Джорджыа Б’яндрата

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Джорджыа Б’яндрата
Giorgio Biandrata.jpg
Дата нараджэння каля 1515[1][2]
Месца нараджэння
Дата смерці 5 мая 1588(1588-05-05)
Месца смерці
Грамадзянства
Род дзейнасці урач
Навуковая сфера урач
Commons-logo.svg Джорджыа Б’яндрата на Вікісховішчы

Джорджыа Б’яндрата (італ.: Giorgio Biandrata; каля 1515, Салуцца — 5 мая 1588, Альба-Юнія) — італьянскі ўрач, тэолаг, дзеяч Рэфармацыі ў Польшчы і Вялікім Княстве Літоўскім.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Джорджыа працаваў у Кракаве, дзе быў урачам каралевы Боны ў 15401544 гадах. У 1556 годзе пераехаў у Жэневу, дзе стаў прыхільнікам кальвінізму. Ужо праз два гады ён быў вымушаны пакінуць горад з-за антытрынітарскіх поглядаў, вярнуўся ў Рэч Паспалітую ў 1558 годзе, дзе актыўна ўключыўся ў дзейнасць рэфарматарскага руху і ў 1560 годзе быў абраны кіраўніком царквы ў Малой Польшчы.

Джорджыа быў адным з галоўных прыхільнікаў антытрынітарыянізму ў Рэчы Паспалітай, і, такім чынам, быў у канфлікце з Жанам Кальвінам, які пісаў да польскіх кальвіністаў лісты, папярэджваючы іх аб дзейнасці Б’яндраты. У выніку канфлікту з мясцовымі рэфарматарамі, Б’яндрата пачаў шукаць заступнікаў і знайшоў падтрымку ў літоўскага князя Мікалая Радзівіла Чорнага і Яна Кішкі, з якімі стварыў моцную фракцыю літоўскіх антытрынітарыяў (арыянаў).

У 1563 годзе Джорджыа адправіўся ў Трансільванію, дзе працаваў урачом і саветнікам Яна Жыгімонта Запальі. З 1571 года працаваў на Стэфана Баторыя і зрабіў для яго шэраг важных задач, у тым ліку спрыяў яго выбранню на пасаду польскага караля ў 1575 годзе.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Gmiterek H., Bracia czescy a kalwini w Rzeczypospolitej połowa XVI — połowa XVII wieku, Lublin 1987
  • Tazbir J., Reformacja w Polsce. Szkice o ludziach i doktrynie, Warszawa 1993

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]