Баўгауз

З пляцоўкі Вікіпедыя
Баўгауз
Bauhaus.JPG
Краіна
Тып арганізацыі архітэктурны стыль, мастацкі кірунак[d], мастацкая школа[d] і сацыяльны інстытут
Заснаванне
Дата заснавання 1919[1]
Ліквідацыя
Дата скасавання 1933[2]
Узнагароды
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Ба́ўгауз[3] (ням.: Bauhaus; ням.: Staatliche Hochschule für Bau und Gestaltung — Дзяржаўная вышэйшая школа будаўніцтва і формаўтварэння) — мастацкая школа ў Германіі, якая дзейнічала з 1919 па 1933 год і спалучала рамёствы з выяўленчым мастацтвам. Школа праславілася сваім падыходам да дызайну, які спрабаваў аб’яднасць прынцыпы масавай вытворчасці з індывідуальным мастацкім бачаннем і імкнуўся аб’яднаць эстэтыку з штодзённай функцыяй[4].

Баўгауз быў закладзены архітэктарам Вальтэрам Гропіусам у Веймары. Ён грунтаваўся на ідэі стварэння Gesamtkunstwerk (суцэльны мастацкі твор), у якім вынікам былі б аб’яднаныя ўсе віды мастацтва. Пазней стыль Баўгауз стаў адной з самых уплывовых плыняў сучаснага дызайну, мадэрнісцкай архітэктуры і мастацтва, дызайну і архітэктурнай адукацыі[5]. Рух Баўгауз аказаў вялікі ўплыў на будучыню мастацтва, архітэктуры, графічнага дызайну, дызайну інтэр’ераў, прамысловага дызайну і тыпаграфікі[6]. Супрацоўнікамі Баўгауза ў розны час былі такія вядомыя мастакі як Паўль Клее, Васіль Кандзінскі і Ласла Мохай-Надзь.

Школа існавала ў трох гарадах Германіі — Веймары (1919—1925), Дэсау (1925—1932), Берлін (1932—1933) пад кіраўніцтвам трох розных архітэктараў-дырэктараў: Вальтэра Гропіуса (1919—1928), Ханеса Мэера (1928—1930), Людвіга Міса ван дэр Роэ (1930—1933), далей школа была закрытая яе ўласным кіраўніцтвам праз ціск нацысцкага рэжыму ў Германіі, бо яна была выстаўленая нацыстамі як цэнтр камуністычнага інтэлектуалізму. Нягледзячы на закрыццё школы, супрацоўнікі, якія з’ехалі ў эміграцыю, працягвалі распаўсюджваць ідэалістычныя ідэі за мяжой[7].

Праз змены гарадоў і кіраўніцтва Баўгауз зазнаваў пастаянныя змены ў складзе, тэхніцы і палітыцы. Напрыклад, керамічны цэх быў закрыты па пераездзе з Веймара ў Дэсау, хоць гэта была важная крыніца прыбытку. Калі Людвіг Міс ван дэр Роэ ўзначаліў школу ў 1930 годзе, ён ператварыў яе ў прыватную школу і не дазволіў наведваць яе прыхільнікам Ханеса Мэера.

Баўгауз абапіраўся на эстэтыку функцыяналізму, адыграў важную ролю ў сцвярджэнні прынцыпаў рацыяналізму ў архітэктуры XX ст. і станаўленні сучаснага мастацкага канструявання[3].

Зноскі

  1. а б Bell A. Encyclopædia BritannicaEncyclopædia Britannica, Inc., 1768.
  2. а б https://www.bauhaus.de/de/das_bauhaus/48_1919_1933/
  3. а б Беларуская энцыклапедыя, 1996, с. 334
  4. Oxford Dictionary of Art and Artists (Oxford: Oxford University Press, 4th edn., 2009), ISBN 0-19-953294-X, pp. 64–66
  5. Pevsner, Nikolaus, ed (1999). A Dictionary of Architecture and Landscape Architecture. Fleming, John; Honour, Hugh (5th ed.). London: Penguin Books. pp. 880. ISBN 978-0-14-051323-3. https://archive.org/details/penguindictionar0000flem. 
  6. Bauhaus Movement. Rethinking the world Art and Technology – A new Unity.
  7. Barnes, Rachel (2001). The 20th-Century art book (Reprinted. ed.). London: Phaidon Press. ISBN 978-0-7148-3542-6. 

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]