Джавані Бакача
З пляцоўкі Вікіпедыя.
| Джавані Бакача | |
| Giovanni Boccaccio | |
 Андрэа дэль Кастаньё. Фрэска на віле Кардуча, каля 1450 г. |
|
| Імя пры нараджэнні: |
Giovanni Boccaccio |
|---|---|
| Дата нараджэння: |
чэрвень ці ліпень 1313 |
| Месца нараджэння: | |
| Дата смерці: | |
| Месца смерці: | |
| Род дзейнасці: |
пісьменнік і паэт |
| Кірунак: |
Ранняе Адраджэнне |
| Мова твораў: |
італьянская мова |
Джавані Бакача (іт.: Giovanni Boccaccio) (16 чэрвеня 1313 – 21 снежня 1375) — італьянскі паэт і празаік, яскравы прадстаўнік гуманізму Ранняга Адраджэння. Пазашлюбны сын фларэнтынскага купца. Дзяцінства правёў у Фларэнцыі, потым вывучаў права і гандаль у Неапалі. Пасля навучання вярнуўся ў Фларэнцыю. Сябраваў з Петраркам. Быў вялікім знаўцам класікі, перш за ўсё Тацыта і Тыта Лівія. Пачаў пісаць вершы і паэмы для арыстакратычнай публікі каралеўскага двара, якія зрабілі яго вядомым паэтам.
Бібліяграфія [правіць]
- Il Filocolo (1336-1338)
- Il Filostrato (1335)
- Teseida (1339-41)
- Commedia delle ninfe fiorentine (1341-1342)
- L'amorosa visione (1342)
- Elegia di Madonna Fiammetta (1343-1344)
- Дэкамэрон (Decameron) 1349 – 1352, 1370 – 1371
- Il trattatello in laude di Dante (1357)
