Марын Ле Пен

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Марын Ле Пен
фр.: Marine Le Pen
Marine Le Pen (2017-03-24) 01 cropped.jpg

member of the regional council of Île-de-France[d]
28 сакавіка 2004 — 21 сакавіка 2010
дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі[d]
з 21 чэрвеня 2017
Папярэднік Philippe Kemel[d]
дэпутат Еўрапейскага парламента
20 ліпеня 2004 — 18 чэрвеня 2017
Пераемнік Christelle Lechevalier[d]
conseiller régional des Hauts-de-France[d]
з 1 студзеня 2016
партыйны лідар[d] (National Rally[d])
з 16 студзеня 2011
Папярэднік Жан-Мары Ле Пен

Нараджэнне 5 жніўня 1968(1968-08-05)[1][2][…] (53 гады)
Род Ле Пен[d]
Імя пры нараджэнні фр.: Marion Anne Perrine Le Pen[5]
Бацька Жан-Мары Ле Пен
Маці Pierrette Lalanne[d]
Муж Éric Iorio[d][6] і Franck Chauffroy[d][6]
Дзеці Q67446459?, Mathilde Chauffroy[d] і Q67446608?
Партыя
Адукацыя
Навуковая ступень магістр права[d]
Дзейнасць палітык, адвакат
Аўтограф Marine Le Pen Signature.svg
Commons-logo.svg Марын Ле Пен на Вікісховішчы

Марын Ле Пен (фр.: Marine Le Pen; імя пры нараджэнні: Марыён Ан Перын Ле Пен (фр.: Marion Anne Perrine Le Pen); 5 жніўня 1968, Нёі-сюр-Сен (О-дэ-Сен)) — французскі палітык.[7] Дачка вядомага палітыка-нацыяналіста Жана-Мары Ле Пена.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыла Універсітэт Парыж II Пантэон-Асас са ступенню магістра права; працавала адвакатам. У 1986 годзе ўступіла ў Нацыянальны фронт.

З 2003 года займала пасаду выканаўчага віцэ-прэзідэнта Нацыянальнага фронту, дэпутат Еўрапарламента з 2004 года (у 2009 годзе пераабраная). Яна таксама з’яўляецца членам рэгіянальнага савета Нор-Па-дэ-Кале з сакавіка 2010 і членам муніцыпальнага савета Хенін-Бамонс (Па-дэ-Кале) з сакавіка 2008. У студзені 2011 Марын была абрана на пасаду кіраўніка Нацыянальнага фронту, які на працягу 38 гадоў займаў яе бацька.[8][9]

Кандыдат на французскіх прэзідэнцкіх выбарах 2012 года. Як паказалі сацыялагічныя апытанні, праведзеныя агенцтвам Ifop па замове газеты France Soir і Інстытутам Харыса па замове газеты «Le Parisien», на прэзідэнцкіх выбарах 2012 года ў першым туры за яе былі гатовыя прагаласаваць ад 20 да 23 % французаў, што выводзіла яе ў тройку самых папулярных палітыкаў Францыі.[10]

Зноскі

Бібліяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Аўтабіяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]