Этыка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Этыка (грэч.: ἠθικόν, ад стараж.-грэч. ἦθος — этас, «нораў, звычай») — філасофскае даследванне сутнасці, мэт і прычын маралі і маральнасці.

Асноўныя праблемы этыкі:

  • Праблема крытэрыяў дабра і зла
  • Праблема сэнсу жыцця і прызначэння чалавека
  • Праблема справядлівасці
  • Праблема належнага.

Тэрмін ўпершыню ўжыты Арыстоцелем як абазначэнне асаблівай галіны даследвання «практычнай» філасофіі, якая спрабуе адказаць на пытанне: што мы павінны рабіць? Асноўнай мэтай этыкі Арыстоцель называў шчасце — дзейнасць душы ў паўнаце дабрачыннасці, г.зн. самарэалізацыі. Самарэалізацыя чалавека — гэта разумныя ўчынкі, якія пазбягаюць скрайнасцей і трымаюцца залатой сярэдзіны. Таму асноўная дабрачыннасць — гэта ўмеранасць і разважлівасць.