Вялікая Маравія

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Вялікая Маравія
Moravia Magna

Flag of None.svg
 
Flag of None.svg
VIII стагоддзе — 907


Přemyslovci erb.svg
 
Hungary Arms.svg
 
Flag of None.svg
 
Flag of None.svg


Great moravia svatopluk.png
Сталіца Веліград
Мова(ы) Стараславянская, лаціна
Рэлігія Язычніцтва, хрысціянства
Форма кіравання Манархія
Дынастыя Майміравічы
Сёння Сцяг Аўстрыі Аўстрыя
Сцяг Германіі Германія
Сцяг Польшчы Польшча
Сцяг Румыніі Румынія
Сцяг Сербіі Сербія
Сцяг Славакіі Славакія
Сцяг Славеніі Славенія
Сцяг Украіны Украіна
Сцяг Харватыі Харватыя
Сцяг Чэхіі Чэхія
Царква часоў Вялікамараўскай дзяржавы ў Копчанах (Славакія)

Вялікая Маравія, Вялікамараўская дзяржава (лац.: Moravia Magna; 833907) — дзяржава заходніх славян у басейне Сярэдняга Дуная, узніклая ў канцы 8 — пачатку 9 ст. і дасягнулая росквіту ў 860880 гадах, калі яна ахоплівала тэрыторыю сучаснай Маравіі, Славакіі, Чэхіі, Лужыцы, Паноніі, магчыма, Малой Польшчы і часткі славенскіх земляў.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Дзяржава заснаваная князем Маймірам І. У 833 годзе Маймір пачынае вайну супраць Прыбны ў Нітры у выніку ў 836 годзе Маймір далучыў да сваіх тэрыторыяў суседняе Нітранскае княства.[1]
Пасля смерці Майміра І у 846 франкійскі кароль Людовік Нямецкі лічачы Маравію обласцю сваяго ўплыву садзіць на трон Расціслава, пляменніка Майміра, што выхоўваўся пры ўсходнефранкійскім двары. Расціслаў імкнецца пазбавіцца апякунства і ў 853 дапамог франкійскім мяцежнікам, чым развязаў вайну Маравіі з Франкійскім Каралеўствам. У 855 франкійскія варваліся ў Маравію і абрабавалі большую яе частку. Для таго каб узмацніцца Расіслаў пайшоў на кантакт з візантыйскім імператарам Міхаілам. У 864 Людвік зноў урываецца ў Маравію і прымушае прызнаць залежнасць ад Франкаў.[2]

У 874 пасля шэрага войнаў паміж франкамі і Маравіей паміж Людовікам ІІ і Святаполкам ІІ быў заключана Фархайімскі мір. Святаполк прысягнуў Людовіку на вернасць, але фактычна застаўся незалежным. Пры Святаполке Маравія дасягнула найбольшага магуцтва і пашырэння тэрыторый: у яе склад уваходзіла Запдная Славакія, Чэхія, сербскія плямены па раке Сала, лужыцкія сербы, сілезсктя плямёны, вісляне Кракаўскай зямлі, славяне Панноніі.

Заняпад Маравіі прыходзіцца на 895-907 у гэтыя годы адбываецца міжусобная вайна братоў Майміра ІІ і Святаполкам, што моцна аслабіла Маравію. З 902-906 Маравію рабуюць венгры. Як мяркуецца браты Святаполк і Маймір загінулі у бойке пры Прэсбурге.

Хрысціянізацыя[правіць | правіць зыходнік]

Першая місіянерская дзейнасць на тэрыторыі Маравіі датуецца 831 годам, калі ў Рэгенсбургу хрысціліся некалькі мараўскіх князёў, у 845 14 чэшскіх князёў разам з іх дружынамі. Але місіанерская дзейнасць тых дзесяцігоддзяў была шчыльна звязана з умацаваннем франкскага палітычнага ўплыву, і, зразумеў гэта, Расціслаў прыняў меры да стварэння ўласнага кліру. У 863 пляменнік і спадкаемца Майміра Расціслаў запрашае ў Вялікую Маравію з Візантыі місіянераў-асветнікаў Кірыла і Мяфодзія для пашырэння хрысціянскага веравучэння на славянскай мове. У 880годзе выйшла папская була з дазваленнем пісмовасці створанай Кірылам, і з прыказам славіць Хрыста, а таксама чытаць Евангелле на славянскай мове.[3]

Зноскі

  1. История южных и западных славян. Т.!. Средние века и новое время: Учебник. МГУ 2001. С 245
  2. История южных и западных славян. Т.!. Средние века и новое время: Учебник. МГУ 2001. С. 247
  3. История южных и западных славян. Т.!. Средние века и новое время: Учебник. МГУ 2001. С. 257

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Глядзіце таксама[правіць | правіць зыходнік]