Камедулы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Камедулы — манахі каталіцкага манаскага ордэна пустэльнікаў. Вылучыліся з бенедыкцінцаў дзякуючы рэформам Рамуальда з Камальдолі (лац.: Campus Malduli, каля Арэца ў Італіі, 1012 г. або 1023 г.; адсюль назва). У 1072 г. Папа Аляксандр II, Папа Рымскі вызваліў камедулаў з-пад юрысдыкцыі біскупаў. Статут камедула засноўваўся на бенедыкцінскім, быў больш жорсткі і патрабаваў ад манахаў строгага пустэльнага жыцця, маўчання, шчырага посту, фізічнай працы, агульнай малітвы. Насілі габіты з белай воўны. Трымалі шматлікія шпіталі і аптэкі. 3 цягам часу падзяліліся на асобныя кангрэгацыі, у тым ліку з цэнтрамі ў Монтэ-Кароне ў Перуджы (Кангрэгацыя камедульскіх пустэльнікаў Монтэ-Кароны, лац.: Congregatio Eremitarum Camaldulensium Montis Coronae, ECMC, ErCam) і ў Камальдолі (Камедульская кангрэгацыя ордэна св. Бенядзікта, лац.: Congregatio Camaldulensis Ordinis Sancti Benedicti, OSBCam). У Польшчы камедулы з'явіліся ў пачатку XI ст., стала аселі ў пачатку XVII ст. У ВКЛ у 1662 г. кляштар камедулаў заклаў Крыштаф Жыгімонт Пац у Пажаях каля Коўна (гл. Пажайскі кляштар камедулаў), у 1667 г. — кароль Ян II Казімір на паўвостраве возера Вігры ў Гарадзенскім павеце. У 1685 г. гэты кляштар атрымаў статут прыярата, да 1699 г. закладзены мураваны касцёл паводле праекта, відаць, П.Пуціні, у 1800 г. скасаваны прускімі ўладамі. Кляштары (пустэльні) камедулаў Рэчы Паспалітай падпарадкоўваліся ўладзе кляштара ў Монтэ-Кароне ў Італіі.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Kłapkowski, W. Duszpasterstwo i oświata w dobrach klasztoru kamedulów wigierskich. — Sejny, 1933.
  • Zarewicz, L. Zakon kamedulow, jego fundacje i dziejowe wspomnienia w Polsce i Litwie. — Kraków, 1871.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]