Дзьюла Бенцур

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Дзьюла Бенцур
Gyula Benczúr
Аўтапартрэт. 1917. Галерэя Уфіцы
Аўтапартрэт. 1917. Галерэя Уфіцы
Дата нараджэння:

28 студзеня 1844(1844-01-28)

Месца нараджэння:

Ньірэдзьхаза

Дата смерці:

16 ліпеня 1920(1920-07-16) (76 гадоў)

Месца смерці:

Сечэнь

Грамадзянства:

Венгрыя

Род дзейнасці:

мастак, прафесар універсітэта

Жанр:

Гістарычны жывапіс, партрэт

Вучоба:

Мюнхенская акадэмія мастацтваў

Стыль:

Акадэмічны рамантызм

Уплыў:

Карл Тэадор фон Пілаці, Герман Аншутц,

Уплыў на:

Францішак Тэадор Эйсманд

Commons-logo.svg Працы на Вікісховішчы

Дзью́ла Бе́нцур (венг.: Benczúr Gyula; 28 студзеня 1844, Ньірэдзьхаза — 16 ліпеня 1920, Долань, суч. Сечэнь) — венгерскі жывапісец. Прадстаўнік акадэмічнага рамантызму.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 18551869 гадах Бенцураў праходзіў навучанне ў Мюнхенскай акадэміі выяўленчых мастацтваў пад кіраўніцтвам нямецкіх мастакоў Германа Аншутца, Гільтэншпергера[1], затым Карла Тэадора фон Пілаці.

Пасля заканчэння вучобы працаваў у Мюнхене, дзе разам з Пілаці працаваў над фрэскамі Максіміліяніума і новай мюнхенскай ратушы, а таксама ілюстраваў творы Фрыдрыха Шылера. Бенцур таксама атрымліваў заказы ад караля Баварыі Людвіга II.

У 1870 годзе пабываў у сталіцы Францыі горадзе Парыжы. У 18741883 гадах выкладаў у Мюнхенскай акадэміі мастацтваў. Першы поспех чакаў Бенцура ў канцы сямідзесятых гадоў.

У 1883 годзе Бенцур вярнуўся на радзіму, дзе стаў дырэктарам Акадэміі мастацтваў у Будапешце, кіруючы ёю да канца жыцця.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Аўтар эфектных па жывапісе, дынамічных карцін на тэмы венгерскай гісторыі: «Развітанне Ласла Хуньядзі» (1866), «Хрышчэнне Вайка» (1875), «Узяцце крэпасці Буды» (1896), партрэт графіні Кароі Ласлоне (1898) і інш[2].

Зноскі

  1. Бенецур // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.) — СПб., 1890—1907.
  2. Бенцур Дзьюла. Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 3: Беларусы — Варанец / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 1996. — 511 с.: іл. ISBN 985-11-0068-4 (т. 3), ISBN 985-11-0035-8

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]