Лувійская мова

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Лувійская
Саманазва: лувілі
Краіны: Малая Азія
Арганізацыя, якая рэгулюе:
Агульная колькасць носьбітаў:
Класіфікацыя
Катэгорыя: ???

Індаеўрапейская
 Анаталійская
  Лувійская

Афіцыйная мова ў = —
Моўныя коды
ISO 639-1: -
ISO 639-2: -
ISO 639-3: xlu (лувійскі клінапіс), hlu (лувійскія іерогліфы)
Гл. таксама: Праект:Лінгвістыка

Лувійская мова — старажытная індаеўрапейская мова, распаўсюджаная ў Малой Азіі ў бронзавым і раннім жалезным веку, родная мова лувійцаў.

Класіфікацыя[правіць | правіць зыходнік]

Лувійская мова адносіцца да зніклай галіны анаталійскіх моў індаеўрапейскай моўнай сям'і. Гэта аглюцінатыўная мова з характэрным намінатыўным словазмяненнем.

Распаўсюджанне[правіць | правіць зыходнік]

У 2 тысячагоддзі да н. э. лувійскай мовай карысталіся на тэрыторыі амаль усёй Малой Азіі. Запісы на ёй таксама знаходзяць у паўночнай Сірыі. У XIV - XII стст. да н. э. пісьмовая лувійская мова нароўні з хецкай афіцыйна ўжывалася ў Хецкай дзяржаве. У тэкстах XIII ст. да н. э. нават заўважны ўплыў лувійскай мовы на хецкую. Пасля знікнення Хецкай дзяржавы лувійская мова выкарыстоўвалася жыхарамі Малой Азіі да VII ст. да н. э.

Даследаванне[правіць | правіць зыходнік]

Першае апісанне лувійскіх іерогліфаў было пакінута ў 1812 г. швейцарскім вандроўнікам падчас наведвання Хамы. У 1876 г. А. Г. Сэйс прапанаваў версію, што яны з'яўляюцца хецкімі. Таму першыя знаходкі лувійскіх тэкстаў на месцы раскопак хецкіх гарадоў вызначаліся як хецкія. У 1919 г. швейцарскі даследчык Эміль Фарэр вылучыў лувійскую мову як самастойную, блізкую да хецкай.

Пісьмо[правіць | правіць зыходнік]

З пачатку 2 тысячагоддзя да н. э. ужываліся 2 сістэмы пісьма: акадскі клінапіс і арыгінальныя лувійскія іерогліфы.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]