Інгеборга Дацкая

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Інгеборга Дацкая
англ.: Ingeborg Charlotta Carolina Frederikke Louise
Ingeborg Charlotta Carolina Frederikke Louise.jpg
Coat of arms of Princesse Ingeborg, Duchesse de Västergötland.svg
Нараджэнне 2 жніўня 1878(1878-08-02)[1][2][…]
Смерць 12 сакавіка 1958(1958-03-12)[1] (79 гадоў) ці 11 сакавіка 1958(1958-03-11)[4] (79 гадоў)
Месца пахавання
Род Род Глюксбургаў
Бацька Фрэдэрык VIII, кароль Даніі
Маці Лавіса Шведская
Муж Карл Шведскі, герцаг Вестэргётландскі[5]
Дзеці Астрыд Шведская, Марта Шведская, Маргарыта Шведская і Карл Бернадот[d]
Веравызнанне лютэранства
Дзейнасць арыстакратка
Узнагароды
ордэн Святой Кацярыны I ступені ордэн Серафімаў
Commons-logo.svg Інгеборга Дацкая на Вікісховішчы

Прынцэса Інгеборга Дацкая (дат. Ingeborg Charlotte Caroline Frederikke Louise; 2 жніўня 187812 сакавіка 1958) — прынцэса Швецыі па шлюбе з князем Карлам, герцагам Вестэргётландскім. Яна была дачкой Фрыдрыха VIII Дацкага, і бабуляй Гаральда V, Бадуэна I і Альберта II, прабабуляй Анры, вялікага герцага Люксембурга і караля Бельгіі Філіпа.

Ранні перыяд жыцця[правіць | правіць зыходнік]

Радзіма прынцэсы Інгеборгі, палац Шарлотэнлунд

Прынцэса Інгеборга нарадзілася 2 жніўня 1878 года ў загараднай рэзідэнцыі бацькоў, у палацы Шарлотэнлунд на поўначы ад Капенгагена, падчас кіравання яе дзеда па бацькавай лініі, караля Крысціяна IX.[6] Яна была другой дачкой і пятым дзіцем наследнага прынца Фрыдрыха Дацкага і яго жонкі шведскай прынцэсы Лавісы. Яе бацька быў старэйшым сынам караля Даніі Крысціяна IX і Луізы Гесэн-Касэльскай, а маці — адзінай дачкой караля Карл XV і Луізы Нідэрландскай. Яна была ахрышчана імёнамі Інгеборга Шарлота Караліна Фрэдэрыка Луіза і была вядомая як прынцэса Інгеборга.

Прынцэса Інгеборга расла разам са сваімі братамі і сёстрамі ў каралеўскай сям’і ў Капенгагене, і вырасла паміж рэзідэнцыямі яе бацькоў, палац Фрэдэрыка VIII, палац 18-га стагоддзя, які з’яўляецца часткай палаца Амаліенбарг, комплекс ў цэнтры Капенгагена, і іх загараднай рэзідэнцыяй, палац Шарлотэнлунд, размешчаны на ўзбярэжжы праліва Эрэсун на поўнач ад горада.

Шлюб[правіць | правіць зыходнік]

Інгеборга, герцагіня Вестэргётланд у жалобе, 1900-я гады

У маі 1897 года прынцэса Інгеборга была заручана са шведскім прынцам Карлам, герцагам Вестэргётландскім. Прынц Карл быў трэцім сынам караля Швецыі і Нарвегіі Оскара II і Сафіі Насаўскай. Такім чынам, яны былі першымі стрыечнымі братамі, якіх аднойчы пажанілі.

Яны пажаніліся 27 жніўня 1897 года ў капліцы ў палацы Крысціянсбарг у Капенгагене і правялі мядовы месяц у Германіі.

У пары было чацвёра дзяцей:

  1. Шведская прынцэса Маргарыта, пазней прынцэса Аксель Дацкая (1899–1977).
  2. Шведская прынцэса Марта, пазней наследная прынцэса Нарвегіі (1901–1954).
  3. Шведская прынцэса Астрыд, пазней каралева бельгійцаў (1905–1935).
  4. Прынц Карл Бернадот, вядомы як Карл-малодшы, пазней прынц Бернадот, бельгійскі тытул (1911–2003).

У 1947 годзе з нагоды гадавіны вяселля яе муж прызнаўся, што іх шлюб быў цалкам арганізаваны адпаведнымі бацькамі, а сама Інгеборг дадала: «Я выйшла замуж за зусім незнаёмага мужчыну!»[7]

Грамадская роля[правіць | правіць зыходнік]

Шлюб быў папулярны, бо яна была ўнучкай папулярнага караля Карла XV, і яна мела асабісты поспех у Швецыі. Пра яе казалі, што з усіх замежных прынцэс, якія выйшлі замуж за прадстаўніка шведскага каралеўскага дома, яна была, мабыць, найбольш прыдатнай для таго каб стаць каралевай-кансортам Швецыі[8] і на працягу першых дзесяці гадоў у Швецыі яна амаль такой лічылі: з 1897 да 1907 года каралева Сафія рэдка наведвала публічныя мерапрыемствы, а наследная прынцэса Вікторыя праводзіла большую частку часу за мяжой па стане здароўя, прынцэса Інгеборга, такім чынам, атрымлівала больш дзяржаўных абавязкаў, неафіцыйна выконваючы большую частку ролі, звязанай з роллю жонкі каралевы пры шведскім двары.[9] Яе ўспрымаюць як яна выконвала свае прадстаўнічыя абавязкі з спалучэннем годнасці і нязмушанай прыязнасці, а таксама як прыцягвала грамадскае кола сваёй кемлівасцю. Аднак яе сястра, наследная прынцэса Вікторыя, не ўхваліла яе нефармальнасць і аднойчы заўважыла: «У залу кронпрынцэсы Швецыі нельга зайсці, не пастукаўшыся, нават калі гэта прынцэса Інгеборга».[10]

Інгеборга цікавілася спортам, асабліва катаннем на каньках, і на аўтамабільнай выставе ў Стакгольме ў 1903 годзе яна і наследны прынц Густаў здзейснілі самаадвольную дэманстрацыйную паездку на машыне са Сконэ. У 1908 годзе яна суправаджала пляменніка мужа прынца Уільяма на яго вяселле разам са сваёй першай стрыечнай сястрой па бацькавай лініі, аднойчы вывезенай у Расію вялікай княгіняй Марыяй Паўлаўнай.

Сямейнае жыццё[правіць | правіць зыходнік]

Прынцэса Інгеборга і яе дочкі. (1910)

Яна жыла гарманічным сямейным жыццём, і яе сям’я была вядомая як «Шчаслівая сям’я».[7] Дзеці атрымлівалі простае выхаванне і чакалі навучання хатнім задачам: напрыклад, у іх гульнявой дачы была пастаўлена сапраўдная печ, на якой яны рыхтавалі сапраўдную ежу. Яны з Карлам жылі нефармальным і інтымным сямейным жыццём са сваімі дзецьмі.

Інгеборга захаплялася тым, як справілася з эканамічнымі цяжкасцямі, калі ў 1922 годзе банк, у які яны інвеставалі, разваліўся, і ім давялося прадаць дом.[7] У многіх часопісах яе паказвалі як сімвал жонкі і маці і на працягу гадоў яна была самым папулярным членам каралеўскага дома.

У 1905 годзе урад Нарвегіі абмяркоўваў пытанне аб прызнанні іх каралём і каралевай Нарвегіі, але Карл адхіліў гэтую прапанову. Замест гэтага яе брат быў абраны манархам Нарвегіі. Роднасць Інгеборгі са скандынаўскімі дынастыямі дапамагла зноў сабраць тры каралеўскія дамы пасля напружання, якое ўзнікла ў сувязі з аддзяленнем Нарвегіі ў 1905 годзе. У палітычным плане Інгеборга выказвала дэмакратычныя і ліберальныя сімпатыі і не любіла кансерватараў, гэтыя меркаванні яна выказвала падчас урадавага крызісу ў 1918 годзе.[9] Яна ненавідзела кансерватыўны кабінет міністраў Хамаршэльда і палітыку 1914 года, крытыкавала кансерватыўную прэсу і разглядала адстаўку Ліберальна-сацыял-дэмакратычнага кабінета 1918 года як катастрофу, паведамляючы пра гэта са словамі: «Гэта не павінна было адбыцца! Не не не!»

Падчас Другой сусветнай вайны ў 1940-45 гадах яна публічна выступіла супраць нацысцкай Германіі, перакрыўшы акно яе дома, якое выходзіла на бок пасольства Германіі ў Стакгольме.[9]

Прынцэса Інгеборга адрозніваецца тым, што з’яўляецца бабуляй трох еўрапейскіх манархаў: караля Нарвегіі Харальда V, караля Бельгіі Бадуэна I і караля Бельгіі Альберта II; і прабабуляй дваіх: Анры, вялікага герцага Люксембурга і караля Бельгіі Філіпа.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Герб прынцэсы Інгеборгі ад Швецыі

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Ingeborg C C F L — 1917.
  2. (unspecified title)Данія: 1914.
  3. Lundy D. R. Ingeborg Charlotte Caroline Frederikke zu Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, Princess of Denmark // The Peerage Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. http://www.fembio.org/biographie.php/frau/frauendatenbank?fem_id=14274 Праверана 5 мая 2019.
  5. (unspecified title) Праверана 7 жніўня 2020.
  6. Montgomery-Massingberd, Hugh, ed (1977). Burke's Royal Families of the World. 1. London, U.K.: Burke's Peerage Ltd. p. 71. 
  7. 7,0 7,1 7,2 Lars Elgklou: Familjen Bernadotte. En kunglig släktkrönika (The Bernadotte family. A royal family chronicle) (in Swedish)
  8. Staffan Skott: Alla dessa Bernadottar (All of the Bernadottes) (1996) (In Swedish)
  9. 9,0 9,1 9,2 Ingeborg C C F L, urn:sbl:11950, Svenskt biografiskt lexikon (art av Ragnar Amenius), hämtad 2015-02-27.
  10. Heribert Jansson (1963). Drottning Victoria. Stockholm: Hökerbergs bokförlag
  11. http://www.gettyimages.co.uk/detail/news-photo/foreign-royalty-personalities-pic-circa-1958s-king-olav-of-news-photo/78951564#
  12. upload.wikimedia.org, Ingeborg wearing the family decorations of her grandfather, father and brother
  13. 41.tumblr.com, Ingeborg wearing the family decorations of her grandfather, father, brother and father-in-law
  14. Başbakanlık Osmanlı Arşivi (İ.TAL. 169-13 1316-Za-099)

 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]