Вапнаўка мяцёльчатая

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Вапнаўка мяцёльчатая
Gypsophila paniculata.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Gypsophila paniculata L., 1753

Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  20293
NCBI  235358
EOL  588504
GRIN  t:18131
IPNI  154563-1
TPL  kew-2836785

Ва́пнаўка мяцёльчатая (мяцёлчатая[3]), Перакаці-поле[4] (Gypsophila paniculata) — від кветкавых раслін з роду Вапнаўка (Gypsophila) сямейства Гваздзіковыя (Caryophyllaceae).

Батанічнае апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Батанічная ілюстрацыя з кнігі О. В. Тамэ «Flora von Deutschland, Österreich und der Schweiz», 1885

Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 40—100[4] см, голая або залозіста апушаная ў ніжняй частцы. Сцябло галінастае, часам утварае куст шарападобнай формы. Лісце супраціўнае, сядзячае, суцэльнае, ланцэтнай формы, з васковым налётам і гладкім краем. Кветкі шматлікія, белага колеру, у раскідзістых мяцёльчатых суквеццях. Плод — сухая каробачка.

Распаўсюджанне і экалогія[правіць | правіць зыходнік]

Расліна паходзіць з Міжземнамор’я. Распаўсюдзілася на тэрыторыі стэпавых зон паўднёвай часткі Расіі. Расце на сухіх лугах, узлесках і палянах хвойных лясоў, камяністых і пясчаных глебах, у стэпах, на пашах і агародах. Святлолюбівая расліна.

Гаспадарчае значэнне[правіць | правіць зыходнік]

Лекавая расліна. Мае інсектыцыдныя ўласцівасці. Карані вапнаўкі мяцёльчатай, вядомыя пад назвай «белы мыльны корань», маюць да 30 % сапанінаў і выкарыстоўваюцца ў якасці сурагата мыла, на выраб шампуняў і мыйных парашкоў[4].

Ядавітая расліна. Можа выклікаць атручванне жывёлы. Добры меданос.

Зноскі

  1. Ужываецца таксама назва Пакрытанасенныя.
  2. Пра ўмоўнасць аднясення апісанай у гэтым артыкуле групы раслін да класа двухдольных гл. артыкул «Двухдольныя».
  3. Киселевский А. И. Латино-русско-белорусский ботанический словарь.. — Минск: «Наука и техника», 1967. — С. 62. — 160 с. — 2 350 экз.
  4. 4,0 4,1 4,2 Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 1. Ааліты — Гасцінец / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ ім. Петруся Броўкі, 1983. — 575 с., іл. — 10 000 экз.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]