Эра Саарынен

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Эра Саарынен
Eero-Saarinen.jpg
Дата нараджэння:

20 жніўня 1910(1910-08-20)

Месца нараджэння:

Кірканумі[d], Хельсінкі[d], Вялікае Княства Фінляндскае, Расійская імперыя[1]

Дата смерці:

1 ліпеня 1961(1961-07-01) (50 гадоў)

Месца смерці:

Эн-Арбар[d], Уаштэна[d], Мічыган, ЗША[1]

Грамадзянства:

Flag of Finland.svg Фінляндыя,
Flag of the United States.svg ЗША

Бацька:

Эліэль Саарынен

Жонка:

Lilian Swann Saarinen[d] і Aline B. Saarinen[d]

Альма-матар:

Акадэмія дэ ла Гранд Шам'ер[d]
Ельская школа архітэктуры[d]

Узнагароды:
Лагатып Вікісховішча Эра Саарынен на Вікісховішчы

Эра Саарынен (фінск.: Eero Saarinen; 20 жніўня 1910, Кірканумі, Фінляндыя, — 1 ліпеня 1961, Ан-Арбар, штат Мічыган, ЗША) — амерыканскі архітэктар.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Аэрапорт імя Далеса

Сын Эліэля Саарынена. З 1923 г. жыў у ЗША. Скончыў архітэктурны факультэт Ельскага універсітэта ў Нью-Хейвене (штат Канектыкут; 1934). Пасля смерці бацькі завяршыў рэалізацыю іх сумеснага праекта Тэхнічнага цэнтра кампаніі «Джэнерал мотарс» у Уорэне (штат Мічыган; 1945—1955), адзначанага уплывам Л. Міс ван дэр Роэ. У далейшым Саарынен перайшоў ад строгага рацыяналізму да пошукаў сімвалічнай выразнасці архітэктурнай формы, яе вытанчанай індывідуалізацыі і рамантычнай экспрэсіі (капэла Гарвардскага ўніверсітэта ў Кембрыджы, штат Масачусетс, 1955; хакейны стадыён Ельскага ўніверсітэта, 1958), звяртаецца да скульптурных метадаў формаўтварэння (аэравакзал кампаніі TWA ў аэрапорце Кенэдзі ў Нью-Ёрку, 1962). Сярод твораў Саарынена арганічным спалучэннем пластычна багатай архітэктурнай формы і будаўнічай канструкцыі вылучаецца будынак аэрапорта імя Далеса блізу Вашынгтона (скончаны ў 1962 г.). У канцы 1950-х гг. Саарынен стварыў шэраг збудаванняў у духу амерыканскага неакласіцызму (пасольства ЗША ў Лондане, 1960).

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 14. — С. 44. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0238-5 (Т. 14).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]