Святы Хрыстафор

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Святы Хрыстафор
Hieronymus Bosch 085.jpg
Еранім Босх, «Св. Хрыстафор», 1504-05, Музей Бойманса-ван Бёнінгена
Свецкае імя:

Рэпрэў (Reprebus, Reprobus)

Нараджэнне:

невяд.
Ханаан (каталіцызм), Лівія (праваслаўе)

Смерць:

каля251, Малая Азія

Дзень памяці:

у праваслаўі 9 (22) мая, у каталіцызме 24 ліпеня (Германія, Літва), 25 ліпеня (Італія), у евангелічным — 24 ліпеня.

Заступнік:

халасцякі, перавозчыкі (кіроўцы, маракі, і г. д.), падарожнікі, шторм, Браўншвейг, Востраў Святога Хрыстафора, Вільні, востраў Раб, эпілептыкі, садоўнікі, зубны боль, серферы

Атрыбуты:

дрэва, галінка, у якасці волата, якія нясуць Хрыста (каталіцызм), піка, шчыт, з псінай галавой (у праваслаўі)

Святы́ Хрыстафо́р — святы мучанік, ушанаваны заходняй каталіцкай і праваслаўнай цэрквамі. Імя да хрышчэння — Рэпрэў.

Жыў у 3 стагоддзі і пацярпеў за распаўсюджванне хрысціянства ў Лікіі каля 250 года, пры рымскім імператары Дэцыі Траяне (249251). Па паданні быў высокага росту, незвычайнай сілы і з зверападобным тварам. На абразах і фрэсках паказваўся з ваўчынай або сабачай галавой. Імя («Нясучы Хрыста») і іканаграфія, якая паказвае Хрыстафора волатам, нясучым праз струмень бласлаўляючага немаўля, матывуецца адной з легенд. Паводле ёй, волат неймавернай сілы згодзен быў служыць самому магутнаму зямному ўладару, але не мог знайсці годнага. Пасяліўшыся на беразе ракі, на плячах пераносіў падарожнікаў на іншы бераг. Аднойчы яго папрасіў перанесці праз раку маленькі хлопчык. Пасярод ракі хлопчык стаў настолькі цяжкі, што Хрыстафор спалохаўся, як бы яны абодва не патанулі. Хлопчык сказаў яму, што ён — Хрыстос і нясе з сабою ўвесь цяжару свету.

Дзень памяці мучаніка Хрыстафора ў праваслаўным календары 9 (22) мая, у каталіцкім календары 24 ліпеня (Германія, Літва), 25 ліпеня (Італія), у евангелічным — 24 ліпеня. Асабліва паважаецца ў Іспаніі, дзе да яго малітвамі звяртаюцца пры заразных хваробах. Лічыцца апекуном вандроўнікаў. Апякун Вільні, яго выява на гербе горада.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Bouquet, John A. (1930). A People's Book of Saints. London: Longman's. 
  • Butler, Alban (1956). Thurston, Herbert J.; Attwater, Donald. eds. Butler's lives of the saints. New York: Kenedy. 
  • Cunningham, Lawrence S. (1980). The meaning of saints. San Francisco: Harper & Row. ISBN 0-06-061649-0. 
  • de Voragine, Jacobus (1993). The golden legend: readings on the saints. William Ryan, trans. Princeton, NJ: Princeton Univ. Press. ISBN 0-691-00865-5. 
  • Weinstein, Donald; Bell, Rudolph M. (1982). Saints and society: the 2 worlds of western Christendom, 1000–1700. Chicago: Univ. of Chicago Pr.. ISBN 0-226-89055-4. 
  • White, Helen (1963). Tudor Books of Saints and Martyrs. Madison: University of Wisconsin Press. 
  • Wilson, Stephen, ed (1983). Saints and their cults: studies in religious sociology, folklore, and history. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-24978-3. 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Шаблон:Чатырнаццаць святых памочнікаў