Іжма

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Іжма
Изьва, руск.: Ижма
Рака Іжма каля сяла Усць-Ухта
Рака Іжма каля сяла Усць-Ухта
Характарыстыка
Даўжыня 531 км
Плошча басейна 31 000 км²
Басейн Пячора
Басейн рэк Баранцава мора
Расход вады 203 м³/с (154 км ад вусця)
Вадацёк
Выток Ціманскі краж
 · Вышыня вышэй 197 м
 · Каардынаты 62°41′27″ пн. ш. 55°00′40″ у. д.HGЯO
Вусце Пячора (455 км ад вусця)
 · Месцазнаходжанне с. Усць-Іжма (Іжэмскага раёна Рэспублікі Комі)
 · Каардынаты 65°19′24″ пн. ш. 52°54′28″ у. д.HGЯO
Размяшчэнне
Басейн Пячоры
Басейн Пячоры
Краіна Flag of Russia.svg Расія
Рэгіён Рэспубліка Комі
Іжма (Рэспубліка Комі)
выток
выток
вусце
вусце
Commons-logo.svg Іжма на Вікісховішчы

І́жма (Изьва, руск.: И́жма) — рака ў Еўрапейскай частцы Расіі, у Рэспубліцы Комі, левы прыток ракі Пячора.

Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Даўжыня ракі 531 км. Плошча вадазбору 31 000 км². Іжма бярэ пачатак на поўдні Ціманскага кража, цячэ на паўночны захад. У вярхоўях берагі пакрытыя лесам, у ніжнім цячэнні па берагах больш лугоў і балот. Рэчышча звілістае, у верхнім і сярэднім цячэнні ў рэчышчы ёсць парогі і камяністыя перакаты. Самы вялікі парог — Селем-Косьет (Сардэчны) — знаходзіцца ніжэй Саснагорска. Ад вусця Ухты Іжма суднаходная. У ніжнім цячэнні Іжма моцна пашыраецца (да 400—1000 м)[1], цячэнне слабее, рака пачынае ўтвараць пратокі, затокі і вялікія астравы. Упадае ў Пячору каля вёскі Усць-Іжма некалькімі пратокамі. Жыўленне ракі снегавое[1]. Замярзае ў пачатку лістапада, вызваляецца ад лёду ў сярэдзіне мая[1].

Найбуйнейшыя прытокі — Седзью, Ухта, Кедва (левыя); Аюва, Сэбысь (правыя).

Рака суднаходная на адлегласці 82 км ад вусця (да сяла Іжма)[2].

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 7: Застаўка — Кантата / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 1998. — 604 с.: іл. ISBN 985-11-0130-3 (т. 7), ISBN 985-11-0035-8
  • Географический энциклопедический словарь: Географические названия / Гл. ред А. Ф. Трёшников; Ред. кол.: Э. Б. Алаев, П. М. Алампиев, А. Г. Воронов и др.. — М.: Сов. энциклопедия, 1983. — С. 162. — 538 с. — 100 000 экз.(руск.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]