Пухірнік ягадны

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Пухірнік ягадны
Silene baccifera 002.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Silene baccifera (L.) Roth, 1788

Сінонімы
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
NCBI  54818
EOL  2903857
GRIN  t:464227
IPNI  156886-1
TPL  kew-2485868

Пухірнік ягадны[3] (Cucubalus baccifer) — кветкавая расліна сямейства Гваздзіковыя (Caryophyllaceae).

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Шматгадовая травяністая расліна з моцна галінастым сцяблом вышынёй 60—150 см. Лісце суцэльнае, яйкападобна-ланцэтнае, супраціўнае. Кветкі з 5 зеленавата-белымі двухлопасцевымі пялёсткамі і 5 зрослымі чашалісцікамі, якія застаюцца пры пладах. Плод — чорная шарападобная ягада з бліскучым ныркападобным насеннем, не характэрны для сямейства гваздзіковых.

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Прэбарэальны рэліктавы від з дэз’юнктыўным еўразійскім арэалам. Пашырэнне: Цэнтральныя і паўднёвыя раёны Еўропы, Каўказ, Заходняя Сібір, Сярэдняя Азія, Далёкі Усход. У Беларусі адзначаны ў асобных раёнах. Месцы росту: хмызнякі па ярах і абрывістых берагах рэк. Расце адзіночнымі экземплярамі і невялікімі групамі, але на абмежаваных плошчах.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Цвіце ў чэрвені-жніўні, пладаносіць у жніўні. Размнажэнне насеннем. Зацвітае на другі год.

Выкарыстанне[правіць | правіць зыходнік]

Дэкаратыўная, лекавая расліна[3]. Маладое лісце ўжываецца ў ежу[3].

Зноскі

  1. Ужываецца таксама назва Пакрытанасенныя.
  2. Пра ўмоўнасць аднясення апісанай у гэтым артыкуле групы раслін да класа двухдольных гл. артыкул «Двухдольныя».
  3. 3,0 3,1 3,2 Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 4. Недалька — Стаўраліт / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ ім. Петруся Броўкі, 1985. — 599 с., іл. — 10 000 экз.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Чырвоная кніга Рэспублікі Беларусь: Рэдкія і тыя, што знаходзяцца пад пагрозай знікнення віды жывёл і раслін. — Мн.: БелЭн, 1993. ISBN 5-85700-095-5
  • Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 4. Недалька — Стаўраліт / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ ім. Петруся Броўкі, 1985. — 599 с., іл. — 10 000 экз. — С. 308.
  • Лесные травянистые растения. Биология и охрана: Справочник // Алексеев Ю. Е., Вахрамеева М. Г., Денисова Л. В., Никитина С. В. — М.: Агропромиздат, 1988.(руск.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]