Марын Ле Пен

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Марын Ле Пен
фр.: Marine Le Pen
Marine Le Pen 2022 (cropped).jpg

member of the regional council of Île-de-France[d]
28 сакавіка 2004 — 21 сакавіка 2010
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d]
21 чэрвеня 2017 — 21 чэрвеня 2022
Папярэднік Philippe Kemel[d]
дэпутат Еўрапейскага парламента
20 ліпеня 2004 — 18 чэрвеня 2017
Пераемнік Christelle Lechevalier[d]
conseiller régional des Hauts-de-France[d]
1 студзеня 2016 — 2 ліпеня 2021
партыйны лідар[d] (National Rally[d])
16 студзеня 2011 — 13 снежня 2021
Папярэднік Жан-Мары Ле Пен
Пераемнік Jordan Bardella[d]
member of the departmental council of Pas-de-Calais[d]
з 1 ліпеня 2021
Папярэднік Aurélia Beigneux[d]
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d]
з 22 чэрвеня 2022

Нараджэнне 5 жніўня 1968(1968-08-05)[1][2][…] (53 гады)
Род Ле Пен[d]
Імя пры нараджэнні фр.: Marion Anne Perrine Le Pen[5]
Бацька Жан-Мары Ле Пен
Маці Pierrette Lalanne[d]
Муж Éric Iorio[d][6] і Franck Chauffroy[d][6]
Дзеці Jehanne Chauffroy[d], Mathilde Chauffroy[d] і Louis Chauffroy[d]
Веравызнанне каталіцтва
Партыя
Адукацыя
Навуковая ступень магістр права[d]
Дзейнасць палітык, адвакат
Аўтограф Marine Le Pen Signature.svg
Сайт mlafrance.fr
Commons-logo.svg Марын Ле Пен на Вікісховішчы

Марын Ле Пен (фр.: Marine Le Pen; імя пры нараджэнні: Марыён Ан Перын Ле Пен (фр.: Marion Anne Perrine Le Pen); 5 жніўня 1968, Нёі-сюр-Сен (О-дэ-Сен)) — французскі палітык.[7] Дачка вядомага палітыка-нацыяналіста Жана-Мары Ле Пена.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыла Універсітэт Парыж II Пантэон-Асас са ступенню магістра права; працавала адвакатам. У 1986 годзе ўступіла ў Нацыянальны фронт.

З 2003 года займала пасаду выканаўчага віцэ-прэзідэнта Нацыянальнага фронту, дэпутат Еўрапарламента з 2004 года (у 2009 годзе пераабраная). Яна таксама з’яўляецца членам рэгіянальнага савета Нор-Па-дэ-Кале з сакавіка 2010 і членам муніцыпальнага савета Хенін-Бамонс (Па-дэ-Кале) з сакавіка 2008. У студзені 2011 Марын была абрана на пасаду кіраўніка Нацыянальнага фронту, які на працягу 38 гадоў займаў яе бацька.[8][9]

Кандыдат на французскіх прэзідэнцкіх выбарах 2012 года. Як паказалі сацыялагічныя апытанні, праведзеныя агенцтвам Ifop па замове газеты France Soir і Інстытутам Харыса па замове газеты «Le Parisien», на прэзідэнцкіх выбарах 2012 года ў першым туры за яе былі гатовыя прагаласаваць ад 20 да 23 % французаў, што выводзіла яе ў тройку самых папулярных палітыкаў Францыі.[10]

Зноскі

  1. Répertoire national des élus — 2019.
  2. Marine Le Pen // Brockhaus Enzyklopädie / Hrsg.: Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus, Wissen Media Verlag
  3. Marine Le Pen // GeneaStar
  4. https://twitter.com/ChPiret/status/1359481290676985858 Праверана 10 лютага 2021.
  5. Bell A. Encyclopædia BritannicaEncyclopædia Britannica, Inc., 1768.
  6. 6,0 6,1 http://madame.lefigaro.fr/societe/apres-dix-ans-de-relation-marine-le-pen-et-louis-aliot-sont-separes-120919-166865 Праверана 13 верасня 2019.
  7. (фр.)  Біяграфія Архівавана 27 лістапада 2011., Нацыянальны Фронт
  8. Францыя: дачка Ле Пена афіцыйна ачоліла «Нацыянальны фронт», www.svaboda.org
  9. Прэзідэнт Нацыянальнага фронту Марын Ле Пен: «Еўрапейскі саюз мёртвы» (відэа), ЕвроНьюс (Малады Фронт)
  10. Марын Ле Пен: Кандыдат на французскі прэзідэнцкіх выбарах 2012 года(недаступная спасылка), www.novychas.org

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Аўтабіяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]