Сяргей Васільевіч Рахманінаў

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Сяргей Васільевіч Рахманінаў
фота
Асноўная інфармацыя
Дата нараджэння

20 сакавіка (1 красавіка) 1873(1873-04-01)

Месца нараджэння

Сямёнава, Старарускі павет,
Наўгародская губерня
Расійская імперыя

Дата смерці

28 сакавіка 1943(1943-03-28) (69 гадоў)

Месца смерці

Беверлі-Хілз, Каліфорнія, Каліфорнія, ЗША

Краіна

Flag of Russia.svg Расійская імперыя,
Flag of the United States.svg ЗША

Прафесіі

кампазітар, піяніст, дырыжор

Інструменты

фартэпіяна

Commons-logo.svg Сяргей Васільевіч Рахманінаў на Вікісховішчы

Сяргей Васільевіч Рахманінаў (1 красавіка (20 сакавіка па старым стылі) 187328 сакавіка 1943) — выбітны расійскі кампазітар, дырыжор і піяніст.

Біяграфічныя звесткі[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Маскоўскую кансерваторыю па класе фартэпіяна (1891, у А. Зілоці) і кампазіцыі (1892, у С.Танеева і А. Арэнскага). У 1895 канцэртаваў па Расіі і за мяжой. У 1897—98 дырыжор Маскоўскай прыватнай рускай оперы С. Мамантава, у 1904—06 — Вялікага тэатра. 3 1917 за мяжой, пераважна ў ЗША. У II сусветную вайну даваў канцэрты ў фонд Чырвонай Арміі.

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

С. Рахманінаў — адзін з апошніх кампазітараў-рамантыкаў, які завяршыў рускую рамантычную традыцыю М. Глінкі, П. Чайкоўскага, М. Рымскага-Корсакава. Яго музыцы ўласцівы яркі меладызм, маляўнічасць, арыгінальнасць гарманічнай мовы, багацце і разнастайнасцк рытмікі; рамантычны пафас і напружаны драматызм спалучаюцца з праніклівай лірыкай і паэтычнай сузіральнасцю.

Сярод твораў кампазітара оперы «Алека» (1892), «Скупы рыцар» і «Франчэска да Рыміні» (абедзве паст. 1904); кантата «Вясна» (1902), вакальна-сімфанічная паэма «Званы» (1913); сімфанічная паэма «Востраў мёртвых» (1909), «Тры рускія песні» для аркестра і хору (1926); 3 сімфоніі (1895, 1907, 1936), Сімфанічны танцы (1940), 4 канцэрты (1891, 1901, 1909, 1926); Рапсодыя на тэму Паганіні (1934) для фартэпіяна з аркестрам, фартэпіянныя варыяцыі, 2 фартэпіянныя санаты (1907, 1913), цыклы фартэпіянных п'ес. Больш за 80 рамансаў звязаны з вершамі рускіх паэтаў, сярод іх «Не спявай, прыгажуня, пры мне» («Не пой, красавица, при мне») на словы А. Пушкіна, «Вясеннія воды» («Весенние воды») на словы Ф. Цютчава, «У маўчанні ночы таямнічай» («В молчаньи ночи тайной») на словы А. Фета і інш. Меладычны дар С. Рахманінава выявіўся ў песні «Вакаліз» (1915), якая злучае тыпова рускую распеўнасць са строгай рытмічнай астынатнасцю барочнай арыі. У галіне камернай інструментальнай музыкі значнымі творамі з'яўляюцца «Элегічнае трыа. Памяці вялікага мастака П. І. Чайкоўскага» (1893) і саната для віяланчэлі і фартэпіяна (1901).

Выканальніцкае мастацтва С. Рахманінава — адно з вышэйшых дасягненняў сусветнага піянізму XX ст.

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • Литературное наследие. Т. 1—3. М., 1978—80.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Савіцкая В. Рахманінаў // БЭ ў 18 т. Т. 13. Мн., 2001.
  • Келдыш Ю. Рахманинов и его время. М., 1973.
  • Брянцева В. С.В. Рахманинов. М., 1976.
  • Воспоминания о Рахманинове. Т. 1—2. 5 изд. М, 1988.
  • Паисов Ю. Жизнестойкость романтического миросозерцания: Рахманинов // Русская музыка и XX в. М., 1997.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]