Расамаха

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Расамаха
Gulo gulo 01.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Gulo gulo Linnaeus, 1758

Падвіды
  • Gulo gulo albus Kerr, 1792
  • Gulo gulo gulo Linnaeus, 1758
  • Gulo gulo katschemakensis Matschie, 1918
  • Gulo gulo luscus Linnaeus, 1758
  • Gulo gulo luteus Elliot, 1904
  • Gulo gulo vancouverensis Goldman, 1935
Арэал

выява

Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS   180551
NCBI   48420
EOL   328585
FW   46742

Расамаха[1] (Gulo gulo) — драпежнае млекакормячае сямейства куніцавых. Адзіны прадстаўнік роду Gulo.

Назва[правіць | правіць зыходнік]

Gulo ў перакладзе з лацінскай — «абжора».

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Даўжыня цела да 105 см, хваста да 23 см, маса да 32 кг. Поўсць грубая, доўгая, рыжа- ці карычнева-бурая. Ад асновы хваста па баках цела шырокая рыжаватая ці жоўтая паласа. На лбе, шыі, грудэях белаватыя плямы. Ногі кароткія, масіўныя, хвост кудлаты. Мае каля хваста парныя спецыфічныя скурныя эалоэы, сакрэт якіх выпырсквае на адлегласць да 3 м.

Пашырэнне[правіць | правіць зыходнік]

Пашырана ў Еўразіі і Паўночнай Амерыцы. Выдзяляюць 6 падвідаў.

Жыве ў тайзе, лесатундры, трапляецца ў тундры. У XVII—XIX ст. адзначаліся заходы расамахі ў лясную зону Еўропы (Беларусь, Украіна, Польшча) і лесастэпавую зону Заходняй Сібіры. З сярэдзіны XIX ст. на тэрыторыі Беларусі не рэгістравалася.

Асаблівасці біялогіі[правіць | правіць зыходнік]

Драпежнік. У межах усяго арэалу вядзе адзіночны вандроўны спосаб жыцця. Індывідуальныя ўчасткі займаюць плошчу 1,5—2,0 тыс. км². Аснову харчавання складае падаль, у прыватнасці астаткі здабычы ваўкоў і мядзведзяў — ласі, алені і інш., радзей нападае на капытных звяроў самастойна, ды і то на хворых, параненых або маладых жывёл; частку здабычы хавае ў запас.

Нараджае 2—3 (зрэдку да 5) дэіцянят двойчы эа год. Гон расцянуты з красавіка да кастрычніка. Цяжарнасць 8—10 месяцаў.

Промысел[правіць | правіць зыходнік]

Аб'ект палявання.

Зноскі

  1. Напісанне Расамаха ў адпаведнасці з БЭ ў 18 тамах., Т.13. Мн., 2001, С.310

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]