Возера Танганьіка

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Танганьіка
Fisherman on Lake Tanganyika.jpg
Рыбацкае судна на возеры Танганьіка
Каардынаты: 5°30′00″ пд. ш. 29°30′00″ у. д. / 5.5° пд. ш. 29.5° у. д. (G) (O) (Я)
Размяшчэнне

Цэнтральная Афрыка

Вышыня над узроўнем мора

773 м

Плошча

32,9 тыс. км²

Найбольшая глыбіня

1470 м

Плошча вадазбору

231 000 км²

Упадаюць

Рузізі, Малагарасі

Танганьіка (Афрыка)
Танганьіка
Танганьіка
Танганьіка (Танзанія)
Танганьіка
Танганьіка
Commons-logo.svg Катэгорыя на Вікісховішчы

Каардынаты: 5°30′00″ пд. ш. 29°30′00″ у. д. / 5.5° пд. ш. 29.5° у. д. (G) (O) (Я)

Здымак з космасу

Танганьіка — буйное возера ў Цэнтральнай Афрыцы. Другое па глыбіні (пасля возера Байкал) возера планеты, адно з самых старажытных па паходжанню. Берагі возера належаць чатыром краінам — Дэмакратычнай рэспубліцы Конга, Танзаніі, Замбіі і Бурундзі.

Даўжыня возера — каля 650 км, шырыня — 40—80 км. Плошча 34 тыс. км². Ляжыць на вышыні 773 метраў над узроўнем мора ў тэктанічнай упадзіне Усходне-Афрыканскай зоны разломаў. Прыбярэжныя ландшафты, як правіла, уяўляюць сабой велізарныя скалы і толькі з усходняга боку берагі спадзістыя. На заходнім узбярэжжы стромкія бакавыя сцены Усходне-Афрыканскай рыфтавай зоны, якія фарміруюць берагавую лінію, дасягаюць 2000 м у вышыню. Берагавая лінія спярэшчаная бухтамі і залівамі. Самы вялікі з іх — заліў Бертана. Сілкуецца возера ад некалькіх прытокаў. Адзіная вынікаючая рака — Лукуга (Lukuga) пачынаецца ў сярэдняй частцы заходняга ўзбярэжжа і цячэ на захад, злучаючыся з ракой Заір, якая ўпадае ў Атлантыку.

У возеры водзяцца гіпапатамы, кракадзілы, шмат вадаплаўнай птушкі. Добра развітыя рыбалоўства і суднаходства.

Старажытнасць возера і доўгі перыяд ізаляцыі прывялі да развіцця вялікай колькасці эндэмічных арганізмаў, у тым ліку з сямейства Cichlidae (цыхлід). З больш чым 200 разнавіднасцяў рыб каля 170 — эндэмікі.

Танганьіка населеная прыкладна да глыбіні 200 м, ніжэй гэтай адзнакі назіраецца высокая канцэнтрацыя серавадароду і жыццё адсутнічае да самога дна. Гэты пласт возера з'яўляецца велізарным «магільнікам», якія складаюцца з арганічнага глею і ападкавых мінеральных злучэнняў.

Тэмпература вады Таньганьікі строга адрозніваецца па пластах. У верхнім пласце тэмпература вагаецца ад 24 да 30 градусаў, з паніжэннем на вялікіх глыбінях. З-за рознай шчыльнасці вады і адсутнасці прыдоннага цячэння пласты не змешваюцца, і тэмпература на ніжніх гарызонтах дасягае ўсяго толькі 6-8 градусаў.

Вада Таньганьікі вельмі празрыстая (да 30 м). У ёй у невялікіх канцэнтрацыях растворана мноства соляў, так што па сваім складзе яна нагадвае моцна разведзеную марскую. Калянасць вады (у асноўным абумоўленая солямі магнію) вагаецца ад 8 да 15 градусаў. Вада мае шчолачную рэакцыю, РН 8,0 — 9,5.

Возера адкрылі ў 1858 годзе англійскія вандроўнікі Рычард Фрэнсіс Бёртан і Дж. Спік.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2002. — Т. 15. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15).

Шаблон:Burundi-geo-stub