Абруцы

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з Абруца)
Jump to navigation Jump to search
Абруцы
Сцяг Герб
Сцяг Герб
Краіна

Flag of Italy.svg Італія[1]

Уваходзіць у

Італія

Адміністрацыйны цэнтр

Л'Акуіла

Кіраўнік

Luciano D'Alfonso[d]

Насельніцтва

1 327 171 чал. (31 кастрычніка 2015)

Плошча

10 794 км²

Вышыня
над узроўнем мора

563 м

Абруцы на карце

Часавы пояс

UTC+1 і UTC+2

Код ISO 3166-2

IT-65

Афіцыйны сайт
Commons-logo.svg Абруцы на Вікісховішчы

Абру́цы (іт. Abruzzi) — вобласць у Італіі, адміністрацыйны цэнтр — г. Л’Акуіла. Насельніцтва складае 1280 тыс. чалавек (2008), г.з. каля 2,2 % ад насельніцтва краіны. Рэгіён займае 14-е месца па колькасці жыхароў.

Падзяляецца на правінцыі:


Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Рэгіён Абруцы знаходзіцца ў сярэдняй частцы Апенінскага паўвострава, на ўзбярэжжы Адрыятычнага мора, прыкладна за 100 км на ўсход ад Рыма. Плошча рэгіёна складае 10794 км² (13-е месца ў Італіі), дзве траціны тэрыторыі занята гарамі. Уэбярэжжа раўніннае, на захадзе — Абруцкія горы. Найвышэйшыя пункты Абруцы — Корна-Грандэ (Corno Grande) (2914 м) і Монтэ-Амара (Monte Amaro) (2795 м). Клімат і расліннасць міжземнаморскага тыпу.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

У старажытнасці Aprutium, быў заселяны італійскімі плямёнамі. У 304 да н.э. падпарадкаваны рымлянамі. У VII ст. тэрыторыя сённяшняга рэгіёна захоплена лангабардамі, яе паўночная частка склала аснову княства Спалета, а паўднёвая адышла да Княства Беневента. Каля IX ст. тэрыторыя стала называцца Абруцы. З XII ст. пад уладай нарманаў, у складзе Каралеўства Сіцылія. З 1282 г. у складзе Каралеўства Неапаля. З 1861 г. у складзе Аб’яднанага Італьянскага Каралеўства.

Эканоміка[правіць | правіць зыходнік]

Вобласць аграрная. Галоўныя культуры: пшаніца, кукуруза, цукровыя буракі, бульба, на ўзбярэжжы — аліва, вінаград, цытрусавыя і інш. На горных пашах авечкагадоўля. Развіты цукровая, вінаробная, алейная, тытунёвая, хімічная, машынабудаўнічая, электронная прамамысловасць. Развіта рыбалоўства.

Вядомыя асобы[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

  1. ArchINFORM Праверана 6 жніўня 2018.