Павел Віктаравіч Трамповіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Павел Віктаравіч Трамповіч
 
Адукацыя:
Навуковая ступень: кандыдат медыцынскіх навук
Дзейнасць: урач, вучоны, выкладчык, дыпламат
Нараджэнне: 1 чэрвеня 1888(1888-06-01)
Смерць: 1956
Пахаванне:

Па́вел Ві́ктаравіч Трампо́віч (1888 - 1956) — беларускі навуковец і дыпламат. Генеральны консул Беларускай народнай рэспублікі ў Кіеве (16.6.1918-30.10.1918). Кандыдат медыцынскіх навук. Дацэнт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта[1]. Прафесар Вінніцкага медыцынскага інстытута.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 1 чэрвеня 1888 года ў Пскове, дзе сям’я Трамповічаў знаходзілася з-за ўздзелу дзеда ў нацыянальна-вызваленчым паўстанні 1863—1864 гг. Ён з сям’ёй быў высланы з Вільні ў Віцебск, а неўзабаве да Пскова. У 1908 годзе ён паступіў у Псіханеўралагічны інстытут пры Пецярбургскім універсітэце. Але з-за неаднаразовых арыштаў за ўдзел у дэманстрацыях вымушаны быў ў 1910 году эміграваць у Германію. Пасля двух гадоў вучобы на медыцынскім факультэце Баварскага ўніверсітэта перавёўся ў Кіеўскі ўніверсітэт св. Уладзіміра ў 1912 годзе на медыцынскі факультэт.

З пачаткам Першай сусветнай вайны быў накіраваны на Паўднёва-Заходні фронт. У 1914—1916 гг. працаваў малодшым ардынатарам Кіеўскага шпіталя. Дзяржаўныя экзамены на медыцынскім факультэце склаў у красавіку 1917 г., пасля чаго атрымаў прызначэнне ў хірургічнае аддзяленне Кіеўскага чыгуначнага шпіталя, пазней — 1-га шпіталя Усерасійскага земскага саюза, дзе прайшоў шлях ад ардынатара да галоўнага лекара. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі аднавіў кантакты з беларускімі арганізацыямі, праводзіў агітацыйную і асветніцкую працу. У красавіку 1918 года прыбыў у Мінск, дзе ўвайшоў у склад Народнага Сакратарыята БНР. Але ўжо ў пачатку чэрвеня 1918 г. ён быў накіраваны ў Кіеў з задачай дасягнуць праз нямецкага пасла прызнанне Германіяй незалежнасці і ўрада БНР.

У Кіеве далучыўся ў склад дэлегацыі БНР па справе перамоваў з УНР. Рашэнне аб яго напрамку ў Кіеў з правамі генеральнага консула ў Кіеве і дыпламатычнага прадстаўніка пры МЗС Украінскай Дзяржавы на звароты Аляксандра Цвікевіча Народны Сакратарыят БРН прыняў 15 чэрвеня 1918 г. Ужо 16 чэрвеня 1918 г. быў упаўнаважаны на выкананне абавязкаў генеральнага консула БНР у Кіеве з функцыямі дыпламатычнага прадстаўніка. Консульства размясцілася ў Кіеве ў доме № 42 па вуліцы Фундуклееўскай[2].

У 20-30-я гады працаваў на кафедры агульнай хірургіі Мінскага медыцынскага інстытута.

9 ліпеня 1930 арыштаваны.

10 красавіка 1931 асуджаны на 5 гадоў ссылкі, Калегіяй АДПУ, па артыкулах 58/4, 7, 10, 11 — шкодніцтва і антысавецкую агітацыю.

Прысуд адбываў у Астрахані.

З 1941 года працаваў у Вінніцкім медыцынскім інстытуце. З 1944 года ў Магілёў-Падольскім[3].

Пасля гэтага пераехаў у Кіеў, дзе і памёр у 1956 годзе. Пахаваны на Лук’янаўскіх могілках (19 участак, 5 шэраг, 7 месца)[4].

10 чэрвеня 1988 рэабілітаваны Судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда Беларускай ССР[5].

Зноскі