Возера Танганьіка
 |
Трэба выправіць арфаграфію ў артыкуле!
Магчыма гэты машынны пераклад або выкарыстанне ненарматыўнага правапісу ды лексікону. Для спраўджэння існуюць адмысловыя праграмы.
|
| Танганьіка | |
 Рыбацкае судна на возеры Танганьіка |
|
| Каардынаты: | |
|---|---|
| Размяшчэнне | |
| Вышыня над узроўнем мора |
773 м |
| Плошча |
32,9 тыс. км² |
| Найбольшая глыбіня |
1470 м |
| Плошча вадазбору |
231 000 км² |
| Упадаюць | |
  Танганьіка
|
|
 Танганьіка
|
|
 Катэгорыя на Вікісховішчы |
|
Танганьіка — буйное возера у Цэнтральнай Афрыцы. Гэта адно з найглыбейшых (разам з воз. Байкал) азёр планеты і гэтаксама старажытней па паходжанні. Па аб'ёме і глыбіні Танганьіка займае другое месца пасля Байкала. Берагі возера належаць чатыром краінам — Дэмакратычнай рэспубліцы Конга, Танзаніі, Замбіі і Бурундзі.
Даўжыня возера — каля 650 км, шырыня — 40—80 км. Плошча 34 тыс. км2. Ляжыць на вышыні 773 метраў над узроўнем мора ў тэктанічнай западзіне Усходне-Афрыканскай зоны разломаў. Прыбярэжныя ландшафты, як правіла, уяўляюць сабой велізарныя скалы і толькі з усходняга боку берагі спадзістыя. На заходнім узбярэжжы стромкія бакавыя сцены Ўсходне-Афрыканскай рыфтавай зоны, фармавалыя берагавую лінію, дасягаюць 2000 м у вышыню. Берагавая лінія спярэшчаная бухтамі і залівамі. Самы вялікі з іх — заліў Бертана. Сілкуецца возера ад некалькіх прытокаў. Адзіная вынікаючая рака — Лукуга (Lukuga) пачынаецца ў сярэдняй частцы заходняга ўзбярэжжа і цячэ на захад, злучаючыся з ракой Заир, якая ўпадае ў Атлантыку.
У возеры водзяцца гіпапатамы, кракадзілы, шмат вадаплаўнай птушкі. Добра развітыя рыбалоўства і суднаходства.
Старажытнасць возера і доўгі перыяд ізаляцыі скончылася развіццём вялікай колькасці эндемічных арганізмаў, у тым ліку з сямейства Cichlidae (цыхлід). З больш чым 200 разнавіднасцяў, што насяляюць возера, рыб каля 170 эндэмічны.
Танганьіка населеная прыкладна да глыбіні 200 м, ніжэй гэтай адзнакі назіраецца высокая канцэнтрацыя серавадароду і жыццё адсутнічае да самога дна. Гэты пласт возера з'яўляецца велізарным «магільнікам», якія складаюцца з арганічнага глею і ападкавых мінеральных злучэнняў.
Тэмпература вады Таньганьікі строга адрозніваецца па пластах. Так, у верхнім пласце тэмпература вагаецца ад 24 да 30 градусаў, з паніжэннем на вялікіх глыбіняў. З-за рознай шчыльнасці вады і адсутнасці прыдоннай плыні пластуй не змешваюцца, і тэмпература на ніжніх гарызонтах дасягае ўсяго толькі 6-8 градусаў.
Глыбіня пласта тэмпературнага скоку каля 100 м. Вада Таньганьікі вельмі празрыстая (да 30 м). У ёй у невялікіх канцэнтрацыях растворана мноства соляў, так што па сваім складзе яна нагадвае моцна разведзеную марскую. Калянасць вады (у асноўным абумоўленая солямі магнію) вагаецца ад 8 да 15 градусаў. Вада мае шчолачную рэакцыю, РН 8,0 — 9,5.
Возера адкрылі ў 1858 годзе англійскія вандроўнікі Рычард Фрэнсіс Бертан і Дж. Спік.
[правіць] Зацемкі
 |
Гэта пачатак артыкулу па геаграфіі Замбіі. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго. |
 |
Гэта пачатак артыкулу пра Афрыку. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго. |
