Міхаіл Іосіфавіч Глінскі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Міхаіл Іосіфавіч Глінскі
Дата нараджэння 21 лістапада 1901(1901-11-21)
Месца нараджэння
Дата смерці 29 жніўня 1991(1991-08-29) (89 гадоў)
Месца смерці
Месца пахавання
Альма-матар
Прыналежнасць Саюз Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік
Род войскаў Пяхота і кавалерыя
Гады службы 1919—1960
Званне
Генерал-лейтэнант
Часць
Камандаваў
Бітвы/войны
Узнагароды і прэміі
Ордэн Леніна Ордэн Чырвонага Сцяга Ордэн Чырвонага Сцяга Ордэн Чырвонага Сцяга
Ордэн Суворава II ступені Ордэн Чырвонай Зоркі Ордэн Айчыннай вайны I ступені Ордэн Айчыннай вайны I ступені

Міхаіл Іосіфавіч Глінскі (21 лістапада 1901, в. Малая Каменка Бабруйскага павета Мінскай губерні (цяпер злілася з в. Каменка, Бабруйскі раён) — 29 жніўня 1991, Масква) — савецкі военачальнік, генерал-лейтэнант (1945)[1].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 21 лістапада 1901 года. Беларус па нацыянальнасці, з сялянскага саслоўя. Скончыў гімназію ў 1918 годзе, у РСЧА і РКП(б) з 1919 года. Удзельнічаў у Грамадзянскай вайне на Заходнім фронце, служыў у 64-м стралковым палку (чырвонаармеец), пазней прызначаны ў 22-ю стралковую брыгаду (пры 8-й стралковай дывізіі) у аддзел забеспячэння спачатку памочнікам справавода, а затым ваенкомам харчовага транспарту. Служыў там да лістапада 1921 года, пазней паступіў у 1-ю Аб'яднаную камандную школу імя УЦВК Саветаў, якую скончыў у 1924 годзе. З кастрычніка 1924 па май 1930 года служыў у 62-м кавалерыйскім палку 1-й Асаблівай кавалерыйскай брыгады: спачатку часовы выканаўца абавязкаў памочніка начальніка штаба, а потым начальнік штаба, з кастрычніка 1926 стаў памочнікам начальніка аператыўнай часткі штаба.

З мая па чэрвень 1930 Глінскі быў у распараджэнні разведвальнага ўпраўлення штаба РСЧА, да лістапада 1931 года супрацоўнік для асаблівых даручэнняў Чацвёртага (замежнага) аддзела разведупраўлення, пазней — выконваючы пасаду кіраўніка па тактыцы КУКС(руск.) бел. да чэрвеня 1932 года. У маі 1933 прызначаны намеснікам начальніка Сектара ваенных аташэ пры Народным камісарыяце абароны СССР, са снежня 1934 па май 1938 — ваенны аташэ пры паўпрадства СССР у Латвіі, пазней у распараджэнні Упраўлення па камначскладу РСЧА. Са жніўня 1939 году па сакавік 1941 камандзір 76-га кавалерыйскага палка 14-й кавалерыйскай дывізіі Кіеўскай ваеннай акругі, з сакавіка 1941 начальнік штаба 32-й кавалерыйскай дывізіі Адэскай ваеннай акругі.

У гады Вялікай Айчыннай вайны Міхаіл Іосіфавіч змагаўся на Заходнім, Паўднёва-Заходняй і 1-м Украінскім франтах[1]. У вайну ўступіў у ранейшай пасадзе, пазней камандаваў 32-й кавалерыйскай дывізіяй са снежні 1941 г. па студзень 1942 і 7-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіяй з сакавіка 1942 г. па сакавік 1943. З сакавіка па снежань 1943 года — намеснік камандзіра 1-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса, са снежня 1943 года і да канца вайны камандзір 15-га кавалерыйскага корпуса 4-й арміі.

Пасля вайны камандаваў 19-м, 1-м і 24-м гвардзейскім стралковым корпусам (з 1946 па 1954), быў памочнікам камандуючага войскамі Адэскай ВА (з 1954 па 1957), а таксама старэйшым ваенным саветнікам камандуючага войскамі румынскай арміі (з 1957 па 1959), складаўся ў навукова-даследчай групе Генштаба (з 1959 па 1960)[1]. З 1960 у запасе.

Памёр 29 жніўня 1991 ў Маскве. Пахаваны на Траякураўскіх могілках.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Узнагароджаны ордэнам Леніна, трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Суворава II ступені, двума ордэнамі Айчыннай вайны I ступені, ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі.

Ганаровы грамадзянін горада Багародзіцка Тульскай вобласці[1].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Глинский Михаил Иосифович // Биографический справочник. — Мн.: «Белорусская советская энциклопедия» имени Петруся Бровки, 1982. — Т. 5. — С. 151. — 737 с.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Алексеев М. А., Колпакиди А. И., Кочик В. Я. Энциклопедия военной разведки. 1918—1945 гг. М., 2012, с. 231—232.
  • Залесский К. А. Великая Отечественная война. Большая биографическая энциклопедия. Litres, 2015, с.1921-1922.
  • Лурье В. М., Кочик В. Я. ГРУ: Дела и люди. М.: ОЛМА, 2002, с.229-230. ISBN 5-224-03528-7

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]