Андрэй Міхайлавіч Паўлінаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Андрэй Міхайлавіч Паўлінаў
Павлинов Андрей Михайлович - архитектор.jpg
Дата нараджэння 1 (13) кастрычніка 1852
Месца нараджэння
Дата смерці 13 (25) лістапада 1897 (45 гадоў)
Месца смерці
Месца пахавання
Альма-матар
Працы і дасягненні
Працаваў у гарадах Масква, Уфа
Архітэктурны стыль эклектыка
Рэстаўрацыя помнікаў Чарнігаўскі Спаса-Праабражэнскі сабор, Полацкі Сафійскі сабор Каломенскі крэмль, Мірожскі манастыр і інш.

Андрэй Міхайлавіч Паўлі́наў (руск.: Андрей Михайлович Павлинов; 1 (13) кастрычніка 1852, Іркуцк13 (25) лістапада 1897) — рускі архітэктар, археолаг, рэстаўратар, гісторык архітэктуры, захавальнік Зброевай палаты. Акадэмік архітэктуры (1882).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў Іркуцку 1 кастрычніка 1852 года ў сям’і чыноўніка. Скончыў Імператарскае Маскоўскае тэхнічнае вучылішча, а ў 1879 годзе — Імператарскую Акадэмію мастацтваў, са званнем класнага мастака архітэктуры 2-й ступені. Ужо з 1878 года служыў гарадскім архітэктарам Уфы.

Атрымаў вядомасць вывучэннем помнікаў старажытнарускага дойлідства. З 1882 года — член-карэспандэнт, з 1885 года — правадзейны член Маскоўскага археалагічнага таварыства. За праект рэстаўрацыі Спаса-Праабражэнскага сабора ў Чарнігаве атрымаў у 1883 годзе званне акадэміка архітэктуры. Кіраваў рэстаўрацыяй у Каломенскім крамлі, выканаў праекты рэстаўрацыі сабора Мірожскага манастыра ў Пскове, Сафійскага сабора ў Полацку, Успенскага сабора ва Уладзіміры, цэркваў і сабораў Маскоўскага Крамля. З 1888 года служыў захавальнікам, затым кіраўніком аддзела Зброевай палаты. Аўтар манаграфіі «Гісторыя рускай архітэктуры» (1894). Аўтар шэрага пабудоў у Маскве. Браў удзел у конкурсах на праект помніка Аляксандру II у Крамлі, будынкі Маскоўскай гарадской думы і іншых.

Бываў на Беларусі, вывучаў помнікі архітэктуры і выяўленчага мастацтва, рабіў іх навуковыя апісанні і замалёўкі. У 1893 годзе на 9-м археалагічным з’ездзе ў Вільні выступіў з дакладамі пра старажытныя помнікі мураванага і драўлянага дойлідства Віцебска і Полацка. Вызначыў, што заходнія апсіды Полацкага Сафійскага сабора прыбудаваны пазней, падрабязна апісаў муроўку Віцебскай Благавешчанскай царквы і датаваў гэты помнік 12 ст.[1]

Памёр 13 лістапада 1897 года ў Маскве; пахаваны на Пятніцкіх могілках.

Працы[правіць | правіць зыходнік]

  • О древних церковных сооружениях (1886);
  • Доисторическая пора искусства на почве России (1887);
  • Древние храмы в Витебске и Польше и деревянные церкви в Витебской губернии. // Вестник изящных искусств. — СПб.: 1887.
  • Архитектура в России. Домонгольский период (1888);
  • Реставрация древней крепости в г. Коломне (1889);
  • Экспедиция на Кавказ 1888 года, «Материалы по археологии Кавказа», 1893, в. 3
  • История русской архитектуры (1894).
  • Древние храмы Витебска и Полоцка // Труды IX археологического съезда в Вильне 1893 г.. — М.: 1895. — Т.1
  • Деревянные церкви в Витебске. // Труды IX археологического съезда в Вильне 1893 г. — М.: 1895. — Т.1

Зноскі

  1. Паўлінаў Андрэй Міхайлавіч // Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Паўлінаў Андрэй Міхайлавіч // Архітэктура Беларусі: Энцыклапедычны даведнік. — Мн.: БелЭн, 1993.
  • Зодчие Москвы времени эклектики, модерна и неокласицизма (1830-е — 1917 годы): илл. биогр. словарь / Гос. науч.-исслед. музей архитектуры им. А. В. Щусева и др. — М.: КРАБиК, 1998. — С. 193. — 320 с. — ISBN 5-900395-17-0.
  • Павлинов, Андрей Михайлович // Словарь русскихъ художниковъ. — Сост. Н. П. Собко. — Т. II|. — Вып. 1. — СПб., 1899. — Стлб. 1—5.