Леанід Іванавіч Калыхан

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Леанід Іванавіч Калыхан
Дата нараджэння 26 ліпеня 1931(1931-07-26)
Месца нараджэння
Дата смерці 27 ліпеня 2003(2003-07-27) (72 гады)
Род дзейнасці фізік
Месца працы
Навуковая ступень доктар тэхнічных навук
Альма-матар
Узнагароды і прэміі
ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга

Леанід Іванавіч Калыхан (26 ліпеня 1931, в. Слабада, Мазырскі раён, Гомельская вобласць — 27 ліпеня 2003) — беларускі вучоны ў галіне ядзернай энергетыкі. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1984), доктар тэхнічных навук (1977), прафесар (1979).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Маскоўскае вышэйшае тэхнічнае вучылішча імя Баўмана (1955). З 1955 года інжынер-выпрабавальнік, старшы інжынер, з 1956 года начальнік лабараторыі, затым аддзела Усесаюзнага навукова-даследчага цеплавознага інстытута. З 1966 года старшы навуковы супрацоўнік, загадчык лабараторыі, намеснік дырэктара па навуковай рабоце Інстытута ядзернай энергетыкі АН БССР. З 1991 года загадчык лабараторыі Інстытута праблем энергетыкі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Працы ў галіне ядзернай энергетыкі. Пад яго кіраўніцтвам і пры непасрэдным удзеле выканана шырокая праграма даследаванняў цеплаабмену ў аднафазных і двухфазны патокаў пры дакрытычных і звышкрытычных параметрах, а таксама пры фазавых ператварэннях хімічна рэагавальнагу чатырвокісу азоту — новага тыпу цепланосбіта і працоўнага цела атамных электрастанцый. Вывучыў цеплаабмен і гідрадынаміку ў мадэлях і макетных узорах цеплаабменнага абсталявання і элементах актыўнай зоны рэактараў АЭС. Распрацаваў навукова-тэхнічныя асновы стварэння пасіўных сістэм бяспекі для АЭС новага пакалення з рэактарамі ВВЭР.

Аўтар больш за 100 навуковых прац, у тым ліку 3 манаграфій, 45 вынаходак.

Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1981), медалём.

Асноўныя працы[правіць | правіць зыходнік]

  • Теплообмен в химически реагирующих газовых теплоносителях. Мн., 1971 (у суаўтарстве).
  • Теплообмен в диссоциирующем теплоносителе четырехокиси азота. Мн., 1977 (разам з Несцярэнка).
  • Тепломассоперенос при фазовых превращениях диссоциирующих теплоносителей. Мн., 1984 (разам з Пуляевым, Салаўёвым).

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]