Перайсці да зместу

Антоній Валовіч (1750—1822)

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Антоній Валовіч
польск.: Antoni Wołłowicz
харунжы надворны літоўскі
4 сакавіка 1786 — 17 сакавіка 1794
Папярэднік Караль Храптовіч
Пераемнік Юзаф Мікалай Нарбут
войскі гарадзенскі[d]
11 сакавіка 1784 — 6 сакавіка 1786
Папярэднік Ігнацы Ігнатовіч[d]
Пераемнік Аляксандр Міхал Эйсмант[d]
дэпутат Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага[d]
шамбялян[d]
1778 — 1780
2-і кашталян мерацкі[d]
17 сакавіка 1794 — 1795
Папярэднік Антоні Сухадольскі
Нараджэнне 1750[1][2]
Смерць 5 лістапада 1822(1822-11-05)[1]
Род Валовічы
Бацька Юзаф Валовіч[1][3]
Маці Магдалена Міхневіч[d][3]
Жонка Тэафіла Матушэвіч[d][4][2] і Юзафата Пясецкая[d][4][3]
Дзеці Іахім Юзаф Валовіч[4][3] і Яўстах Валовіч[5][3]
Грамадзянства
Член у
Узнагароды
ордэн Белага арла

Антоній Валовіч (1750 — 5 лістапада 1822) — дзяржаўны дзеяч.

Біяграфія

[правіць | правіць зыходнік]

Паходзіў са шляхецкага роду Валовічаў герба «Багорыя». Нарадзіўся ў 1750 годзе ў сям’я Юзафа Валовіча і Магдалены з Міхневічаў.

У 1763 годзе як гарадзенскі гродскі суддзіч запісаўся у кнігу Брацтва Св. Міхала Анёла Ахоўніка пры езуіцкім касцёле ў Горадні: «Antoni Wolowicz Sędzic Grodzki Grodzienski». Каралеўскі шамбялян у 1778—1780 гадах, у 1778—1779 i 1785—1786 гадах дэпутат i суддзя Галоўнага Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага ад Гарадзенскага павета, войскі гарадзенскі ў 1784—1786 гадах, харужы надворны літоўскі ў 1786—1794 гадах, удзельнік Таргавіцкай канфедэрацыі ў 1792 годзе, кашталян мерацкі ў 1794 годзе, атрымаў графскі тытул у Прусіі i змены у герб (дыплом ад 5 чэрвеня 1798 года).

У 1796 годзе ў Гарадзенскім павеце валодаў фальваркамі: Баршчова (на дажывотным праве), Ялавец (дзедзічны), Каўбасіна (набыты паезуіцкі), Мінкавічы (на дажывотным праве), а таксама дзедзічнымі вёскамі Этра, Максімцы, Ратніца, Уцехі, Віцюны i Жагелі.

Сенатар і кашталян Царства Польскага у 1818 годзе. Памёр 5 лістапада 1822 года.

Сям’я

[правіць | правіць зыходнік]

Жонкі 1. Тэафіля Мікаш. У першым шлюбе з Марцінам Матушэвічам, кашталянам берасцейскім, які памёр у 1773 г. 2. Юзафата Пясецкая, кашталяновая Царства Польскага х 1 voto N Дашкевіч. Уладальніца Доргуня ў Гарадзенскім павеце у 1825 годзе.

Меў сыноў Яўхіма Юзафа (1783—1842) і Яўстахія (1784—1847).

Літаратура

[правіць | правіць зыходнік]
  1. 1 2 3 4 Амелька С. Радаводы графскай і слонімскай галін Валовічаў у XVI—XVIII стст. (паводле вывадовых спраў Гарадзенскага дваранскага дэпутацкага сходу 1875 г.) // Unus pro omnibus: Валовічы ў гісторыі Вялікага княства Літоўскага XV—XVIII стст. / пад рэд. А. М. Янушкевіч — Мн.: 2014. — С. 131. — 508 с. — ISBN 978-985-7085-36-1
  2. 1 2 Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy, t. II, Województwo trockie XIV‒XVIII wiek / пад рэд. A. Rachuba — Warszawa: Wydawnictwo DiG, 2007. — С. 352. — 687 с. — ISBN 978-83-7181-453-2
  3. 1 2 3 4 5 Wołłowiczowie herbu Bogorya // Złota księga szlachty polskiej. Rocznik XI / пад рэд. T. Żychliński — Poznań: Franciszek Chocieszyński, 1889. — С. 285. — 357 с.
  4. 1 2 3 Амелька С. Радаводы графскай і слонімскай галін Валовічаў у XVI—XVIII стст. (паводле вывадовых спраў Гарадзенскага дваранскага дэпутацкага сходу 1875 г.) // Unus pro omnibus: Валовічы ў гісторыі Вялікага княства Літоўскага XV—XVIII стст. / пад рэд. А. М. Янушкевіч — Мн.: 2014. — С. 132. — 508 с. — ISBN 978-985-7085-36-1
  5. ↑ Амелька С. Радаводы графскай і слонімскай галін Валовічаў у XVI—XVIII стст. (паводле вывадовых спраў Гарадзенскага дваранскага дэпутацкага сходу 1875 г.) // Unus pro omnibus: Валовічы ў гісторыі Вялікага княства Літоўскага XV—XVIII стст. / пад рэд. А. М. Янушкевіч — Мн.: 2014. — С. 133. — 508 с. — ISBN 978-985-7085-36-1
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Антоній_Валовіч_(1750—1822)&oldid=4628649"