Аляксандр Мікалаевіч Казека
| Аляксандр Мікалаевіч Казека | |
|---|---|
| Асабістыя звесткі | |
| Дата нараджэння | 4 жніўня 1958 |
| Месца нараджэння | |
| Дата смерці | 27 чэрвеня 2026 (67 гадоў) |
| Грамадзянства | |
| Альма-матар | |
| Месца працы | |
| Прафесійная дзейнасць | |
| Род дзейнасці | паэт |
| Мова твораў | беларуская і руская |
| Грамадская дзейнасць | |
| Член у | |
| Узнагароды | |
Аляксандр Мікалаевіч Казека (4 жніўня 1958, Новы Юзін[d], Магілёўская вобласць — 27 чэрвеня 2026) — беларускі паэт.
Біяграфія
[правіць | правіць зыходнік]Нарадзіўся 4 жніўня 1958 года ў вёсцы Новы Юзін Кіраўскага раёна ў сям’і лесніка[1]. У 1970 годзе сям’я пераехала ў вёску Чачэвічы Быхаўскага раёна. Пасля заканчэння Чачэвіцкай сельскай школы паступіў у Арлоўскае вышэйшае ваеннае вучылішча сувязі. Служыў у Арле, Уладзівастоку, Бранску, Магілёве[2].
Пасля выхаду ў запас працаваў настаўнікам у вёсцы Чачэвічы, потым — у Магілёўскай абласной філармоніі. Пасля закрыцця філармоніі працаваў намеснікам кіраўніка Магілёўскага абласнога цэнтра культуры і мастацтва[2].
Член праўладнага Саюза пісьменнікаў Беларусі, член яго Праўлення і Прэзідыума, старшыня Магілёўскага абласнога аддзялення[3]. Член Каардынацыйнага савета грамадскіх аб’яднанняў і палітычных партый Магілёўскай вобласці[3].
Член грамадскага аб’яднання «Рускае культурна-асветніцкае таварыства», член Магілёўскага абласнога гісторыка-патрыятычнага пошукавага клуба «Віккру»[2].
Член рэдакцыйнага савета часопіса «Белая вежа» Саюза пісьменнікаў Саюзнай дзяржавы[3].
Памёр 27 чэрвеня 2026 года[4].
Творчасць
[правіць | правіць зыходнік]Піша на беларускай і рускай мовах. Аўтар кніг паэзіі «Души моей родник» (2005 г.), «Мелодия надежды» (2008 г.), «Час сяўбы» (2009 г.), паэм «Медуніца» (2012 г.), «Марыйка» (2013 г.). Акрамя таго яго вершы змешчаны ў калектыўных зборніках «Мы дзеці твае, Беларусь», «Прыдняпроўе — маё натхненне»[2].
Узнагароды
[правіць | правіць зыходнік]- Узнагароджаны медалямі «За бездакорную службу» ІІІ і ІІ ступеняў, «70 гадоў Узброеных Сіл СССР», «90 год органам дзяржаўнай бяспекі Беларусі»[2], медалём Францыска Скарыны і інш., знакамі, шматлікімі ганаровымі граматамі і лістамі падзякі СССР, Рэспублікі Беларусь і Расійскай Федэрацыі[3].
- Лаўрэат спецыяльнай прэміі Магілёўскага гарадскога выканаўчага камітэта «Дасягненне» 2018 г. у намінацыі «Літаратурная дзейнасць»[3].
- За шматгадовую плённую дзейнасць і прапаганду духоўных каштоўнасцей у літаратурнай творчасці імя Аляксандра Мікалаевіча Казекі ўнесена ў Кнігу славы Магілёўшчыны па выніках 2020 года[3].
Бібліяграфія
[правіць | правіць зыходнік]- «Души моей родник» (Магілёў, 2005)
- «Мелодия надежды» (Магілёў, 2008)
- «Единственный друг» (зборнік песень М. Яцкова на словы А. Казекі) (2008)
- «Час сяўбы» (Магілёў, 2009)
- «Медуніца» (Магілёў, 2012)
- «Перекрестки судеб» (Мінск, 2014)
- «Марыйка» (Магілёў, 2017)
- «Маё сэрца навек застаецца з табой» (2019)
- «Песня роднай зямлі» (Мінск, 2020)
- «Марыйка» (Магілёў, 2020)[5]
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ ПОДЛИПСКАЯ-ГРИШАЕВА, Татьяна. Писатель из Могилева Александр Казеко посвятил 80-летию Великой Победы песню «Посреди тишины» (руск.). www.sb.by (5 ліпеня 2025). Праверана 7 ліпеня 2026.
- 1 2 3 4 5 Казека Аляксандр Мікалаевіч (04.08.1958)(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 3 студзеня 2024.
- 1 2 3 4 5 6 Таленты ад роднай зямлi. catalog.library.mogilev.by. Праверана 3 студзеня 2024.
- ↑ Пайшоў з жыцця вядомы беларускі паэт Аляксандр Казека
- ↑ Поэт Алесь Казеко прочел отрывок из своей поэмы "Марыйка". Ко Дню белорусской письменности-2025. БелТА.
- Нарадзіліся 4 жніўня
- Нарадзіліся ў 1958 годзе
- Нарадзіліся ў Кіраўскім раёне
- Памерлі 27 чэрвеня
- Памерлі ў 2026 годзе
- Члены Саюза пісьменнікаў Беларусі
- Узнагароджаныя медалём «70 гадоў Узброеных Сіл СССР»
- Узнагароджаныя медалём Францыска Скарыны
- Узнагароджаныя медалём «За бездакорную службу» I ступені (Беларусь)
- Узнагароджаныя медалём «За бездакорную службу» III ступені (Беларусь)
- Асобы
- Пісьменнікі паводле алфавіта