Клапоўнік палявы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Клапоўнік палявы
Lepidium campestre2 W.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Lepidium campestre L.

Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  22954
NCBI  65351
EOL  584503
IPNI  ???
TPL  kew-2337827

Клапоўнік палявы[3] (Lepidium campestre) — від кветкавых раслін сямейства Капуставыя (Brassicaceae).

Батанічнае апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Невялікая (20—60 см) шызая расліна з разгалінаваным сцяблом. Суквецці сабраны ў верхняй часткі расліны. Яно мае зверху кветкі, а дадолу зялёныя плоскія авальныя струкі каля 6 мм даўжыні і 4 мм шырыні. Кожны струк ўтрымлівае дзве 2,5 мм насеніны. Ствол пакрыты лісцем з зубатым краем і валасінкамі.

Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання[правіць | правіць зыходнік]

Сустракаецца як пустазелле на схілах бэлек, каля дарог, на пустках у стэпавай і лесастэпавай частцы Украіны, на Каўказе, у Малой і Сярэдняй Азіі.

Практычнае выкарыстанне[правіць | правіць зыходнік]

Расліна належыць да таго ж роду, што і клапоўнік пасяўны (Lepidium sativum). У насенні клапоўніка змяшчаецца 22,2—28,5 % тлустага светла-жоўтага алею з вострым, амаль пякучым смакам, якія нагадваюць смак горкага перцу. І саму расліна і яе алей выкарыстоўвалі як заправу да салатаў і рыбных або мясных страў. Лісце ўжываюць сырым, альбо адварваюць на працягу 10 хвілін[4].

Разглядаюць магчымасць выкарыстання клапоўніка палявога як сельскагаспадарчай маслічнай расліны[5].

Галерэя[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Ужываецца таксама назва Пакрытанасенныя.
  2. Пра ўмоўнасць аднясення апісанай у гэтым артыкуле групы раслін да класа двухдольных гл. артыкул «Двухдольныя».
  3. Киселевский А. И. Латино-русско-белорусский ботанический словарь.. — Минск: «Наука и техника», 1967. — С. 74. — 160 с. — 2 350 экз.
  4. Lee Allen Peterson (1977). Edible Wild Plants. New York City: Houghton Mifflin Company. pp. 26. 
  5. tandfonline.com. doi:10.1080/09064719809362493. Праверана 7 студзеня 2019.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • М. Л. Рева, Н. Н. Рева Дикі їстівні рослини України / Київ, Наукова думка, 1976 — 168 с.(укр.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]