804 годзе выстаўляе ў Салоне за гэты год палатно «Напалеон каля хворых чумой у Яфе», якое мела трыўмфальны поспех. У 1808 годзе прызначаецца партрэтыстам імператарскай сям’і (за працу «Напалеон на поле бітвы ў Прэйсіш-Эйлаў»). Пры наведванні Парыжскага салона імператар, завяршыўшы цырымонію ўзнагароджання, зняў з сябе ордэн Ганаровага легіёна і прымацаваў яго на грудзі жывапісца. У 1811 годзе атрымлівае дзяржаўную замову на роспіс у інтэр’еры Пантэона (скончана ў 1824 годзе).

Пасля звяржэння Напалеона і ўцёкаў Давіда з Францыі яго месца на чале студыі заняў Гро. Сярод яго вядомых вучняў — Луі-Фелікс Ам'ель, Жан Альфонс Роэн.

У гады Рэстаўрацыі працаваў выключна ў акадэмічным стылі. Стыль позніх прац сухаваты, ім бракуе яркага рамантызму імперскай эпохі. Найбольшым поспехам у гэты час карысталіся яго партрэты. Пасля 1830 года засяроджваецца на міфалагічных сюжэтах.

Зноскі

  1. Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr: платформа адкрытых даных — 2011. Праверана 10 кастрычніка 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Gros, Antoine-Jean[Oxford, England]: OUP, 2002. Праверана 14 снежня 2016.
  3. Antoine Jean Gros
  4. Antoine Gros // Find a Grave — 1995. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  5. Antoine-Jean Gros // Discogs — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  6. The Fine Art Archive — 2003. Праверана 1 красавіка 2021.
  7. Baron Gross // Web umenia Праверана 9 кастрычніка 2017.
  8. Antoine Jean von Gross // CERL ThesaurusConsortium of European Research Libraries. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  9. Moiroux J. Le cimetière du Père-LachaiseParis: 1908. — P. 183.
  10. artist list of the National Museum of Sweden — 2016.
  11. (unspecified title) Праверана 8 ліпеня 2019.